آکاایران: بازی ها مثل هر اثر هنری دیگری حق دارند هر چندوقت یک بار دیوار چهارم را بشکنند و برای خاطر کمیک ریلیف هم که شده به ما یادآوری کنند که جهان بازی واقعیت ندارد و طراحی شده است. می گویند یکی از مهم ترین دلایلی که می دانیم در بطن یک بازی کامپیوتری نیستیم، همین عدم وجود کمیک ریلیف در دنیای واقعی است. چون اگر این دنیا تنها یک بازی طراحی شده بود هیچ سازنده ی بازی ای پیدا نمی شود که بتواند در برابر یک ذره خوش مزه بازی مقاومت کند. (برخی معتقدند وجود آدم هایی مثل دانلد ترامپ و امیر تتلو نشان دهنده ی این کمیک ریلیف است. ولی اگر دقت کنیم رفتار این آدم ها و بسیاری مشابه شان با قوانین این دنیا کاملاً همخوانی دارد! به قولی همین است که هست.)

به گزارش آکاایران: ولی بدترین حالت شکستن دیوار چهارم، پیروی از کلیشه های پوسیده ای است که بیشتر از این که باعث خنده شود یا به کمیک ریلیف ختم شود، روی اعصاب بازیکن می رود و او را از بازی زده می کند. به عبارتی همه ی ما می دانیم که در جهان بازی هستیم و کسی این جهان را طراحی کرده. ولی خیلی وقت ها کمی تمامیت گرایی و داشتن اصول درست و درمان هم نیاز است. خودداری از مزه ریزی بی خودی و در رفتن از زیر بار استفاده از خلاقیت. بعضی وقت ها بازیکن دوست دارد جهان بازی به چارچوب قوانینی که خودش وضع کرده متعهد باشد و به صرف تنبلی مدام تعلیق باورپذیری را شرحه شرحه نکند.


۱۰ روستایی هایی که مدام یک حرف را تکرار می کنند

یکی از بدترین کلیشه های بازی های آر پی جی وجود افرادیست که کلاً یک خط دارند که بگویند یا یک قشر از جامعه ی بازی که همگی یک سری دیالوگ دارند که بینشان تخس شده. مثل بازی اسکایریم که همه ی سربازاهایش به دلیل «اصابت تیر به زانو» از ماجراجویی کناره گرفته اند یا یاروهای روستایی که همگی یک دیالوگ را مدام تکرار می کنند. جدای از این که این قضیه توهم ما از هوش مصنوعی در بازی را از بین می برد، کمی ترسناک است! انگار همه ی روستایی های بازی ها متعلق به فرقه ای شیطانی باشند که تنها یک جمله را وردوار تکرار می کنند. یا مثلاً همگی یک سری اندروید هستند که به دست آدم فضایی های تنبل و بی سواد در جهان بازی قرار گرفته اند. آدم فضایی هایی که خیلی زحمت تحقیق به خودشان نداده اند و چند جمله را به صورت رندم انتخاب کرده اند و در اندروید هایشان قرار داده اند.

به نظر شما ترسناک ترین بخش قضیه این نیست که بیشتر شخصیت های بازی ها یک کلمه هم حرف نمی زند؟ تا به حال آدم سالمی را دیده اید که در تمام زندگی اش یک کلمه حرف نزند؟!

این را بگذارید کنار بازی هایی در آن ها که همه ی شخصیت های مرد را سه نفر صداپیشگی می کند و همه ی شخصیت های زن را دو نفر.


۹ارتش یک نفره ی شما در برابر جهان

بدترین بخش بازی های جنگی همین است. چه اول شخص و چه سوم شخص. چه در بازی هایی مثل بتل فیلد و چه در بازی هایی مانند مس افکت. یک ارتش آدم وارد یک منطقه ی جنگی می شوند ولی مشخص می شود از بین این ده تا سرباز کارکشته ی جنگ دیده، فقط شما هستید که تأثیری در جنگ دارید. یعنی دو ارتش دارند به هم شلیک می کنند ولی در حد استورم تروپر های استاروارز هم در تیر اندازی مهارت ندارند. تا این که شما با یک موسیقی دراماتیک وارد می شوید و در روند بازی تغییر ایجاد می کنید!

۱۰ کلیشه ی احمقانه ی بازی های کامپیوتری - - آکا

آکاایران: ۱۰ کلیشه ی احمقانه ی بازی های کامپیوتری

حتا در مواردی که می شود همه ی سرباز ها را با فشار دادن دکمه ی تب کنترل کرد تنها سربازی که می تواند به هدف بزند شما هستید. خلاصه همه چیز یک نمایش موهوم است.

حالت بعدی در بازی های ماجراجویی ایفای نقش است که در آن جهانی داریم از این سر تا آن سر که همه ی مشکلاتش به دست شما حل می شود و هیچ کس دیگر در تمام دنیا عرضه ی هیچ کاری را ندارد. البته باز قابل درک است که مثلاً کارهایمان را به مفتش اعظم یا به کاپیتان شپرد بسپاریم. ولی مثلاً درباره ی افسانه ی زلدا فکر کنید! جداً عاقلانه است که نجات جهان را به دست یک بچه بسپاریم؟


۸برو و از فلان جا برایم فلان چیز را بیاور!

این نوع کوئست وسیله ایست برای پرکردن میزان ساعت بازی و خاصیت دیگرش در سرور های آنلاین مثل بلیزارد این است که شما پول بیشتری به بلیزارد بدهید. این نوع کوئست به چندین و چند دسته تقسیم می شود و شاهدی تمام قد برای این حقیقت است که بازی ساز ها خلاقیت شان را کاملاً از دست داده اند.

یک دسته آن کوئست هایی هستند که به شما می گوید: فلان بسته را بگیر و به فلانی بده. این طور که معلوم است یکی از مشاغلی که هنوز پایش را به جهان بازی باز نکرده شغل شریف پستچی گری است! در این صورت چنان چه به ترتیب لوگ هورایزن در جهان بازی ها گیر افتادید پیشنهاد می کنم اداره ی پست دایر کرده و از این راه امرار معاش کنید.

دسته ی دیگر کوئست هایی هستند که از شما می خواهند فلان گل و گیاه را در صحرا جمع کنید. «برو و صد و بیست تا چوب کج نیم سوخته و ده گونی پشم برایم بیاور!» و شما هم می روید و چنین می کنید. یک قانون کلی در جهان وارکرفت وجود دارد که می گوید: همه کمرشان درد می کند و همه زانویشان ضرب دیده است. خلاصه اگر تصور می کنید چیزی جز یک پادوی خوش بر و رو هستید که زره خوبی تنش کرده، دارید خودتان را گول می زنید.

دسته ی آخر کوئست هایی هستند که برای شما مشخص می کنند فلان تعداد از فلان موجود را بکشید. ولی وقتی به محل معهود می روید فلان تعداد از فلان موجود وجود ندارد و شما لااقل سه بار باید همه را بکشید و منتظر باززایی آن ها شوید تا بتوانید کوئست را به پایان برسانید. حالا فرض کنید ۲۰ نفر همزمان بخواهند همین کوئست را بروند. موفق باشید.


۷شخصیت اصلی خاموش

وقتی داستانی می نویسیم و یا بازی یا فیلمی می سازیم که تنها یک شخصیت اصلی دارد، خطر بزرگی می کنیم. از کجا معلوم که مخاطب از شخصیتی که ساخته ایم خوشش بیاید و بتواند با آن ارتباط برقرار کند. اما خیلی وقت است که بازی سازها به راحت ترین روش ممکن دست پیدا کرده اند. ساختن شخصیتی که هرگز چیزی نمی گوید.

این که شخصیت اصلی داستان عملاً هیچ شخصیتی نداشته باشد باعث می شود هر کسی بتواند تصورات خودش را در مورد شخصیت اعمال کند. ولی کمی غریب نیست که شخصیت اصلی داستان هرگز نتواند یک کلمه حرف بزند؟ این موضوع چه بلایی سر خط روایی داستان می آورد؟ چطور ممکن است بدون ایجاد ارتباط بشود روایت را به پیش برد؟ شاید تنها نمونه ی موفق این قضیه بازی هاف لایف باشد ولی همچنان این موضوع می تواند آزاردهنده باشد که شخصیت اصلی داستان با وجود همه ی ماجراهایی که در بازی اتفاق می افتد، یک کلمه حرف برای زدن ندارد. به نظر می رسد پروفسور گوردن آنقدرها هم که می گویند به سرنوشت زمین اهمیت نمی دهد.


۶ اگر نمی خواهید بمیرید دکمه ی ضربدر را فشار دهید!

وقتی بحث از نارضایتی از بازی های جدید می شود، بیشتر وقت ها از بازی سازها طرفداری می کنیم و می گوییم تقصیر آن ها نیست که بازی ها اینقدر بد شده اند. همه چیز زیر سر صنعت بازی سازی و شرکت های شیطانی بازی سازی است. ولی «صحنه های دکمه سریع» مدرکی هستند که نشان می دهند بازی سازها رسماً حوصله ی بازی ساختن ندارند. خیلی راحت آن سبو بشکست و آن خلاقیت نم کشید.

۱۰ کلیشه ی احمقانه ی بازی های کامپیوتری - - آکا

مثلاً دارید با رئیس در بازی «دایینگ لایت» مبارزه می کنید که ناگاه! برای اولین بار در تمامی بازی! بازی به شما اطلاع می دهد که باید فلان دکمه را بزنید وگرنه می میرید! اینجاست که از خودتان می پرسید یعنی مشکل یک نبرد حماسی تا پای جان چه بود که باید جایش را به فشار دادن ده تا دکمه بدهد؟

این موضوع مختص دایینگ لایت نیست و از بازی اسپیس مارین تا بازی رزیدنت اویل، همه ی بازی ها درگیر این پدیده هستند. به گفته ی بسیاری این قضیه اولین بار در شینمیو و رزیدنت اویل ۴ اتفاق می افتد. بیشتر هم به خاطر محدودیت های تکنیکی و پایین آمدن هزینه و هم ایجاد دموهای سیال که بازیکن در آن ها نقش داشته باشد. ولی به نظر نمی رسد دیگر مشکل تکنیکی یا هزینه هنوز پابرجا باشد. باید معترف شویم که صحنه های دکمه سریع راه خوبی برای آب بستن به بازی هستند بدون این که نیازی باشد خیلی کار خلاقانه ای انجام دهیم. چون البته طراحی یک موقعیت حماسی برای مبارزه با باس آخر بازی مخاطب را جذب نمی کند. بهتر است به جای آن یک سری دکمه را حفظ کنیم و فشار دهیم.


۵عنکبوت های سرمایه دار و گرگ های اهل مطالعه

یکی از بدترین و اشتباه ترین کلیشه های بازی های دانجن کراولر و آر پی جی این است که وقتی گرگ ها و عنکبوت ها و موش ها و خرگوش هایش را می کشیم و لوت می کنیم کیف پول دارند و بعضی وقت ها شمشیر و زره و کمان و سپر هم دارند. در مورد بازی گریم داون که اوضاع وحشت ناک تر هم هست. یک دفعه می بینید یک موش وینچستر می اندازد یا گرگ یک جلد کتاب نفیس دراپ می کند.

سوال این است که گرگ و عنکبوت پول به چه دردشان می خورد؟ یا مثلاً موش ها زرهی که نمی توانند بپوشند را چرا با خودشان این طرف و آن طرف می برند؟ یکی از معمول ترین توضیحات این است که این موجودات وسایل ماجراجوهای قبلی را خورده اند. بنابراین شما با کشتنشان دارید لطف بزرگی هم می کنید که مشکل سوءهاضمه شان را حل می کنید.


۴ مهم ترین کشف پزشکی تاریخ جهان!

برخی معتقدند کشف ضدعفونی کننده ها مهم ترین کشف پزشکی تاریخ بوده. صرفاً به این دلیل که آمار مرگ و میر پزشکی را به ترتیب چشم گیری کاهش داده است.

ولی کسی به ترمیم شدن در بازی های کامپیوتری اشاره نمی کند! خیلی وقت است دیگر استفاده از بوستر های سلامتی در بازی های کامپیوتری از مد افتاده است. فرض کنید نمودار سلامتی شما ۱۰۰ واحد داشته باشد و پایتان بشکند و یا به ترتیبی زخمی شوید. مثلاً تیر تک تیر انداز به شما اصابت کند. نیازی نیست غصه بخورید یا از پانسمان استفاده کنید. حدود ده ثانیه پشت صندوقی جعبه ای چیزی قایم شوید و کم کم تا ۴۵ واحد یا بیشتر از سلامتی خود را مجدداً به دست خواهید آورد. دیگر خیلی وقت است که همه ی شخصیت های بازی های کامپیوتری، نسبتی نسبی یا سببی با ولوورین دارند.

البته توجه داشته باشید که در دنیای واقعی اگر مورد اصابت گلوله قرار گرفتید یا زخم شمشیر خوردید، بهترین روش درمانی یک گوشه نشستن نیست.

استفاده از گاز و الکل هم شاید استخوان های شکسته را درمان نکند ولی این قضیه ی ترمیم دیگر مسخره است. موافق نیستید؟


۳موانع نامرئی در راستای ناواقع گرایی بیشتر

آزادی در بازی کامپیوتری معنی چندانی ندارد ولی دیوار نامرئی دیگر فحش است! یا مثلاً موانعی که مشخصاً می توانید از آن ها عبور کنید ولی عملاً نمی توانید… .

خیلی وقت ها حتا موانع آنقدر هم بلند نیستند. مثلاً یک کپه چوب یا یک صندلی که در جهان واقعی تنها کسانی که نمی توانند از یک صندلی عبور کنند، عقب مانده های ذهنی و افراد زیر سه سال هستند.

اوضاع وقتی بدتر می شود که پروتاگونیست بازی کسی همچون پرنس آو پرشیا یا اتزیو باشد که مدام در حال بالا رفتن و پایین آمدن از در و دیوار هستند ولی به آقای صندلی که می رسند یکهو قلم پایشان می شکند. این قضیه بیشتر نقص طراحی محیط است تا طراح گیم پلی ولی باز هم دلیل نمی شود به شخصیتی توانایی دویدن روی دیوار صاف را بدهید ولی بعد به او بگویید که فقط می تواند روی این ۱۲ تا دیوار راست بدود.


۲بشکه های سرخی که همیشه منفجر می شوند

یکی از خنده دارترین کلیشه های بازی های شوتر همین بشکه های قرمزش هستند. اصلاً ممکن نیست بازی شوتری وجود داشته باشد که نشود با منفجر کردن بشکه هایش انفجاری بزرگ راه انداخت و یک عده دشمن را کشت.

جالب است که دشمن هم همیشه به صورت استراتژیکی در کنار بشکه ها می ایستد. و خب اگر در بازی شوتری قرار گرفته اید و چنین موقعیتی را مشاهده کردید اصلاً شک نکنید. سعی کنید بشکه های قرمز را محاسبات استراتژیک خود وارد کنید. هرگز با خودتا نگویید که چون هیچ یک از اجزای محیطی دیگر قابل استفاده نیستند پس این بشکه ها هم قابل استفاده نیستند. درست است که اگر در بازی اسپلینترسل به یک کامپیوتر روشن شلیک کنید جرقه نمی زند و نمی شکند ولی مطمئن باشید اگر به یک بشکه ی قرمز تیراندازی کنید، منفجر می شود.

به یاد داشته باشید: بشکه های قرمز منفجر می شوند، بشکه های سبز حامل مواد شیمیایی اسیدی هستند، بشکه های آبی هیدروژن مایع هستند و باعث می شوند دشمنان یخ بزنند و بشکه های زرد هم باعث برق گرفتگی می شوند. چون داخلشان برق دارند… .

اگر زمانی در جهان بازی ها گیر کردید یادتان باشد یکی از پردرآمد ترین مشاغل جهان بازی عمده فروشی بشکه های قرمز است.


۱ باس های بازی ها باید نقاط قرمز ورقلمبیده شان را به دکتر نشان دهند

فلسفه ی مبارزه ی باس آخر بازی های کامپیوتری به این محدود شده که: «برای اعمال بیشترین آسیب به نقطه ی حساس قرمز براقش ضربه بزنید.» خیلی از بازی ها حتا پا را فراتر می گذارند و خیلی راحت با اوتوتارگت شما را به سمت نقاط حساس و آسیب پذیر باس هدایت می کنند. این فلسفه که به آن فلسفه ی دث استار هم می گویند نشان می دهد که باس فایت ها خیلی هم سخت نیستند و هیکل گنده ی باس های بازی تنها توهمی ساختگی است.

بدترین حالت قضیه وقتیست که بعد از مدتی باس روی زمین می افتد و تا مدت محدودی به شما اجازه می دهد به ورقلمبیدگی های قرمز گنده ای که مثلاً نقاط آسیب پذیرش هستند ضربه بزنید. اگر به هر دلیلی متوجه نمی شوید که باید چطور یک باس را شکست بدهید احتمال دارد که دچار بیماری کوررنگی باشید و بدون کمترین شوخی بهتر است به چشم پزشکی رجوع کنید.

.

منبع :

تبلیغات