آکاایران: هک اند اسلش به بازی هایی گفته می شود که شخصیت اصلی اش با شمشیر(یا تبر یا نیزه و پتک) می افتد به جان افواج بی پایان دشمنانی که به ترتیبی مسخره و اغراق شده ای زیادند و قوی اند و غول آسا و این اغراق آمیز بودن همچون خاصیتی فیلم هندی طوری یکی از بارز ترین مشخصه های بازی های هک اند اسلش است. در این بازی ها معمولاً با قهرمانی اسطوره ای طرفیم که سلاحی افسانه ای دارد که به ترتیبی جادویی اندازه اش ده برابر می شود که در نتیجه برای درو کردن لشکری از اهریمنان جهنمی ایده آل است و شخصیت اصلی با اجرای حرکات کمبوی خارق العاده ی تماشایی که روی سلمان خان را سفید می کند باس ها را شکست می دهد. در کنار ش هم مثلاً گوی های نورانی دریافت می کند و مدام اچ پی بارش پر می شود و به پیش می رود. برخلاف بازی های اول شخص/سوم شخص آرپی جی، شخصیت اصلی بازی های هک اند اسلش قدرتی خارج از تصور دارد و به روش هایی خلاقانه دشمنان غول آسایش را به خاک و خون می کشد و شما فقط باید تند و تند و به موقع دکمه ها را فشار بدهید و شاهد قدرت نمایی آواتارتان در بازی باشید. همیشه چیزی که می بینید منطقی نیست ولی این مدل بازی ها را هم برای لذت داستانی اش نمی سازند.

به گزارش آکاایران: بیشتر بازی های هک اند اسلش یک ویژگی دیگر دارند که شاید تا به حال بهش دقت نکرده باشید. البته لزومی هم ندارد این ویژگی را داشته باشند ولی این ویژگی به بازی دویل می کرای برمی گردد. بازی ای که به نظر می رسد یکی از اولین بازی های موفق این ژانر است. البته دارم از خاصیت پلتفورمر بودن صحبت می کنم. یعنی شخصیت اصلی شما باید در یک استیج مشخص به پیش برود و هیولاها را بکشد و به پایان مسیر برسد و در عین حال یک شمشیر گنده را هم با خودش یدک بکشد. به طور خلاصه می شود اینطور تبیین کرد که: بزن بزن بزن، گوی های رنگی را بگیر و در نهایت بپر بپر کردن از روی موانع باز کردن صندوق ها و جمع کردن آیتم های سوپر ماریو مانند و گشودن مسیر با حل کردن نوعی مکانیسم که در استیج بازی طراحی شده. یعنی دقیقاً همان فرمولی که دویل می کرای به جهان بازی ها ارائه می کند و به خاطرش هنوز یکی از موفق ترین عناوین ژانرش محسوب می شود و بازی های دیگر تلاش می کنند به آن استاندارد طلایی برسند.

ولی از دوران سربه زیری گرافیکی دویل می کرای اول تا گاد آو وار ۳ مسیر طولانی ای طی شده است و بازی های بسیاری از این فرمول موفق به خوبی استفاده کرده اند. باورتان بشود یا نه صنعت بازی سازی پر است از بازی های هک اند اسلش پلتفورمر. ما هم از شنیدن این موضوع شگفت زده ایم! اصلاً مگر چه چیز کاتاناهای ژاپنی و کشتن یک لشکر هیولا با فشار یک دکمه با موسیقی پس زمینه ی هوی متال و شخصیت اصلی های کاریسماتیک بی نظیر و شخصیت شرور های به یادماندنی و محیط های گرافیکی رنگارنگ و متنوع اینقدر جذاب است که هی از همین فرمول استفاده می کنند؟ و اما از استفهام های انکاری بی نمک و تجاهل های آشکار و نخ نما که بگذریم تقریباً غیر ممکن است که یک گیمر دو آتشه بخشی از زندگی اش را صرف یکی از عناوین بی شمار هک اند اسلش پلتفورمر نکرده باشد. حتا اگر بازی های هک اند اسلش از آن استاندارد معمول داستان پردازی و بلوغ شخصیت که خیلی از گیمرهای باکلاس تر ازش لذت می برند تماماً خالی باشد.

در مورد هک اند اسلش صحبت شد ولی برای این که شبه ای باقی نماند بد نیست بگوییم پلتفورمر به بازی هایی اطلاق می شود که شما در طی آن باید در مسیری مشخص به پیش بروید و موانعی فیزیکی را پشت سر بگذارید و در بین راه آیتم جمع کنید. پلت فورمرها دو بعدی یا سه بعدی هستند و بازیکن در آن ها نمی تواند جهان را خارج از حدود استیجی که در آن پیش می رود بررسی و کشف کند. برخلاف بازی های اوپن ورلد که شما می توانید در جهان به صورت آزاد به گشت و گذار بپردازید(مثل ورلد آو وارکرفت) یا بازی های استیج ثابت که پیشروی خطی در آن معنی ندارد(مثل دوتا ۲ یا اورواچ).

ولی بهترین بازی های هک اند اسلش پلتفورمر و به یادماندنی ترین هایشان کدام هستند؟ در لیست زیر بیایید نگاهی بیندازیم به بهترین بازی هایی که از آن فرمول مزبور به درستی استفاده کرده اند و حالا در سرای مشاهیر بازی های رایانه ای جایگاه ویژه ای دارند. پس شمشیر مورد علاقه تان را بردارید و در صورتی که بازی محبوب شما در لیست نبود، لیست را هک اند اسلش کرده و لیست خودتان را در بخش نظرات با ما در میان بگذارید.

صرفاً برای یادآوری: خیر. بازی های دارک سولز و مشابهاتشان در رده ی هک اند اسلش قرار نمی گیرند و ژانر جدیدی محسوب می شوند که ما به طور موقت نام سول لایک را برایش گذاشته ایم که ترکیبیست از جی آرپی جی و سبک آر تی اس سوم شخص و وجه تمایزشان Stamina Management است. همچنین از بازی های Dungeon Crawler مثل دانجن سیج و دیابلو و گریم دان هم در این لیست خبری نیست چون ژانرشان در کل فرق می کند.


بهترین هک اند اسلش پلتفورمرهای جهان برای حرفه ای ها - - آکا

آکاایران: بهترین هک اند اسلش پلتفورمرهای جهان برای حرفه ای ها


Darksiders: Warmastered edition

در زمان انتشار این بازی یکی از انقلابی ترین بازی های هک اند اسلش مخصوص پی سی بود و در کنارش بازی های مخصوص کنسول بسیاری آمدند ولی اگر کنسول نداشتید خیلی راحت می توانستید مدعی شوید که این بازی حریف هک اند اسلش های کنسول است و حتا بهتر. این بازی ستینگی کلاسیک گوتیک دارد که در آن شخصیت اصلی که یکی از چهار سوار آپوکالیپست است(جنگ) به نبرد علیه ارتش های جهنم و بهشت می شتابد. همه ی این نبردهای ابعاد کیهانی پر سر و صدا و آشوب که خیلی راحت ممکن است وسطش گم و گور شوید، توأم شده با محیطی گرافیکی که دقت نظر طراحانش احسنت و آفرین دارد. محیط های بازی به سبک بازی های پلتفورمر مدام عوض می شوند و طیفی گسترده از کلاستروفوبیک تکنولوژی زده تا صحرای خشک و بی پایان تا خلنگ زارهای خنک و اکوفمنیستی(!) را در برمی گیرند. کافی است از یک دروازه به درون بروید تا محیط بازی یکهو رنگ عوض کند، هیولاها کاملاً عوض شوند و این هارمونی محیط و هیولاها مناسب روایتی شود که قرار است در این استیج بعدی شاهدش باشید. این مجموعه به طور کلی عناصر جهان باز هم دارد ولی در نهایت هر مرحله به صورت استیج طراحی شده و پر است از همان مکانیک های حل مسئله ی ریزی که یک بازی پلتفورمر را لذت بخش می کند و به خاطرش باید مغزتان را به کار بیندازید.

ولی در مورد هک اند اسلش بودن بازی. شخصیت اصلی که مدل گرافیکی اش ملهم از شاهزاده آرتاس سری وارکرفت است شمشیری شبیه به فراست مورن دارد و این شمشیر سلاح اصلی بازی است. اسلحه های جانبی اش یک داس، یک گانتلت، یک تفنگ و یک سری سلاح های پرتابی دیگر هستند. بازی از سیستم کلاسیک جمع کردن ارواح دویل می کرای استفاده می کند و هر سلاح بازی لیستی از کمبوها دارد که وقتی به درستی انجامشان دهید دلتان بدجوری خنک می شود. البته بازی دوم این سری که شخصیت اصلی آن مرگ است هم باید از نظر نوآوری و عناصر آر پی جی جذابش مورد ستایش قرار داد. ولی آن چه بازی اول را منحصربه فرد می کند همین وفاداری اش به عناصر کلاسیک پلتفورمر است. جدای از آن به نظرم بازی اول در طراحی محیط و ایجاد چالش در پیشروی موفق تر ظاهر شده است. همچنین لذتی که در کوباندن آن شمشیر گنده بر سر دشمنان هست خیلی بیشتر از ظرافت هنرمندانه ی مرگ در کشتن دشمنانش است. واقعیت این است که شخصیت جنگ بهتر دشمنانش را می کشد و بصیرت بالاتری به مناسک قلع و قمع کردن دشمنانش دارد.

باس های بازی هم به سبک بازی های هک اند اسلش به شدت اغراق شده هستند و شما را یاد هیولاهای مترویید می اندازند و ممکن است زمان زیادی از شما بگیرند ولی به قول دارک سولزی ها زود تسلیم نشوید و سعی کنید تاکتیک های هر باس را به دقت بررسی کنید. لذتی که در پیروزی بعد از بیست بار شکست هست در تسلیم شدن و برای امتحان ریاضی فردا خواندن نیست.


بهترین هک اند اسلش پلتفورمرهای جهان برای حرفه ای ها - - آکا


Warhammer 40K: Space Marine

جهان وارهمر یکی از پرطرفدارترین و شناخته شده ترین جهان های علمی تخیلی نظامی است که اولین بار با مجموعه ای از بازی های تیبل تاپ و مدل های پلاستیکی قابل رنگ آمیزی آغاز می شود. ولی این ورود موفق استودیو ورک شاپ به جهان وارهمر احتمالاً مومنانه ترین ورودشان است و از هیچ زحمتی فروگذاری نکرده اند. بازی ذن متعادلی از سبک شوت دم آپ و هک اند اسلش است و عناصر پلتفورمر که باعث می شود مدام با محیط های بصری گوتیک/نظامی فیوچریستیک رنگارنگ طرف بشوید. داستان بازی یکی از بهترین سناریوهای وارهمر است که در آن یک کاپیتان اولترامارین با یکی از شوالیه های خدایان تاریکی درگیر می شود و در نهایت یکی از کلنی های امپراطوری را از خطر اکسترمیناتوس کامل نجات می دهد در نتیجه نوید پویش شهری در جهانی جنگ زده را به شما می دهم. فقط به یاد داشته باشید که چهره ی جنگ بی رحم است و انسانیت رو به نابودیست. همه ی این ها به کنار نیازی نیست متخصص جهان وارهمر باشید که از بازی لذت ببرید. فرض کنید قرار است یک لشکر اورک را با اره برقی و پتک و همه جور مسلسل درو کنید و به پیش بروید. در مورد اهریمن های بازی هم که اصلاً صحبتی نیاز نیست.

و اما عناصر هک اند اسلش بازی باز هم کلاسیک هستند ولی همانطور که گفته شد ترکیب این موضوع با سلاح های مختلف دوربرد بازی باعث می شود شما با موقعیتی ویژه طرف باشید. از له کردن اورک ها از نزدیک خسته شده اید؟ خب مسلسل سنگین تان را دست بگیرید یا از اسنایپر کالیبر بالایتان استفاده کنید. از تیراندازی خسته شده اید و می خواهید کمی در خون شنا کنید؟ یک وارهمر بزرگ یا یک تبر الکتریکی یا انتخاب شخصی من یعنی اره برقی را بردارید و به دل اورک ها بزنید. بازی عمیقاً به نقاط لذت ژانرش بصیرت دارد و شما را ناامید نخواهد کرد.

اگر طرفدار مجموعه ی آر تی اس این بازی هستید هم پیشنهاد می کنم این بازی را تهیه کنید چون مدل های گرافیکی بازی به شدت به بازی های آر تی اسش وفادار است. پس به امپراطور خود وفادار باشید و از هیچ چیز نترسید که شما خود تجسم ترس هستید!


بهترین هک اند اسلش پلتفورمرهای جهان برای حرفه ای ها - - آکا


Onimusha 3: Demon Siege

این بازی را باید انقلابی در بازی های ایزومتریک کپ کام دانست. هرچند که بازی های مشابهی همچون دویل می کرای از همین کمپانی بیرون آمده ولی پیروزی اصلی این بازی به خاطر استفاده اش از آخرین موتورهای گرافیکی روز بود(چنانکه از کپ کام انتظار می رفت). این بازی همچنین باعث شد کپ کام روی بازی های با محیط از پیش رندر نشده سرمایه گذاری کند که منجر به تولید بازی Resident Evil 4 هم شد که به خاطرش ما از شینجی می کامی متشکریم. ولی سری اونیموشا که عناصر کلاسیک پلتفورمر های کپ کام را داشت(حل مسئله و معماهای پیچیده ی رزیدنت اویل طوری و مسیرهای پیچیده ی داینو کاریسیسی) یک عنصر تازه را هم به میدان آورد که بازی را از هر نظر ویژه می کرد و آن عنصر هک اند اسلش بود. بازی روی سیستم بهبود شمشیر استوار است. شما در استیج ها در دوربین های کلاسیک کپ کامی به پیش می روید و با کشتن هیولا ها و جمع آوری ارواح، کاتاناهای خود را پیشرفت می دهید و به قدرت های تازه ی هر سلاح دسترسی پیدا می کنید(نه خیر دارک سولز هک اند اسلش نیست).

در این عنوان شما شاهد حاصل همکاری دو بازیگر هالیوودی، ژان رنو و تاکشی کانشیرو با کارگردان فیلم های اکشن هنک کنگی، دانی ین هستید. هرچند صداپیشگی بازی تعریف چندانی ندارد که مایه ی تأسف است ولی داستان بازی(احتمالاً بیشتر به خاطر حضور ژان رنو) واقعاً لذت بخش است. در همان ۵ دقیقه ی نخست همه چیز از سامورایی تا اهریمن تا آدم فضایی تا سفر در زمان و فرانسوی های قورباغه خور را به سمت شما پرتاب می شود و وخیلی سریع و بدون مقدمه شما وارد سکانس های طولانی اکشن می شوید. داستان دو خط روایی مشخص و مجزا دارد که در یکی شما یک سامورایی شوگانایت هستید که در محیط شهری پاریس و در بین آن نماد های به یادماندنی شهر به شغل شریف شکار هیولا مشغول است و در روایت دیگر ژان رنو با آن دماغ عقابی گنده هستید که در ژاپن هیولا زده ی ترکیب شده با ظواهر نکروفیلیک و با تأکید بیمارگونه بر روی انواع و اقسام قارچ ها و زائده های گوشتی، به پیش می روید که تجربه ای خنده دار و در عین حال لذت بخش است.

بازی یکی از خوش ساخت ترین هک اند اسلش های دوربین ثابت است و هنوز با گذشت این همه سال اگر زیادی به گرافیک گیر ندهید می شود ازش لذت برد. جدای از این نقد های مثبت بی شمار روی بازی و نمره ی ۸۵ش از متاکریتیک، جایگاه بازی را برای همیشه در تالار مشاهیر هک اند اسلش مستحکم کرده است.


بهترین هک اند اسلش پلتفورمرهای جهان برای حرفه ای ها - - آکا


Bayonetta 2

به نظر می رسد دلیل اصلی مهجور ماندن این بازی کنسول نینتندو ویی یو باشد که احتملاً هیچ آدم عاقلی فقط به خاطر یک بازی نمی رود یک کنسول بخرد درست؟ غلط آقا غلط! اگر یک روز به عمرتان باقی بود پیشنهاد می کنم آن یک روز را بایونتا ۲ بازی کنید و با خاطری آسوده رهسپار جهان باقی شوید. این بازی بدون شک باید در صدر جدول بهترین بازی های هک اند اسلش تاریخ باشد و جوایزی که چپ و راست برنده شده و نمره های ۹۰ به بالایش هم نشان از همین موضوع دارد ولی به دلیل کنسول نینتندو و قوانین مسخره ی کنسول ها در مورد پورت کردن بازی، این هک اند اسلش را کمتر کسی می شناسد(چون کمتر کسی در دنیا نینتندو دارد و همه مثل بچه ی آدم یا پی سی دارند یا پلی استیشن یا اکس باکس). محتمل است که روی اکس باکس بازی اول را انجام داده باشید. حالا اگر می خواهید گرایی کلی از تغییرات بازی به دست بیاورید فرض کنید به همان بازی کلی هرمون استروژن و پروژسترون و یک عالمه ال اس دی تزریق کرده باشند و در ضمن کارگردانش هم به طور مشترک مایکل بی و بونگ جون هو باشد. بازی در واقع پارودی مخصوص ۱۸سال به بالاییست از پلتفورمر هایی مثل سونیک، ماریو گلکسی و دیگر مسکات های سگا و نینتندو و با همان کوکوفونی رنگ های شلوغ که انگار از کشوی آرایش باربی در رفته باشد. بخش اصلی داستان بازی هم در شهری خیالی در خاورمیانه می گذرد و پلات روی نبرد میان سه قلمروی بهشت، جهنم و قلمروی زمین تمرکز دارد(بله به نظر می رسد این تم در بازی های هک اند اسلش بسیار شایع است). عنصر مهمی که بازی را به یک پلتفورمر بی نظیر تبدیل می کند، بازی با جهت جاذبه است. شما باید مدام روی سطوح جنون آمیزی همچون سطح یک گردآب و در و دیوار برج های غول آسا با هیولا های چندصد متری لاوکرفتی درگیر شوید. یا مثلاً باید روی سطح گوی های عظیم با لشکر های فرشتگان مبارزه کنید. پس اگر احتمالاً تجربه ی اسید ندارید خودتان را آماده کنید که بهت زده شوید و تقه اش برایتان بخورد.

و اما هک اند اسلش بازی روی Dashing یا همان جاخالی دادن و ورود به حالت زمان آهسته تمرکز دارد و در ضمن شما همزمان می توانید از ۴ سلاح که در دست ها و پاهای بیونتا قرار می گیرند استفاده کنید. سلاح های بازی شامل کلت های کالیبر بالای معروف بیونتا، یک کمان، شمشیر های صورتی رنگ، تازیانه و تفنگ آتش زنه هستند و در کنار این ها بیونتا می تواند با قدرت های جادویی اش اهریمنان جهنمی را احضار کرده و دشمنانش را روی تجهیزات شکنجه ی تفتیش عقاید اسپانیایی که از غیب ظاهر می کند شکنجه دهد. بازی سرعتی سرسام آور دارد و معمولاً یک حرکت اشتباه باعث می شود کل نبرد را واگذار کنید. به خصوص در مبارزه با باس های بازی که یک سری از مکانیسم هایشان را تا لحظه ی آخر انجام نمی دهند و بعد یکهو غافل گیر می شوید. به واقع هر بار که به این بازی برگردید ممکن است یک سری مکانیسم تازه در باس ها ببینید که غافل گیرتان کند. برخلاف کلیشه ی معمول بازی های هک اند اسلش که اول شما قدرتمند هستید و بعد یکهو نرف می شوید(اصطلاحی که در اینجا یعنی همه ی قدرت هایتان را از دست می دهید) در این بازی از همان لحظه ی اول شما در نهایت قدرت ظاهر می شوید و صرفاً سلاح های جدید و کمبو های تازه یاد می گیرید. بازی برای هر سلاح لیستی طولانی از کمبوها دارد و استایل های حرکت نهایی ای که هربار شما را به خنده خواهند انداخت. همچنین کنترل ها نسبت به نسخه ی یک پیشرفت چشم گیری داشته اند و سرعت واکنش بیونتا از نسخه ی قبلی اش بیشتر است. موهایش هم در ضمن کوتاه است.

چنانچه طرفدار انیمه های ژاپنی هستید و مثلاً گین تاما و اسکیت دنس را دوست دارید پیشنهاد می کنم این بازی را از دست ندهید یا لااقل دیدن واک تروی این بازی در یوتوب ایده ی بدی نیست. ولی بعدش مواظب باشید که تا یک هفته رنگین کمان بالا خواهید آورد.


بهترین هک اند اسلش پلتفورمرهای جهان برای حرفه ای ها - - آکا


Star Wars: The Force Unleashed

این بازی و دنباله ی کوتاهش(نسخه ی دوم بازی) در فاصله ی زمانی میان مجموعه ی اول و دوم استاروارز رخ می دهد یعنی دقیقاً بین اپیزود ۳ و ۴. اگر هنوز این بازی را تهیه نکرده اید پیشنهاد می کنم هرچه زودتر به استیم مراجعه کنید و بازی را بخرید یا به صورت کاملاً غیرقانونی و برخلاف قوانین کپی رایت بازی را دانلود کنید چون استودیوی سازنده اش ورشکست شده است و امتیازش دست کمپانی دیزنی است و کمپانی دیزنی هم بخش تولید بازی لوکاس آرتس را تعطیل کرده است. بازی با تمام قوا به فانتزی جهان خودش پایبند است و همان استایل بصری سحرانگیز و خوش رنگ و لعاب ساینس فانتزی/اوپرای فضایی سه گانه ی دوم را دنبال می کند و تا جای ممکن به اصول مبارزه ی جدای/سیث ها پایبند است و شما همان فنون رزمی ای را در بازی می بینید که به خوبی در ووکی پیدیا ثبت شده اند. مبارزاتش دقت بالایی می خواهند و اگر عادت دارید در مواجهه با باس ها صرفاً تند و تند دکمه فشار دهید ممکن است بارها شکست بخورید چون باس ها چندین مرتبه از شما قدرتمندتر هستند. شخصیت اصلی بازی یک سیث به نام استارکیلر است که شاگرد مخفی دارث ویدر است و به فرمان او مخفیانه به شکار باقیمانده ی جدای ها در سراسر کهکشان می رود و در نقشه ی ویدر برای از بین بردن امپراطور هم دست است. شما در نقش استارکیلر می توانید از تمامی قدرت های یک سیث استفاده کنید. فقط نمی توانید مثل دارث ویدر کسی را خفه کنید که آن را هم وقتی در استیج اول بازی در نقش خود ویدر وارد می شوید می توانید انجام دهید و کلی ذوق کنید. پلتفورم های بازی از زباله دان های باستانی تا جنگل های قارچی تا درون شکم هیولایی بسیار عظیم کتولهویی را در بر می گیرد و تقریباً تمامی اجزای محیط بخشی از بازی هستند و مثلاً اگر توی یک سفینه ی فضایی هستید سعی کنید پنجره ها را نشکنید که به درون خلا کشیده نشوید.

هرکسی که یک بار استاروارز را دیده باشد در آرزوی بازی ای که نبرد لایت سیبری(همان شمشیرهای درخشان استاروارز) داشته باشد هلاک است. خودتان را گول نزنید شما هم جزو همان دسته هستید. بازی هم به خوبی به این موضوع واقف است و همه ی نقطه لذت های ممکن جدای بودن را برای شما تداعی می کند و ممکن نیست بعد از این که بازی را به پایان رساندید ناراضی باشید یا حدودی از فورس را تجربه نکرده باشید. تنها ناراحت خواهید شد که چرا بازی ناقص است و چرا بازی سوم کنسل شده و چرا کمپانی EA با این همه ادعا هنوز که هنوز است نتوانسته بازی خوبی برای استاروارز بسازد و تهش هم می روند بتل فرانت می سازند که یک بازی کانتر استرایکی دیگر است که مورد پسند طرفداران مجموعه نیست. در صورتی که جهان استاروارز بر جدای ها و سیث ها و همین هک اند اسلش بودن استوار است و برای همین هم این بازی چنین فروش گسترده ای می کند و این همه مورد ستایش منتقدین و طرفداران مجموعه قرار می گیرد. متأسفانه در کش مکش مالی شرکت لوکاس آرتس، بازی دوم به صورت نصفه عرضه می شود و بازی سوم هم کنسل می شود. این دو بازی قرار نبود ادامه ای بر داستان استارکیلر باشند بلکه قرار بود شخصیت های تازه ای را معروفی کنند. از جمله یک جدای خاکستری مثل کوای گان جین با داستانی الهام گرفته از یک وسترن دهه شصتی. در نهایت بازی از نظر ظاهری بسیار موفق است و فیزیک و گیم پلی سیال و سریع دارد. در ضمن لذتی که در کشتن صف به صف استورم تروپر و پایین کشیدن جنگنده های امپراطوری هست در دیدن دختر صد درصد دلخواه در صبح زیبای بهاری نیست.

یکی از بهترین بخش های بازی هم بخش کاستومایز لایت سیبر است. در این بخش شما می توانید لایت سیبرتان را به رنگ های قرمز، سبز، آبی، بنفش، زرد، طلایی و سیاه در بیاورید. که البته کسانی که طرفدار مجموعه ی استاروارز نیستند نمی توانند درک کنند چه حسی دارد آدم با لایت سیبر مستر ویندو به نبرد لشکری از استورم تروپرها و دروید های ده بیست متری برود.


بهترین هک اند اسلش پلتفورمرهای جهان برای حرفه ای ها - - آکا


Furi

این بازی ترکیبی از سبک بولت هل و سبک پلتفورمر ایزومتریک است که دقیقاً نمی شود اسمش را گذاشت پلتفورمر ولی به قدری هک اند اسلش خوبیست که مجبوریم توی این لیست بگذاریمش. بیشتر به این دلیل که بازی ایندی است و هیچ کس هم در موردش صحبت نمی کند ولی دقیقاً همان نوع بازی ایست که طرفداران بازی های هک اند اسلش دوستش دارند و می خواهند مشابهش را بیشتر ببینند. بازی از چندین استیج ثابت و یک سری پلتفورم کوتاه تشکیل شده که شما هر بار با گذر از یک پلتفورم به استیج می رسید و با یکی از آنتاگونیست های بازی درگیر می شوید. پلت رنگی هر استیج فرق می کند ولی به طور خاص رنگ های بنفش و آبی دیسکوتکی بیشترین تأکید را دارند و تضادشان با داستان پیکارسکی یک عده سامورایی سایبرپانک قاتل و جنایت کار ارزش افزوده ایست که جای تبریک و دستمریزاد دارد.

سیستم مبارزه ی بازی بر جاخالی دادن و ترمیم اچ پی با جاخالی متمرکز است و اگر به موقع و با دقت جاخالی بدهید یا دفاع کنید، می توانید کمبوهای سینماتیک جذاب اجرا کنید. تنها مشکل بازی شاید این باشد که بجز باس ها هیچ دشمنی در بازی نیست که شما باهاش مبارزه کنید و هک اند اسلش ها به آن موج موج دشمن نیاز دارند. ولی شاید هم این نوآوری محصر به فرد به القای فضای حبس و ایزولاسیون بازی کمک کند. شما تنهایید و تنها هم دم شما دیوانه های آلیس در سرزمین عجایبی هستند.

خلاصه اگر قصد حمایت از بازی سازهای گمنام و شرکت های بازی سازی ایندی را دارید این بازی را تهیه کنید(که یعنی بخرید) و از این تجربه ی نو در بازی های هک اند اسلش لذت ببرید.


بهترین هک اند اسلش پلتفورمرهای جهان برای حرفه ای ها - - آکا


Dust: An Elysian Tail

این بازی پلتفورمر دو بعدی، اولین بار برای کنسول آمد ولی پورت پی سی آن به قدری خوب است و گرافیک فول اچ دی آن برای پی سی به قدری در بهبود بصری اش نقش داشته است که در نهایت توی این لیست قرار گرفت. مشکلی که خیلی از بازی های پورت شده برای پی سی دارند(به خصوص هک اند اسلش ها) این است که زمان ری اکشن کنترل های بازی افت چشم گیری می کند و بازیکن نمی تواند آن کاری را که می خواهد و در لحظه ای که مایل است انجام دهد. مشکلی که به طور مثال متال گیر رایزینگ داشت.

داست داستان یک شخصیت انیمه ای کاوایی است که به همراه دوست پرنده اش در محیطی فانتزی به پیش می رود و عناصر آر پی جی اندکی هم دارد. بازی بیشتر از این که یادآور بازی های سبک شاول نایت باشد، یادآور اونیموشا و هک اند اسلش های ایزومتریک است و ترکیبی است از گیم پلی مترویید و کسل ونیا. داستان بازی هم ترکیبی از حماسه های شونن انیمه ای است و اودیسه ی شخصیت تراژیکی که باید از جهنم رد شود تا خاطراتش را به یاد بیاورد(اگر چنین تضاد شدیدی ممکن باشد). پلات پیچیده است و شخصیت ها به خوبی پرداخت شده اند و خود شخصیت اصلی هم داستان پس زمینه ی جذابی دارد که شما باید کارآگاه طوری به دنبال کشفش باشید و پیچش پایانی داستان هم شگفت زده تان می کند و مجاب می شوید که اصلاً گول ظاهر شنگول بازی را نخورید و تهش انقدر اشک خواهید ریخت اگر بچه بودید هم بالغ می شوید و غم دنیا روی شانه هایتان سنگینی خواهد کرد.

بازی رفرنس های خنده دار به بازی هایی مثل رزیدنت اویل ۴ و کسل ونیا زیاد دارد. بد نیست موقع بازی کردن چشمتان دنبال پیدا کردن این رفرنس ها هم باشد.


بهترین هک اند اسلش پلتفورمرهای جهان برای حرفه ای ها - - آکا


Prince of Persia: Warrior Within

یک بازی بی زمان که حتا اگر ده بار بهش برگردید باز هم لذت بخش است. به خصوص به خاطر ترکیب صحیح سبک هک اند اسلش و پلتفورمر. یعنی دقیقاً لذت بازی به صورت ترازویی دو کفه ایست که یک کفه اش بالا رفتن از در و دیوار و حل معماهای بازی است و کفه ی دیگرش کمبوهای دو شمشیری که باهاش می توانید سر و دست و کمر دشمنانتان را قطع کنید. این بازی در زمان خودش یکی از آوانگاردترین بازی های ممکن بود و کسی فکرش را نمی کرد بشود آن همه خیال پردازی های پسرهای دبیرستانی را توی یک بازی جمع آوری کرد. هم از دیوار بالا برویم هم زمان را به عقب برگردانیم و هم دشمن ها را از وسط نصف کنیم؟ به قول فیلیپ جی. فرای: خفه شو و پولم را بگیر!

این بازی در ایران رخ می دهد و حول تلاش شاهزاده دستان برای یافتن شن های زمان و نابودی شان می گذرد. شاهزاده باید قبل از این که شن ها ساخته شوند آن ها را نابود کند تا بتواند پدرش و پادشاهی ایران را از نابودی نجات دهد. برای همین به جزیره ی زمان سفر می کند تا ملکه ی زمان را دیدار کند و او را راضی کند که از ساختن شن های زمان منصرف شود. این وسط یک آقای خیلی بزرگی به نام دهاکا هم دنبال شاهزاده ی داستان است که بهتر است دستش به شاهزاده نرسد. همینقدر بگویم که دهاکا مثل اختاپوس یک سری زائده از بدنش بیرون می زند و در ژاپن به این مدل داستان ها shokushu goukan می گویند.

این مجموعه عناصر پلتفورمرش را مدیون بازی های دوبعدی اولیه ی پرنس آو پرشیاست که به درستی در محیط سه بعدی بازی های سری جدید ترجمان شده اند. برخلاف بیشتر بازی های هک اند اسلش که بخش پلتفورمرش از نارسایی مکانیکی شدید رنج می برد، در پرنس آو پرشیا آن بعد سومی را خیلی خوب در پلتفورم ها جا داده اند. از فضا به ترتیبی وسواسی نهایت استفاده را شده است و تنگی فضاها باعث می شود همیشه برای استفاده از قدرت هایتان زمان بگذارید و میدان نبرد را به درستی بسنجید. استیج های بازی متنوع هستند و شما هر محیط را دو بار تجربه می کنید. یک بار در زمان گذشته و قبل از آفرینش شن های زمان و یک بار در آینده و پس از نابودی قلعه ی ملکه کایلینا و ساخته شدن شن ها که این ویرانی و گذشت زمان با دقت نظر خلاقانه ای در تغییر پلتفورم موثر است. داستان بازی در بین مجموعه ی پرنس آو پرشیا همتایی ندارد و موسیقی این بازی هنوز که هنوز است مو به تن طرفدارانش سیخ می کند. متأسفانه این بازی هرگز ریمستر نشده است ولی امیدواریم به زودی یوبیسافت بین بیرون دادن سال به سال واچ داگز و اسسینز کرید این عنوان موفق را احیا کند.



God of War III: Remastered

احتمالاً ناراحت هم باشید که این بازی در جایگاه اول جدول قرار نگرفته ولی بازی اول این جدول به قدری خوب است که مطمئنم به این جایگزینی رضایت می دهید. همانطور که می دانید مجموعه ی گاد آو وار مثل بیشتر هک اند اسلش ها برای کنسول طراحی شده و در نتیجه بین پی سی گیمرها طرفدار چندانی ندارد. جز آن عده ی محدودی که پیش داداش کوچیکه ی دوستشان بازی اش کرده اند(چون بیایید منصف باشیم، کنسول برای کودکان ۴ الی ۱۲ ساله است برای همین ۴ الی ۱۲ تا دکمه بیشتر ندارد). و همان عده ی محدود هم قطعاً عاشق این بازی شده اند. هیچ شکی درش نیست که اگر طرفدار بازی های هک اند اسلش باشید کافی است ده دقیقه این بازی را تجربه کنید که قند توی دلتان آب شود. از کجاش باید گفت؟ از کنترل روان و بدون معطلی اش که بلافاصله کاری را می کند که شما در ذهن دارید؟ از داستان جذابش که از همان اول شما قرار است یکی یکی خدایان پانتئون یونانی را تکه و پاره کنید؟ از تنوع بی نظیر هیولاها و استایل های چشم گیر مبارزه اش؟

این بازی عملاً هیچ نکته ی منفی ای ندارد جز این که هرگز برای پی سی پورت نشده است و در نتیجه بیشتر گیمرها ازش محروم بوده اند. نسخه ی ریمستر شده ی بازی گرافیکی چشم گیرتر دارد و در نتیجه آن حرکت های نمایشی و کمبوهای خون خوارانه با گرافیک بهتری دیده می شوند. محیط بازی همچنان در یونان باستان است و هیولاهای بازی همچنان به اسطوره شناسی یونانی تعلق دارند. چنانچه در فکر تهیه ی کنسول هستید که بازی آخر هیدئو کوجیما را تجربه کنید(که بسیار دلیل شایسته و قابل تقدیریست) ولی مطمئن نیستید که خریدن کنسول برای تجربه ی یک بازی منطقی است یا نه، در نظر داشته باشید که در گاد آو وار با دست خالی می توانید هیولا ها را از وسط نصف کنید.

هیچ نکته ی اضافه ای در مورد این بازی نمی شود گفت. فقط این که قول می دهم نفهمید چطور ۲۴ ساعت تمام پای بازی نشسته اید و چطور شد که به خاطر کم آبی و کمر درد در اورژانس بستری شده اید.


پیش از این که عنوان اول را معرفی کنیم پیشنهاد می کنیم این عناوین را هم امتحان کنید:

Ninja Gaiden Z: نینجا گایدن بلک را دوست داشته اید؟ از مازوخیسم شدید رنج می برید؟ عاشق زامبی ها هم هستید؟ نینجاها را هم که مشخصاً دوست دارید؟ این بازی برای شما ساخته شده! حتا یک درصد هم تردید نکنید و همین امروز این بازی سبک ایندی را تهیه کنید و تا جایی که می توانید زامبی بکشید.

Metal Gear Rising: Revengence: از اسم مسخره اش که بگذریم(امان از دست این ژاپنی ها و سواد انگلیسی شان) و بر انتقادهای بی دلیل فن بوی های سری متال گیر سالید هم که چشم بپوشانیم، می رسیم به بازی متال گیر رایزینگ. ورودی بی نظیر به مجموعه ی متال گیر با تغییر کامل گیم پلی و رویکردی تازه به بازی های هک اند اسلش روگ لایک. شما در نقش رایدن، یک چرخ گوشت دوپا وارد جهان متال گیر می شوید و سایبورگ های دیگر را با شمشیر خفن تان به قطعات بی شمار تقسیم می کنید. این بازی به سنت بازی های ژاپنی داستان جالبی هم دارد که یک جورهایی شما را به شک می اندازد که نکند آدم بده ی قضیه هستید؟ بازی به تازگی برای پی سی پورت شده و گرافیک آن برای پی سی بهبود داده شده است.

Castlevania: Lords of Shadow: این بازی به گفته ی سازندگانش هیچ ربطی به مجموعه ی پلتفورمر کسل ونیا ندارد ولی دقیقاً مثل پرنس آو پرشیا تغییر سبک و گیم پلی به مذاق طرفداران اصلی خوش نیامده است. بازی یک هک اند اسلش کلاسیک خوش استایل است که در محیط والاشیا/رومانیایی و در بین اسطوره های ترانسیلوانیایی با عناصر بصری گوتیک/باروک قرار گرفته. با وجود این که فن بوی های سری اصلی از بازی دل خوشی ندارند، منتقدین این بازی را به خاطر داستان بی نظیر و نوآوری اش در گیم پلی مورد تجلیل قرار داده اند.



Devil May Cry 3: Dante’s Awakening – special edition

تصمیم گرفتن در مورد این که کدام دویل می کرای بهترین است کمی سخت است. می گویم کمی چون تقریباً همه می دانیم این مجموعه ۲ بازی بد دارد و ۲ بازی خوب و یک بازی خیلی خوب. ولی بگذارید از دید کسی که می خواهد برای اولین بار دویل می کرای بازی کند مروری داشته باشیم بر هر ۵ بازی و بعد می توانیم تصمیم بگیریم که کدام بازی بهتر است. بازی اول برای متولدین دهه ی ۱۹۹۰ یک جورهایی آغاز ورود به جهان هک اند اسلش است. این بازی که برای کنسول پلی استیشن تولید شده، فضایی گوتیک و ترسناک دارد که خیلی راحت ممکن است با داینو کرایسیس یا رزیدنت اویل اشتباه گرفته شود. با این وجود همین فضای وحشت گوتیک توأم با محیط کلاستروفوبیک ایزومتریک و نیاز به ریزمدیریت همه ی دشمن های درون میدان، مسیری بود که کپ کام ادامه نداد و در نتیجه مختص بازی اول است و همین قضیه این بازی را مجزا می کند. بازی ای که قرار بود ادامه ی رزیدنت اویل باشد و حتا اگر دیالوگ هایش را یک بررسی اجمالی بکنید شباهت های جالبی بین رزیدنت اویل ۴ و این بازی پیدا خواهید کرد.

بازی دوم از نظر مکانیک و گیم پلی پیشرفت زیادی نسبت به بازی اول دارد. ولی بیشتر فن ها از این بازی متنفرند(حتا بیشتر از DMC جدید که همه ازش متنفرند). به شخصه هیچ وقت دلیل این قضیه را متوجه نشدم تا این که نشستم و بازی اش کردم. کمبوهای بازی به شدت کند عمل می کنند یا ناموجودند. تفنگ ها زیادی قوی هستند. فضای بازی ناگهان از محیط کلاستروفوبیک پیشین به محیط های باز قرون وسطایی تغییر می کند ولی محیط ها به شدت یک دست و خسته کننده هستند و تقریباً ۹۰٪ محیط به رنگ قهوه ای است. محیط باز یعنی بیشتر بازی را دارید در فضاهای خالی راه می روید و اکسیژن هوا را هک اند اسلش می کنید. بازی واقعاً کوتاه و آسان است و پایانش هم خیلی ناگهانی است. شما باید یک آقای تاجری را که در واقع یک اهریمن است به قتل برسانید تا داستانی در مورد گذشته تان کشف کنید(همان داستان بازی آخری). سوالی که پیش می آید این است: کپ کام بتاتستر ندارد؟ احتمالاً تصور کپ کام این بوده که باید بازی را ساده تر کند چون قبلی زیادی سخت بوده، و بعد آقای کپ کام ای آی بازی را از تویش در آورده و آن را با یک گونی سیب زمینی جاگزین می کند و همه ی تیم از خودشان تشکر می کنند. بازی فقط یک خوبی بزرگ دارد و آن هم شخصیت جانبی اش(لوسیا) است که از شخصیت اصلی یعنی دانته بهتر است.

عنوان بعدی مجموعه که بین هواداران سری موفقیت چندانی کسب نکرد بازی DMC بود که به قولی ری بوت سری محسوب می شد و سازندگانش معتقد بودند همه ی بازی های قبل آشغالند  و این بازی ما از همه بهتر است که خب ادعایی عجیب است چون داستان بازی که ترکیبی از بازی دوم و سوم است و شخصیت ها براساس بازی سوم هستند و گیم پلی و هیولاها ترکیبی از بازی دوم و سوم هستند. غافل از این که هواداران بازی منتظر عنوان ۵ بوده اند و کسی دلش نمی خواسته شاهد ری بوت شدن مجموعه باشد. برای همین این عنوان موفقیت چندانی کسب نکرد. البته منصفانه نیست این بازی را فقط از دید فن بوی ها مورد ارزیابی قرار داد. از حق نگذریم این نسخه خاصیت تکرار پذیری بالایی دارد و شما می توانید بارها ازش لذت ببرید و راستش بالانس هک اند اسلش و پلتفورمر خوبی دارد و بخش پلتفورمر بازی نقطه ی نجاتش است. منتها هیولاها اکثراً همان هیولاهای نسخه های قبلی هستند و شخصیت پردازی هم طبق معمول سری دویل می کرای شاهکار نیست. ولی شکست اصلی این عنوان باید در تلاش برای خلق مجدد دو شخصیت دانته و ورژیل باشد. درجایی که تقابل این دو شخصیت و ماجراجویی شان در قلب جهنم به روح و جان مجموعه تبدیل شده بود و لشکر هواداران سینه چاکی را برایش به همراه آورده بود، در این دویل می کرای جدید حس خواهید کرد با ماجراهای باب و داداش غرغرویش استیو طرف هستید و نه حماسه ی جهنمی دانته و ورژیل. صادقانه بگویم شخصیت جدید دانته به قدری بد است که ممکن است بازی را دراپ کنید. نه فقط دیگر خبری از محبوب ترین شخصیت سری نیست، که این شخصیت جدید دیگر آن وجه انسانی را هم ندارد و یک هیبرید فرشته/اهریمن است. بله فرشته ها هم دیگر در جهان دویل می کرای وجود دارند. چرا که نه. ولی بازی طراحی محیط های خوبی دارد و حتا اگر بپذیریم بخش زیادی از پلتفورم هایش تقلیدی است(بایونتا و دارک سایدرز) باز هم بدترین بازی قرن نیست و سرعت، سیالیت و گیم پلیش آنقدری خوب است که این عنوان را در قیاس با دیگر هک اند اسلش ها متمایز کند. DMC به جای تمرکز روی زمان آهسته و اینطور قرتی بازی ها، روی حرکت مداوم و کنترل محیط نبرد متمرکز است ولی در قیاس با بازی های قبلی مثل این است که چند قدم به عقب رفته باشد و مثلاً توی جوب هم افتاده باشد. چون برخلاف دو عنوان قبلی انگیزه ی شما برای یادگیری کمبوها را از بین خواهد رفت. واقعیتش این است که همه چیز آسان است و سینماتیک خوشگلی دارد. دیگر نیازی نیست حتماً یک حرفه ای باشید که مدت ها توی هوا بمانید. الان توی هوا ماندن به قدری راحت است که ممکن است یک جاهایی شک کنید که نکند بازی خراب شده باشد و باورتان نمی شود ولی گرافیک نسخه ی آخری به شکل قابل توجهی از نسخه ی ۴ پایین تر است(به خاطر موتور گرافیکی آنریل و فریم ریت فیکس شده اش که فریم ریت در نسخه ی دفنتیو بازی بهبود یافته است). خلاصه اگر هرگز سمت دویل می کرای نرفته اید این عنوان را برای شروع بهتان پیشنهاد نمی کنم و این اشتباهی است که بیشتر گیمرهای تازه کار مرتکبش می شوند. چون این بازی به هیچ وجه نماینده ی خوبی برای مجموعه نیست و اگر هم بازی را تهیه کردید مطمئن شوید که نسخه ی Definitive را تهیه می کنید. هرچند که داستانش همچنان اسکی رفتن روی دیستوپیاهای پرمدعای یانگ ادالت با شخصیت های متظاهر مکش مرگ من است ولی لااقل گرافیک و مبارزاتش بهبود پیدا کرده است.

و اما همان طور که حدس زده اید نبرد اصلی برای جایگاه اول بین دو عنوان ۴ و ۳ است که هر دو بازی اسپیشال ادیشن دارند و هر دو در استیم قابل خریداری هستند و به خوبی هم برای پی سی پورت شده اند و من یک هفته ی گذشته را در اتاقی بسته به تعمق و تحلیل در بابشان گذرانده ام. بدون شک بازی سوم نسبت به دو عنوان پیشین پیشرفتی عظیم داشته است و آرک داستانی اش که در مورد تقابل میان دانته و ورژیل جوان بر سر قدرت های اسپارداست هم عملاً بهترین داستان مجموعه است. ولی آیا هک اند اسلش پلتفورمر بهتری است؟ بازی از همان لحظه ی اول شما را به دل نبرد می اندازد و شما باید با یک لشکر اهریمن درگیر شوید تا جان پیتزایتان را نجات بدهید. آغاز بازی برخلاف دو عنوان قبلی که زیادی خالی هستند و شما باید مدتی را در فضای خالی به پیش بروید تا به دشمنی چیزی بر بخورید، رویای خیس هواداران مجموعه است و می شود گفت از اینجاست که مجموعه ی دویل می کرای واقعاً به یک بازی هک اند اسلش کمبو محور تبدیل می شود. هرچند که هنوز عناصر پلتفورمر ایزومتریک را در خود دارد. این دقیقاً شروعیست که بازی آخری به سمتش می رود ولی به خاطر شوک ری بوت شخصیت دانته و محیط دنیای بازی، آن تأثیری که باید را ندارد(هرچند که هر دو بازی پریکوئال محسوب می شوند واقعاً دلیل این همه نفرت فن بوی ها از بازی آخری را درک نمی کنم). نمی توانم به قدر کافی بر اهمیت این بازی تأکید کنم. چند بار ممکن است یک کمپانی مثل کپ کاپ ادامه ی یک مجموعه را گند بزند و بعد برگردد و گندش را درست کند؟ معمولاً که چنین چیزی رخ نمی دهد. ولی بازی سوم دقیقاً آبروی سری را می خرد و استانداردی می شود برای نحوه ی صحیح ساختن یک بازی اکشن. بدین ترتیب که خیلی ساده اکشن این بازی پایان ندارد. شما مدام در محیط های تازه به پیش می روید و با باس های مختلفی که برخلاف بازی دوم، واقعاً قدرتمند و چالش برانگیزند روبه رو می شوید. شخصیت ورژیل برای اولین بار در این بازی معرفی می شود و تضاد شخصیت رواقی مسلک ورژیل و کلبی مسلک دانته به قدری تیز است که به تقابل میان دو شخصیت معنی واقعی می بخشد. یکی اهریمنی است که انسانیتش را کنار گذاشته و دیگری انسانی است که به میراثش با تمام قوا پشت کرده. برخلاف داستان های قبلی که دانته در آن نقش خاصی نداشت این بازی به طور محوری در مورد شخصیت دانته و کوئست بلوغش است و این مسئله در نام بازی هم مشهود است. برای خود من که اول بازی DMC را تجربه کرده بودم و بعداً سراغ این نسخه رفتم، بیشتر فضاها آشنا بودند و متوجه شدم ایده های خوب بازی جدید از کجا آمده. ضمن این که بازی به شدت سخت تر از بازی دوم است و خیلی راحت سر هر باس ممکن است ده بار کشته شوید.



بازی ۴ هم در ظاهر به همان خوبی بازی سوم بود. تنها مشکل واقعی اش این بود که بازی عملاً ناقص وارد بازار شده بود و برخلاف شروع زیبا و داستان خوبش، پایان بدی داشت و هرچه می گذشت داستان بازی خسته کننده تر می شد. ولی معنی ناقص بودن بازی را به خصوص وقتی متوجه می شوید که می بینید کمپین دانته عملاً برعکس کمپین نرو است و شخصیت های تریش و لیدی و ورژیل هم برای خودشان استیج شخصی ندارند و همان مسیرها را باید بروند و همان دشمن ها و باس ها را باید شکست بدهند. کار به جایی می رسد که باید با هر باس بازی لااقل سه بار درگیر بشوید که واقعاً آزاردهنده است و مثلاً در زمان بازی اول چنین چیزی قابل قبول بود ولی بازی ای که قرار بود اولین ورود مجموعه به نسل جدید کنسول ها باشد نباید چنین نقص آشکاری می داشت. یک بار دیگر بازی از پرداخت به شخصیت ورژیل صرف نظر می کند و کمپین او داستان مستقل و جالبی ندارد. که جای تآسف است چون ورژیل شخصیتی به جذابیت شخصیت دانته است و لیاقتش را دارد که داستانی مخصوص خودش داشته باشد. بازی آخری سعی کرد به ورژیل این فرصت را بدهد ولی راستش تصویری که از ورژیل در بازی آخری داریم هیچ ربطی به آن ورژیلی که لیاقت داستان مجزا داشت ندارد. در نهایت بازی چهارم با وجود گرافیک لذیذ و ترگل ورگلش و کمبو های جذابش، در اکشن و محیط های جذاب از بازی سوم جا می ماند و در ضمن آن صحنه های به یاد ماندنی بازی سوم را ندارد وگرنه شخصیت دانته به همان خوبی بازی قبلی است و شخصیت نرو هم با این که کمی نوجوانانه است، قابل تحمل است و می توانست خیلی بدتر باشد. نسخه ی اسپیشال ادیشن بازی هم به جای اضافه کردن محتوی تازه، روی لیست کمبوها کار کرده که کاش به جای صرفاً خوشگل تر کردن بازی می آمدند و داستانش را بسط می دادند. که نشان می دهد کپ کام متوجه نشده چرا بازی ۴ به خوبی سومی فروش نکرده است(و در نتیجه تأثیرش را در اسپیشال ادیشن و DMC می توانید به خوبی ببینید). این بازی شاید نتواند گوی سبقت را از نسخه ی پیشین مجموعه برباید اما به صورت مستقل و به خصوص از نظر بصری بازی  خوبی است که پیشنهاد می کنم اگر هرگز سمت مجموعه نرفته اید این بازی سوم و چهارم را تهیه کرده و تجربه کنید.

تبلیغات