«بازی های آخرالزمان» یا وقتی همه چیز تمام می شود -

آکاایران: نابودی، مرگ و میر، قحطی و کم آبی،بیماری، دزدی، تجاوز. این ها عناوین مشکلات بین المللی رایج در دنیا هستند، اما موضوع خاصی نیستند که بشر به آن ها عادت نداشته باشد، ولی همه اگر در آن واحد و با شدت و وحدتی نابودگر بیایند مقدمه ای می شوند بر دنیای جدیدی که پس از آخرالزمان در انتظار بشریت خواهد بود. و اگر خوش شانس باشیم و از بازماندگانی که افتخار دیدن همه ی موارد نام برده را دارند، پا به جهانی خواهیم گذشت، پر از ماجراجویی و هیجان. هیجان از نوع پسا آخرالزمانی.

«بازی های آخرالزمان» یا وقتی همه چیز تمام می شود -

«بازی های آخرالزمان» یا وقتی همه چیز تمام می شود - -آکااسطوره

آکاایران: «بازی های آخرالزمان» یا وقتی همه چیز تمام می شود

به گزارش آکاایران: آخرالزمان، چه از نوع اساطیری، چه از نوع مذهبی و چه از نوع تکنولوژیک، همواره از بزرگترین ترس های بشریت در همه ی ادوار بوده. اما به غیر از این ها هم جاهای دیگری هستند که آخرالزمان محبوبیت بسزایی دارد. غیر از مردم عادی و عده ی دیگری که پارانویا زده اند و جامعه گریزی حاد دارند، گروه دیگری هم وجود دارد که به نحوی مخصوص منتظر واقعه ی موعود هستند. همان عاشقان ژانر علمی تخیلی یا به صورت خاص تر عاشقان بازی های ویدئویی پسا آخرالزمانی.

«بازی های آخرالزمان» یا وقتی همه چیز تمام می شود -

بازی کامپیوتری

اما چطور می توان عاشق این نوع هیجان شد، و آیا اصلا هیجانی در پس چنین ویرانی ای وجود دارد؟ وقتی بیماری ای فراگیر منحصرا کمر به همت نابودی انسان می بندد و سرانجام بازماندگانِ به سرزمین وعده داده شده ی زامبی ها می رسند، آیا می توان قول داد که در همان حالی که از دیدن زامبی ها وحشت زده ایم و درست موقعی که می خواهیم پا به فرار بگذاریم، به چهره ی هیچ کسی  لبخندی ناخودآگاه و از سر رضایت نیاید؟ شاید هیچ عقل سلیمی دیدن نابودی دنیا در اثر تکنولوژی انسانی و جنگی فراگیر را جذاب نداند، اما شاید آن ها که دچار عقل سلیمند با شرایط و احتمالات حیرت انگیزی که یک دنیای پسا آخرالزمانی به ارمغان می آورد آشنا نیستند. با آن گشت گذار ها در خرابه ها، آن کمپ زدن ها و حتی لذت نگهبانی کردن از شهرهایی که هیچ نشانی از دنیای قدیم ندارند. تمامشان ته مانده ی تلاش مردمی اند که می دانند چگونه باید در آخرالزمان زنده ماند. شاید چون آنها گیمر بوده اند و به وقتش Fall Out را بازی کرده اند و مثلاً حالا هم در انتظار Fall out 4 به سر می برند تا دانسته هایشان را بار دیگر در معرض امتحان قرار دهند. کسی چه می داند، شاید این بازی آخرالزمانی اخرین شانس تان باشد برای تمرین بقا در دنیایی شگفت انگیز.


مسئله ی حاد بقا

«بازی های آخرالزمان» یا وقتی همه چیز تمام می شود -

هنر و رسانه

بقا شاید مهمترین عنصر یک دنیای آخرالزماننی باشد. مثلاً آنجا که زمین بعد از واقعه  دنیای مترو ۲۰۳۳ شده. همان زمینی که با اتمسفر خشنش خاطره ی اکسیژن  را از ذهن هر انسانی که نفس می کشد بیرون می کند و در عوض طبیعتش پر شده از موجوداتی جهش یافته با سازگاری بی نظیر با هوای مسموم و تشعشعات شدید رادیواکتیوی. موجوداتی که خودشان را جایگزین ما می کنند. موجودات متفاوتی که هارمونی عجیبی در حمل صفت نابودگر بین یکدیگر دارند. و انسان ها در زیر خطوط مترو، اینبار نه چون مدافع محیط زیست پاک هستند و مخالف ماشین های تک سرنشین ، بلکه  در مترو زندگی می کنند چون  ایستگاه ها و خطوط بی پایان بینشان تنها ماواهای قابل زیستشان حساب می شود.

و البته در سناریویی دیگر ممکن است زمین، نه چندان متخاصم و حتی به شکلی بی اختیار باشد. مثل زمینِ Civilization II که در فاجعه رخ داده هیچ گناهی گردن او نیست(Civilization همان شبیه ساز زیبا و حیرت انگیزی که در نهایت دست به پیش بینی مسیر زندگی انسان ها و خروجی سبک زندگی امروزی می پردازد). زمینی که در آن  همه چیزهای دور ریختنی بالاخره تمام می شوند و انسان های باقیمانده در تخاصمی دایره وار و بی پایان بر سر آنچه که مانده مبارزه می کنند، تا زمانی که بالاخره خودشان هم مثل همه ی حیوانات “منقرض شده”  منقرض شوند. دنیاسازان سری بازی های Civilization  و در راس آن ها سید میر، اعتقاد راسخی به هیولایی بودن انسان ها داشته اند، در پیش بینی های آخرالزمانی ایشان انسان هیولاییست که  تا زمانی که او در این سیاره زندگی می کند، سازوکار طبیعی بازیابی زمین هرگز قادر به درست کردن اوضاع نیست.

«بازی های آخرالزمان» یا وقتی همه چیز تمام می شود -

آخرالزمان

و عجیب نیست که وقتی در خرابه های چرنوویل قدم میزنیم، البته نه در واقعیت بلکه در Stalker, Shadow of chernobyl، وحشی ترین گونه ی زنده ای که یافته می شود این بار نه یک موجود جهش یافته و نه یک گونه ی جدید، که ترکیبیست مخوف تر از تجربیات فیلم دنیای ژوراسیک، چون در آن  چرنوویل هیولاهای اصلی همین انسان هایند. چه به افسانه ی مرکز آرزوها اعتقاد داشته باشند، و چه معتقدین را افرادی خام و رویایی بپندارند، مسئله بقای فرد مهمتر از بقای جامعه است. و چه لذتی بالاتر از گشت و گذار بین گروه های متخاصم و تلاش برای نابودی همه شان و شاید اگر شد، سرکی به مرکز آرزوها زدن.


لذت ناپایدار یا شکار جادوگر (در باب گردش در میان چیزهای از دست رفته)

«بازی های آخرالزمان» یا وقتی همه چیز تمام می شود -

سای فای

نوعی حس همگانی و پایدار در جستجوی چیزهای از دست رفته وجود دارد. و این حس و حال زمان از دست رفتن همه ی آنچه بشر داشته صدچندان می شود. مسئله تنها بقا و پیدا کردن چیزهای ضروری نیست، بلکه به حس چسبیدن به گذشته و عزیز شمردن چیزهای ساده ی دنیای قدیم است. مثل خرده ادوات ساز ها و نوار کاست های خیلی قدیمی که در سرتاسر Fall Out دیده می شوند و بخشی از آنچه که ممکن است از دست بروند را به مخاطب نشان می دهند. و نیز درهای نوشابه که در نبود دولت مرکزی، تبدیل به واحد پول می شوند. اما از آنجایی که کسی به شغل شریف نوشابه سازی مشغول نیست، در نوشابه ها در تعدادی محدود بوده و در چنین اقتصاد قفل و بسته ای، نوشابه چندانی باز نمی شود. این هم اما، از برکات آخرالزمان است.


وقتی بقا ممکن نیست

«بازی های آخرالزمان» یا وقتی همه چیز تمام می شود -

آرشیو

از دیگر ستینگ های محبوب زمین برای پذیرایی از وضعیت پسا آخرالزمانی، بیماری فراگیر و غیر قابل کنترل است. زمین پر از ویروس Left 4 Dead گونه برخلاف همه ی نمونه های آخرالزمانی سینما و بازی های ویدئویی، در واقعیت اصلا هیجان انگیز نیست. اما چه کسی وقت فکر کردن درباره واقعیت دارد وقتی Left 4 Dead  به شما موج های چند صد نفری زامبی ها و هدیه ای منحصر به فرد به نام غریزه کشتن را ارمغان می دهد.  چه کسی به ابعاد فاجعه اهمیت می دهد وقتی موج عظیمی از زامبی ها به شکل دونده های سرعت و با استعدادی بسیار بیشتر و خستگی ناپذیرتر از یوسین بولت، به سمت بازمانده بخت برگشته با یک کاتانا در دست حمله می کنند و هلیکوپتر نجات، شوخی گروتسکی برای همه کسانی ست که ناجی های بخت برگشته ی هالیوودی را صدها بار دیده اند.


مسئله ی غیرحاد بقا

«بازی های آخرالزمان» یا وقتی همه چیز تمام می شود -

بازی

البته اوضاع به این بدی ها هم نمی تواند باشد. درست است که دلایل رخ دادن و شرایط مختلف آخرالزمانی همه در واقعیت وحشتناک و تنها در دنیای خیالی بازی ها جذاب هستند. اما به فرض داشتن کمی شانس بیشتر، آخرالزمان بشری مورد بحث، می تواند محل به وجود آمدن خرده جوامعی باشد که بر سر آنچه که باقیمانده، کمی متمدن تر از همنوعانشان در Civilization برخورد میکنند. و البته کمی هم در زمان عقب می روند. اوضاع در چنین شرایطی حتی می تواند لذت بخش باشد. برای آنهایی که عاشق گشت و گذار در خرابه ها و یافتن باقیمانده های دنیای قدیم هستند و نیز آن هایی که به دنبال مبادله کالا به کالا و جمع آوری چیزهای دورریختنی قدیم ولی حالا آنتیک. مسئله اما جا افتادن در یکی از این جوامع است. در چنین شرایطی کوچ کردن به شهری دیگر گزینه چندان راهگشایی نیست، چه اینکه شهر مورد نظر به احتمال زیاد درهای بسته ی جامعه کوچکش را از مدت ها قبل از رسیدن مهمانان جدید بنا کرده است. و دیدن دیوارهای بلند New Vegas گونه در اطراف همین تهران هیچ جای تعجبی نیست.

پس اگر به مثابه خرده جوامع Fall Out شما نیز سر از چنین دنیایی درآوردید، لباس های گشاد و کیف های بزرگ را جایی، گوشه ای نگه دارید، که چیزهای جمع کردنی و لذت بخش در چنین دنیای بی پایانند. در چنین جاهایی، بهشت خیلی هم گمشده نیست!

.

منبع :

تبلیغات