«نخیرم نولان بهتره» یا چطور بحث های هواداری به بیراهه می روند - - آکا

آکاایران: «نخیرم نولان بهتره» یا چطور بحث های هواداری به بیراهه می روند

آکاایران: نخیرم! نولان از همه بهتره!

برای بعضی ها جمله ی دل انگیزیست برای پرت شدن به وسط یک بحث. چه اینکه در فرم به کار رفته، استفاده از هر نامی به جای نولان همچنان نتیجه ی یکسانی دارد. گفتاری متعلق به هواداری از نوع یک جانبه و آسیب رسان. پس باید پرسید «آیا می شود بدون اینچنین آسیب هایی در مورد چیزهایی که دوست داریم بحث کنیم؟». البته مبرهن است که در ابتدا باید  آسیب های یکجانبه نگری و طرفداری بی منطق و بی چون وچرا را بشناسیم، و در نهایت قواعدی وجود دارند که رعایت آن ها برای تبدیل شدن به یک هوادار خوب الزامی خواهد بود. اما  چطور یک هوادار خوب باشیم؟ اصلا هوادار خوب چه کسی است؟ شاید بشود نام دیگری هم رویش گذاشت. مثلاً یک «بحث کننده ی خوب»؟ کسی که حتی شاید در بحث، الزاما طرفدار هم نیست و ممکن است مخالف هم نباشد و   صرفا   مکتشفی ست در عرصه ی موضوعی پیشرو.
بحث های هواداری تکلیف شان به نوعی روشن است. گروهی هوادارِ موضوعی خاص، یا گروه هایی در جبهه های متفاوت با هم و یا گاهی تنها دو نفر، به حمایت و مخالفت از هدف مورد بحث شان می پردازند. و هسته ی اصلی ادعایشان بیشتر، ترجیح شخصی خودشان در خالص ترین شکل آن است. اما آیا هرگز به این فکر کرده ایم که واقعا در یک بحث هواداری و به دور از ورود به جزئیات فنی چگونه می توان دفاع کرد و نرنجاند؟ یا تبلیغ کرد و به اصطلاح چیزی را «هایپ» نکرد؟


به گزارش آکاایران: رنجش های اینچنینی به خاطر افتادن به تله های مشخصی در یک بحث هواداری هستند. که اولین شان استفاده ی مکرر از صفات تفضیلی است. صفات تفضیلی، لغاتی چون بهترین، پیشروترین، خلاق ترین، تکرار نشدنی، باورنکردنی. این روزها در زندگی اجتماعی و بحث های ما به وفور پیدا می شوند. لغاتی که بیشتر اوقات، بدون هیچگونه خساستی خرجشان می کنیم. اما همین کلمات به ظاهر زیبا گفتگوی بین دو نفر را تبدیل به بازی بچه گانه، پرشور و احساسی و به دور از هر منطقی می کند که تنها چیزی که کم دارد تکرار مکرر جمله ی اول این مقاله توسط هر دو طرف بحث است.

مورد آسیب زننده ی بعدی بدون شک پیش داوری است. خب شاید برای خیلی ها مسلم باشد که در اولین قدم، یک هوادار یا مبحث (چه موافق و چه مخالف)، قبل از دیدن، شنیدن، خواندن یا تجربه اثر، در مورد آن موضع گیری نمی کند.
اما این نوع موضع گیری مضر از کجا می آید؟ از تجربیات قبلی که ممکن است مربوط به آثار قبلی مولف (یا مولفان) باشد و یا اخبار پیرامون اثر، پیش از عرضه ی آن و پیش نمایش های احتمالی. مواردی که حس کنجکاوی یا آزردگی خاطر مخاطب را به آسانی بر می انگیزند.
باید به این نکته توجه کنیم که به عنوان فردی منطقی نباید بیش از اندازه تحت تاثیر جو تبلیغات  باشیم چون بحث ها و قول های تیم سازنده اثر بیشتر کاربرد بازاریابی داشته و بیش از اینکه بیانگر حقیقت باشند، خاصیت جذب کنندگی و پراکندن نام اثر را دارند. چطور می توان مصاحبه ای که یک نویسنده یا کارگردان و یا طراح پیش از تهیه یا عرضه اثر کامل و اصلی دارد را منزه و حسن ختام کیفیت محتوا دانست، وقتی حتی خود صاحب اثر هم کار خود را به صورت یکپارچه ندیده است؟
درواقع، قضیه این است که چه بسیار آثاری بوده اند که پیش نمایش بدی داشتند ولی در رونمایی پایانی درخشیدند و نیز بالعکس، آثاری که برخلاف پیش بینی های براساس پیش نمایششان، چندان خوب و دلچسب  از آب درنیامدند.
پس از عبور از این مرحله و انتشار رسمی اثر، و فراموش نکنیم که دقیقاً منظور انتشار رسمی است! چون مسئله ای که در برخی حوزه ها پیش می آید، انتشار ناخواسته و حتی گاهی خود خواسته ی کاری پیش از موعد مقرر است. پس بسیار پیش می آید که با اثری ناقص و پرایراد روبرو شویم که  داوری براساس تجربه ی چنین محصولی به کل محل ایراد است.

«نخیرم نولان بهتره» یا چطور بحث های هواداری به بیراهه می روند - - آکا

اما پس از انتشار رسمی چه؟ آیا این مرحله عاری از آسیب های هواداریست؟ متاسفانه جواب منفی است.  چه اینکه بسیاری، شانس تجربه ی محصول را کمی زودتر از شما دارند و بسته به منافع یا سلیقه ی خودشان اقدام به تعریف کرده و تجربه شما را تحریف می کنند. در نظر بگیرید نظرات چاپی و وبی همیشه به وفور یافت می شوند و منتقدان و خبرنگاران هم وارد معادله خواهند شد. یعنی ممکن است در چنین فضایی شما  زامبی هایی همرنگ جماعت بشوید و نظر خالص و اصلی خودتان را تحت تاثیر شانتاژهای بقیه از دست بدهید و به حای این که واقعا خودتان تجربه کنید، فقط به تجربیات بقیه تکیه کنید. پیشنهاد اولیه این است که اگر برایتان، تجربه خالص و منحصر و از پی آن استقلال رای مهم است، به نظراتی از این دست بها ندهید. چه اینکه آن نظرات نظر شما نیست و آن افراد شما نیستید. افتادن به دام چنین پیش داوری ای براساس نظر دیگران و عاشق بودن یا متنفر بودن از اثری، حتی از نوع اول پیش داوری هم بدتر است. از کجا می دانید که شخص مقابل از پیش داوری های هر یک از این دو مراحل به دور بوده و نظر و برداشت خالص خود را به شما منتقل می کند؟ فارغ از مسئله ی سایر هواداران که نظرشان را وارد معادله ی هواداری شما می کنند، گاهی سایت ها مجلات و منتقدان هم وارد بازی می شوند. و احتمالا یکی از بدترین جملاتی که یک هوادار می تواند بگوید این است که «نمره این عوان بین سایت ها بالاست و یا فلان مقدار فروش داشته است». مسئله ی جالب اینجاست که این دو رویکرد به خودی خود در موارد زیادی در تضاد با یکدیگر هستند. برای مثال Pillars of eternity که در ابتدای ۲۰۱۵ در استیم برای PC منتشر شد تنها کمی بیشتر از ۵۰۰ هزار نسخه فروش داشت اما توسط منتقدین به شدت تحویل گرفته شد (درحالیکه صدرنشین جدول مربوطه GTA V بیش از ۳٫۵ میلیون نسخه فروخت). و یا در نقطه مقابل Jurassic World به سومین فیلم پرفروش تاریخ در سطح جهانی تبدیل شد اما توسط منتقدین مجلات و سایت ها تحویل گرفته نشد (میانگین ۵۹٪ نظر منتقدین). اما نکته ی مهمتر این است که قضاوت شما باید فارغ از نظر هر دو گروه باشد. حتی اگر عنوانی پرفروشترین اثر سال شد و انتخاب اول همه منتقدین بود، هیچکدام از آن افراد جای فرد نیستند و نباید نظرشان به یک هوادار خوب تحمیل شود. هر فردی اجازه دارد به عنوان یک هوادار، به هر دلیلی چه والا و چه حتی شرم آور از نظر دیگران از هر اثری لذت ببرد. اما نکته ی مهمی که اینجا نهفته است این است که به دلیل لذت بردنش اعتراف کرده و صادق باشد و یا در غیر این صورت برای بقیه فیلم بازی نکند و ساکت باشد!

نکته ی کلیدی در بحث “یک هوادار خوب و قابل استناد” حفظ استقلال فکری و رای و انسجام نظری است. موفقیت یک فیلم یا کتاب جدید کمتر ارتباطی با شکست اثار قبلی خالقش دارد یا درواقع در بسیاری از موارد، هیچ ارتباطی ندارد. اگر علاقمند جدی باشیم، و به برداشت و صورت حقیقی یک اثر برای مثال فیلم اهمیت دهیم به ورطه ی پیش داوری براساس آنچه که قبلا دیده ایم نخواهیم افتاد. بارها اتفاق افتاده که کارگردانی با وجود داشتن آثار شگرف ناگهان شکست بخورد و یا برعکس.  مثلا «کریستوفر نولان» و «شیامالان» مثال های واقعی و ملموس و راحتی برای اثبات این قضیه هستند. ضمن اینکه هیچ مولفی فقط شاهکار خلق نکرده. حداقل می توان مطمئن بود در رویایی ترین حالت اثر متوسطی هم داشته.

و حال، با رعایت این موارد چه؟ یک هوادار خوب که به دنبال یافتن اعتبار نظری و بحث صادقانه است، چه چیزی را پیش رو دارد و چطور می توان هم طرفدار اثر دوست داشتنی بود و متعصب ننمود؟
راز این مرحله در صداقت نظری است و نترسیدن. هیچکس، هیچکس بدون ایراد نیست و نمی توان ادعا کرد که شخصی شاهکارپسند است. اگر کسی چنین ادعایی دارد یا اینچنین رفتار می کند که گویی، هرچه که ازشان راضی نیست مزخرف هستند، و علایقش همگی شاهکار هنریِ لازمان، بدانید که با یک متظاهر محض طرف هستید.
البته هستند کسانی که در بحث شان مسائل فنی را وارد می کنند اما بحث فنی با بحث هواداری متفاوت است و امکان ندارد کسی هر آنچه که دوست دارد را از فیلتر فنی رد کند و از هیچ فیلم تریلر، کتاب تین ایجری و بازی اکشن و موسیقی پاپ یا رپ یی خوشش نیاید. وقتی در حال برقراری دیالوگ با فرد دیگری هستیم، یکی از خصوصیات خوب آگاهی، و اعتراف، به نکاتی ست که با وجود ضعف بودن از علایق ماست. هیچ ایرادی ندارد که ما از «اونجرز» خوشمان بیایید و کاراکتر مورد علاقه مان «بلک ویدو» باشد و یا از طرفداران بازی هایی باشیم که گیم پلی بدی دارند اما گرافیک دیدنی و خیره کننده ای.
یک هوادار خوب، مهمتر از صداقت، وارد بحث متعصبانه نیز نمی شود. جواب فردی که کورکورانه حرف میزند و نیز کوتاه نمی آید را نمی توان با اشارات تکنیکی و بحث های پایه ای و دقیق داد، حتی اگر شما صددرصد در موضع درست باشید، او به شما و استدلالات عملی تان گوش نخواهد کرد. پس بحث های تکنیکی و جدی را صرف کسی کنید که اول از همه از آن سر در بیاورد و نیز قابل استناد در سطحی قابل قبول باشد.

«نخیرم نولان بهتره» یا چطور بحث های هواداری به بیراهه می روند - - آکا

در یک بحث هواداری اما، ارزش گذاری شاید هدف اصلی (و البته گاهی نهان) بحث باشد. کل موضوع این است که اثر مورد علاقه یکی مان در نهایت ارزش و قرب بیشتری یافته و مورد استقبال بیشتری قرار گیرد، درواقع محبوب تر شود. اما وقتی به یاد داشته باشیم که چطور می توان و باید یک هوادار خوب بود مسئله فرق دارد.
یکی از ایرادات ارزش گذاری از نوع ارج نهی این است که ممکن است خودمان  به دامش بیافتیم و اسیر حرف های خودمان شویم، بیش از اینکه مخاطبمان را تحت تاثیر قرار بدهیم، خودمان باشیم که تحت تاثیر قرار بگیریم. مثلا صفات تفضیلی که در ابتدای این نوشته ذکرشان رفت، به واقع چنین رفتار خطرناکی دارند. برای قانع کردن یک فرد به هیچ روی لازم نیست از صفات تفصیلیِ گاه مرکب و پیچیده و رگباری استفاده کنیم. دلیلش ساده است. یک هوادار، فردیست که در جریان هواداری حضور دارد و چنین حضوری قطعا علایقی بیش از یک نام و یک عنوان در پی دارد. و خب شما که نمیخواهید فردی باشید که همه ی فیلم ها یا بازی های مورد علاقه ش بهترین و بی نظیرترین در تاریخ بوده و کلمه ی برترین را از کلمه سلام بیشتر استفاده میکند؟ چه اینکه نه تنها لغت سنگین و بااهمیتی چون برترین را معمولی جلوه می دهیم، از آن مهمتر نظرمان معمولی و عاری از خلاقیت و اهمیت تصویر می کنیم. و یا از آن بدتر جملاتی قصارگونه و نقل قول های بی ربط را بدون هیچگونه منبع مشخصی استفاده کنیم.  چنین دیالوگ هایی تنها خود گوینده را تحت تاثیر قرار می دهند و حتی جدای از این مسئله، حتی باور داشتن به چیزی به صرف نقل قول از فردی مثلا مهم خود آسیب دیگری ست و به رفتارهای طوطی وار شباهت بیشتری دارد تا یک هوادار خوب.
رعایت همه این موارد مبحث را می رساند به مرحله ی آخر که ورود به بحث هست. که رعایت اخلاق در آن بسیار مهم است. عصبانی نشدن و توهین نکردن به دلیل شنیدن نظر متفاوت، و نیز شخصی نکردن مسئله از مهمترین نکات رعایت اخلاق هواداری هستند. به سادگی می توان به جای جمله ی نه چندان جالب “برو فلان چیز رو ببین بعد حرف بزن” پرسید “نظرت درباره ی فلان اثر چیه؟” و ضمن رعایت ادب فرد مورد خطاب را احمق یا بی خبر فرض نکرد. یادمان باشد که در نهایت در حال صحبت در مورد یک محصول سرگرمی هستیم و قضاوت در مورد شخصیت طرف مقابل براساس تصورات ما از علایق فرد مقابل کاری بسیار ناشایست، احمقانه و غیر اخلاقیست. نه بحث هواداری جای قضاوت شخصیتی و نظر روانکاوی گونه دادن است و نه احتمالا (با یک تقریب خوب) شما روانکاو و شخصیت شناسی زبردست هستید.

.

منبع :


شما احتمالا با جستجوی کلمات زیر وارد مقاله شده اید چنانچه مطلب مرتبط با جستجوی شما نبوده همان کلمه را در جستجوی سایت وارد کنید

جملات کریستوفر نولان

تبلیغات