Warning: strpos(): Empty needle in /home/akairan/domains/akairan.com/public_html/tecnoloji/includes/content.php on line 553

Warning: strpos(): Empty needle in /home/akairan/domains/akairan.com/public_html/tecnoloji/includes/content.php on line 553

Warning: strpos(): Empty needle in /home/akairan/domains/akairan.com/public_html/tecnoloji/includes/content.php on line 553

Warning: strpos(): Empty needle in /home/akairan/domains/akairan.com/public_html/tecnoloji/includes/content.php on line 553

Warning: strpos(): Empty needle in /home/akairan/domains/akairan.com/public_html/tecnoloji/includes/content.php on line 553
<p>
فناوری های امنیتی نوینی که به تاریخ خواهند پیوست (بخش اول)

فناوری های امنیتی نوینی که به تاریخ خواهند پیوست (بخش اول) بیومتریک

آکاایران: فناوری های امنیتی نوینی که به تاریخ خواهند پیوست (بخش اول)

آکاایران: فناوری های امنیتی در گذر زمان

فناوری های امنیتی نوینی که به تاریخ خواهند پیوست (بخش اول)

فناوری های امنیتی نوینی که به تاریخ خواهند پیوست (بخش اول)

اسکنر اثر انگشت

امروزه نقص های سیستماتیک و تغییر الگوی تهدیدات، امنیت سایبری را غیرقابل اعتماد کرده است. حتی تغییرات آب و هوایی در مقایسه با فناوری های کامپیوتری از سرعت بسیار پایین تری برخوردار هستند. هر موج جدیدی که از فناوری بر می خیزد، صرف نظر از کوچکی یا بزرگی آن، تهدیدات تازه ای را به همراه می آورد.

 امروزه جامعه امنیتی، برده انواع مختلف تهدیدات امنیتی شده است، از حملات هکری گرفته تا فناوری ها و متدولوژی هایی که به سرعت در حال تغییر هستند. جالب آنکه مکانیزیم هایی که این روزها از آن ها استفاده می کنیم و به خود می بالیم که فلان فناوری از ما در برابر تهدیدات محافظت به عمل می آورد، بعد از گذشت مدت زمان کوتاهی که در دنیای خشن هکرها وارد شد، خیلی زود از پای در آمده و خود تبدیل به معضل بزرگی خواهد شد.

فرض کنید با اطمینان از دستگاهی استفاده می کنید که تنها بر پایه مکانیزم احراز هویت اثر انگشت مورد استفاده قرار می گیرد؛ اما اگر اثرانگشت شما به سرقت رفت و از این اثر انگشت برای بازگشایی انواع مختلفی از حساب ها استفاده شد، باز هم می توانید اثرانگشت خود را عوض کنید؟ آیا آنتی ویروس هایی که این روزها بازار پر رونقی دارند را می توانیم در برابر انواع مختلفی از تهدیدات مورد استفاده قرار داده، به طوری که از ما در برابر تهدیدات سنگین محافظت به عمل آورند؟ آیا نرم افزارهای امنیتی ما توانایی مقابله با حملات سنگین DoS را دارند؟ این ها سؤالاتی است که در این مقاله قصد داریم با ذکر دلیل به آن ها پاسخ و به شما نشان دهیم، آینده دنیای امنیت، چیزی فراتر از ابزارهایی است که این روزها با آن ها آشنا هستیم.

فناوری های خلاقانه ای که امروزه به تاریخ پیوسته اند 
آیا از شکاف حفاظتی تعبیه شده روی فلاپی دیسک ها، برای پیش گیری از آلوده شدن آن ها به ویروس های بوت سکتور و مخرب استفاده می کردید؟ آیا مودم دیال آپ خود را در طول شب خاموش می کردید، تا هکرها در طول شب اقدام به شماره گیری آن نکنند؟ آیا از بارگذاری درایور فایل ansi.sys که می توانست توسط فایل های مخرب مورد استفاده قرار گرفته و با تغییر جای کلیدها فرمت کردن هارددیسک را امکان پذیر سازد، ممانعت به عمل می آورید؟ آیا فایل های Autoexec.bat و Config.sys را مورد بازبینی قرار می دادید تا مطمئن شوید هیچ موجودیت تخریبی درون آن ها قرار نداشته باشد؟ همان گونه که این فناوری ها و راهکارها در گذر زمان، ناپدید شدند و جای خود را به فناوری های دیگر دادند، هکرها نیز سیر تکامل و پیشرفت را پشت سر نهادند. گاهی اوقات ما مدافعان امنیتی روی روش خوبی متمرکز می شویم که هکرها در حال مهاجرت به آن هستند.

گاهی اوقات ویژگی های خاص دفاعی حذف می شوند؛ به دلیل این که متخصصان تشخیص داده اند، ویژگی دفاعی آن گونه که باید توانایی محافظت از ما را ندارد، یا ممکن است نقاط ضعف پیش بینی نشده ای، در یک ویژگی امنیتی وجود داشته باشد. اگر شما هم مثل من مدت زمان طولانی در دنیای امنیت کامپیوتری مشغول فعالیت بوده اید، فناوری های امنیتی بسیاری را مشاهده کرده اید. این همان نقطه ای است که شما توانایی پیش بینی آن چه باعث بهبود شده و آن چه دیر یا زود منقرض خواهد شد را درک خواهید کرد؛ هر چند اکنون به نظر می رسد یک تعادل نسبی مابین حملات و فناوری های دفاعی وجود دارد و روش هایی مانند سیستم احراز هویت و دیوارهای آتش پیشرفته، ممکن است از ما در برابر حملات محافظت کنند؛ اما این فناوری ها در نهایت شکست خورده و از بین خواهند رفت. الگویی که امروزه از فناوری های دفاعی به چشم می آید، به نظر می رسد به جای آن که زمینه ساز آسایش و راحتی ما باشند، بیشتر کتاب های تاریخ را نشانه رفته اند. 

فناوری های محکوم به فنا، شماره 1: سیستم های بیومتریک
احراز هویت بیومتریک، یک فناوری وسوسه انگیز برای ورود به همه سیستم ها به شمار می رود. سازندگان سیستم های بیومتریک با استفاده از ویژگی های یک فرد همچون چهره، اثر انگشت و DNA سعی در ارائه کامل ترین سیستم اعتبارسنجی دارند، آن ها سیستم های خود را به گونه ای طراحی می کنند که حتی افراد غیر متخصص هم توانایی به کارگیری سیستم احراز هویت را دارا باشند. شکل یک، انواع مختلف مکانیزم های مورد استفاده در سیستم های احراز هویت را نشان می دهد؛ اما به کارگیری گسترده سیستم های بیومتریک و اعتماد بیش از اندازه به آن ها، نگرانی کارشناسان را برانگیخته است. روش های بیومتریک به گونه ای که مردم تصور می کنند، دقیق نیستند، در بیشتر موارد، زمانی که این سیستم بیومتریک مورد دستبرد قرار گیرد، سازندگان دستگاه های بیومتریک دیگر توانایی تغییر مشخصات فردی شما را نخواهند داشت. بهتر است نگاهی به سیستم اثر انگشت داشته باشیم. بیشتر مردم فقط ده انگشت دارند. هر زمان انگشتان شما، به عنوان ورودی برای یک سیستم بیومتریک مورد استفاده قرار می گیرد، انگشتان شما، نمایندگان دیجیتالی شما خواهند بود که باید با الگویی مورد مقایسه قرار گیرند. در نتیجه اثر انگشت شما باید در مکانی ذخیره شود. متأسفانه این گونه اطلاعات محرمانه که برای ورود مورد استفاده قرار می گیرند، بیش از حد در معرض خطر قرار دارند و به آسانی مورد دستبرد قرار می گیرند؛ اگر هکری، نماینده دیجیتال اثر انگشت شما را به سرقت برد، چگونه یک سیستم می تواند تفاوت مابین یک اثر انگشت واقعی را از یک اثر انگشت به سرقت رفته کشف کند؟

فناوری های امنیتی نوینی که به تاریخ خواهند پیوست (بخش اول)

تشخیص چهره

در این حالت، تنها راه حل ممکن این است که به همه سیستم های جهانی بگویید لطفا به اثر انگشت من اعتماد نکنید؛ البته اگر این کار امکان پذیر باشد. همین مشکل برای سیستم های بیومتریک دیگر نیز صدق می کند. اگر هکری بتواند به نمایندگان دیجیتالی شما دسترسی پیدا کند، به سختی می توانید چهره، عنبیه چشم یا DNA خود را تغییر دهید. این مشکل به ویژه زمانی بحرانی تر می شود که سیستم ها تنها بر پایه این روش اجازه ورود را بدهند. حال اگر نتوانید به چنین سیستمی اعتماد کنید راهکار چیست؟ سیستم های بیومتریک، معمولا همراه با مکانیزم های مخفی همچون گذرواژه، پین کد یا نمونه های مشابه عرضه می شوند که یکی از روش هایی است که مانع دسترسی مستقیم هکرها به حساب های کاربران می شوند؛ البته این بدان معنا نیست که اسرار ذهنی غیرقابل بازگشایی هستند، بسیار اتفاق افتاده است که احراز هویت دو عاملی غیربیومتریک شبیه به کارت های هوشمند و کلیدهای USB به آسانی شکسته شده اند. اگر یک گذرواژه یا پین کد، لو برود، مدیران به آسانی توانایی حل این مشکل را دارند و به کاربران خود یک پین کد یا گذرواژه نوین ارائه می کنند؛ اما چگونه می توانید برای اندام های انسانی یک نمونه فیزیکی پیدا کنید؛ در حالی که ورود بیومتریک به سرعت تبدیل به یک ویژگی امنیتی مرسوم شده است؛ اما دلایل زیادی وجود دارد که آن ها نمی توانند و نخواهند توانست بی همتا باشند. کافی است تنها یک بار مردم احساس کنند سیستم های بیومتریک نمی توانند از عهده آن چه وانمود می کنند برآیند؛ در آن هنگام است که این سیستم ها محبوبیت خود را از دست خواهند داد و ناپدید خواهند شد. در آن زمان مردم نیازمند سیستم احراز هویت دومی، خواهند بود که با قابلیت اطمینان بالا بتواند آن ها را شناسایی کند.

فناوری های محکوم به فنا، شماره 2: SSL
پروتکل امنیتی لایه انتقال (سرنام Secure Socket Layer) اولین بار در سال 1995 توسط نت اسکیپ معرفی شد. (شکل 2) برای تقریبا دو دهه این فناوری خدمات قابل توجهی به ما عرضه کرد؛ اما ممکن است از این موضوع اطلاع نداشته باشید به لطف حمله Poodle این سیستم شکسته شد و حتی امکان ترمیم آن نیز موجود نیست. (Poodle سرنام Padding Oracle Downgraded Legacy Encryption است. در حمله پودل که روی پروتکل SSL نسخه 3 انجام می گیرد، نسخه ای که 18 سال قدمت دارد، هکرها توانایی گوش کردن به ترافیک رمزنگاری نشده ارتباطات قربانی را دارند. برای آن که اطلاع پیدا کنید آیا در برابر این حمله ایمن هستید یا خیر، به سایت https://www.poodletest.com مراجعه کنید؛ (اگر سیستم شما در برابر این آسیب پذیری ایمن باشد، پیغام Not vulnerable را مشاهده خواهید کرد، در صورتی که مرورگر شما آسیب پذیر باشد، تصویر یک سگ پشمالو را مشاهده خواهید کرد.)

فناوری های امنیتی نوینی که به تاریخ خواهند پیوست (بخش اول)

رمزنگاری

لایه انتقال ایمن TLS (سرنام Transport Layer Security) وضع بهتری نسبت به SSL دارد. از تمام فناوری های محکوم به فنایی که درباره آن ها صحبت خواهیم کرد، جایگزینی SSL از همه محتمل تر است و نباید به طور گسترده مورد استفاده قرار گیرد، اما سؤال این است؛ در حالی که صدها هزار سایت اینترنتی به SSL اعتماد کرده اند یا اجازه استفاده از آن را می دهند، این فناوری چه ایرادی دارد؟ در جواب باید گفت، آسیب پذیری های موجود در این پروتکل نه تنها شنود ارتباطات کاربران را امکان پذیر می سازند؛ بلکه مرورگرها را مجبور می سازند تا از نسخه 3 پروتکل SSL استفاده کنند. در جدیدترین نسخه عرضه شده از مرورگر ها، اگر همه گزینه های مربوط به SSL را غیرفعال کنید، مرورگرها به طور پیش فرض، سایت هایی که با این پروتکل وابسته بوده و به درستی کار نمی کنند را فهرست می کنند. مرورگرها همچنین سایت هایی که به مرورگر یا برنامه کاربردی اجازه می دهند سطح SSL را به نسخه 3 تنزل دهند را نیز فهرست می کنند؛ حتی اگر صحبت از هیچ سایت یا مرورگری در میان نباشد، هنوز هم میلیون ها سرور از پروتکل SSL قدیمی استفاده می کنند؛ اما در نقطه مقابل OpenSSH قرار دارد که این روز ها به نظر می رسد در جایگاه بهتری قرار دارد و در مقابل حملات هکری پایدارتر است. هر چند نیمی از حملات انجام گرفته روی OpenSSH هیچ ارتباطی با SSL ندارند، اما امروزه بیش از نیمی از حسا ب ها، به دلیل آسیب پذیری های SSL در معرض خطر قرار دارند. میلیون ها سایت SSH/OpenSSH هنوز از SSL، استفاده می کنند؛ در حالی که نباید این کار را انجام دهند. بدتر آنکه امروزه اصطلاحی در میان حرفه ای های دنیای فناوری باب شده است که خود تبدیل به یک معضل جدی شده است. هر شخصی در صنعت امنیت کامپیوتری گواهی دیجیتالی TLS را گواهی SSL می نامد؛ در حالی که این گواهی ها اصلا از SSL استفاده نمی کنند. این درست مثل این است که ما یک دستگاه کپی را به دلیل اینکه هیچ نام تجاری ندارد، یک دستگاه متعلق به زیراکس (Xerox) بنامیم. اگر ما قصد داریم هر چه زودتر SSL را از دنیای حرفه ای خارج کنیم، ابتدا لازم است در به کارگیری واژه ها دقت کنیم و از این پس بگوییم گواهی های TLS. بهتر است از امروز با خود عهدی ببندیم که هرگز از SSL استفاده نکنیم و وب سرورها را با گواهی های TLS پیکربندی کنیم. در آینده نزدیک SSL به تاریخ خواهد پیوست. 

فناوری های محکوم به فنا، شماره 3: کلید عمومی مورد استفاده در رمزنگاری
شاید شنیدن این حرف تعجب خیلی از کاربران را برانگیزد؛ اما واقعیت این است که بسیاری از کلیدهای رمزنگاری عمومی همچون RSA، Diffie، Hellman و... که ما از آن ها استفاده می کنیم، در آینده بسیار نزدیکی به لطف پیشرفت محاسبات کوانتومی و رمزنگاری، قابل پیش بینی هستند و شناسایی خواهند شد. شکل 3 الگوی مورد استفاده در این مکانیزم را نشان می دهد. در حالی که بسیاری از کارشناسان پیش بینی کرده بودند محاسبات کوانتومی در آینده ای دور در دسترس ما قرار خواهد گرفت؛ اما اوضاع به گونه دیگری رقم خورد و اکنون نمونه های خاصی از این کامپیوترها ساخته شده است. زمانی که محققان به طور جدی مطالعه روی این مدل کامپیوترها را آغاز کرده و آن ها را به طور عملی مورد استفاده قرار دادند، مشخص شد الگوها و رمزنگاری های عمومی محبوبی که این روزها توسط سازمان های مختلف مورد استفاده قرار می گیرد، ممکن است در آینده، ظرف کمتر از چند ساعت، توسط این کامپیوترها شکسته شود. 

فناوری های امنیتی نوینی که به تاریخ خواهند پیوست (بخش اول)

ssl

در طول سال هایی که پشت سر نهادیم، آژانس های جاسوسی در سراسر جهان به طور مستمر، اسرار مربوط به الگوهای رمزنگاری را نزد خود حفظ کردند؛ اگر شما هم مثل من شایعاتی که پیرامون این موضوع رواج یافته است را باور داشته باشید، می دانید که گاه در شایعات رنگ و بویی از واقعیت قرار دارد و می دانید که این آژانس ها از مدت ها قبل مشکل بازگشایی رمزنگاری را حل کرده اند. 
 بعضی از کارشناسان فن رمزنگاری، همچون بروس شینر به وعده هایی که رمزنگاری کوانتومی در خصوص بازگشایی الگوها داده است، شک کرده اند؛ اما حتی منتقدان هم با قاطعیت توانایی اظهارنظر در این مورد که آیا محاسبات کوانتومی قادر هستند به راحتی از پس حل اسرار رمزنگاری RSA، DiifeHellman و حتی ECC  بر آیند و به راحتی آن ها را بشکنند یا خیر را ندارند. آن گونه که در ظواهر امر نشان داده شده و فرمول های ریاضی نشان داده اند، هیچ یک از الگوریتم های رایج امروزی در برابر محاسبات کوانتوم یارای مقاومت ندارند. فقط در چند مورد محدود الگوریتم های فعلی ممکن است حرفی برای گفتن دارا باشند. رمزنگاری مبتنی بر شبکه و کلید قابل تعویض Isogeny از جمله این موارد به شمار می روند؛ اما اگر کلید رمزنگاری که از آن استفاده می کنید، از هیچ یک از مواردی که به آن ها اشاره کردیم استفاده نکند، زمانی که محاسبات کوانتوم به طور گسترده منتشر شوند، الگوریتم های فعلی شانسی برای مقاومت در برابر آن را نخواهند داشت

.

منبع : shabakeh-mag.com

تبلیغات