من قهرمان هواپیمای آتاری ام! - آکا

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد من قهرمان هواپیمای آتاری ام! ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت ترفند آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

من قهرمان هواپیمای آتاری ام!
,[categoriy]

آکاایران: من قهرمان هواپیمای آتاری ام!

آکاایران زمانی «نوستالژی بازی» برای خودش کلی هیجان داشت و ورق زدن دفتر خاطرات، خصوصا آن صفحه هایی که حسابی در ذهن مان کم رنگ شده بودند، پرطرفدار بود و حال می داد. اما از آن جا که قابلیت عجیبی در درآوردن شور همه چیز داریم؛ در عرض یکی دو سال، جوری شور نوستالژی بازی را هم درآوردیم که دیگر حتی دیدن صفحات کتاب فارسی اول ابتدایی، جامدادی های خفن قدیمی، دژ فضایی و آدامس خرسی هم حس نوستالژی مان را انگولک نمی کند. نوستالژی از آن دست چیزهایی است که نباید ترند بشود. با ترند کردن نوستالژی عملا گورش را می کنیم؛ اتفاقی که تقریبا برای تمام نوستالژی های ما افتاده یا دارد میافتد.

به گزارش آکاایران

نوستالژی از آن دست چیزهایی است که نباید ترند بشود. با ترند کردن نوستالژی عملا گورش را می کنیم.

اما از بین همه ی این نوستالژی ها که می روند یک بار دیگر در دل تاریخ دفن بشوند، آن هایی که ریخت و قیافه شان 8 بیتی، 16 بیتی و 32 بیتی بود، حساب شان از بقیه جداست. درباره ی بازی های کنسول های نسل اول تا چهارم سخن می گویم. آتاری، NES، فامیکام، TV game، سگا و کنسول های دیگری که در این سه نسل عرضه شدند و خاطره شان قرار است برای همیشه در ذهن مان باقی بماند. همان کنسول هایی که هرچقدر هم تلاش کنیم، شور نوستالژی شان درنمی آید.

امکان تجربه ی تمام این کنسول ها، آن هم در زمان مناسب، اتفاقی نیست که برای هرکسی افتاده باشد؛ به همین خاطر هم به آن هایی که بازی کردن برای شان ورای تفریحی زودگذر بود و با تمام وجودشان به بازی های ویدیویی، آن هم از همان نسل اول دل داده بودند، می گویند «نسل طلایی بازی». برای این که خودت را از نسل طلایی بازی بدانی، همان هایی که الفبای بازی کردن را حفظ کرده اند، باید سی و چند ساله باشی و معنی و مفهوم کش رفتن پول از جیب پدر و خیمه زدن در کلوب محل را با دل و جان بفهمی. باید بدانی نگاه کردن به بازی بقیه ی بچه ها از پشت ویترین مغازه، آن هم در سرمای زمستان یعنی چه و پیدا کردن دفترچه ی راهنمای فیتالیتی های «مورتال کامبت3» چه حالی دارد.

,[categoriy]

همه ی این ها را گفتم که به چه برسم؟ به این که دوره و زمانه برای من و آن هایی که می دانند «مگناوکس ادیسه» چیست، «کنترا» را با فقط یک جان تمام کردن چقدر سخت است و «دیک تریسی» در زمان خودش گرافیکی بهتر از «کرایسیس» داشت(!) خیلی سخت شده. نه این که حال و روز صنعت بازی بد باشد؛ نه. اتفاقا حال این روزهای بازی و بازی سازی خیلی هم خوب است و با فاصله بقیه ی رسانه ها را پشت سر گذاشته. اما این وسط شکافی ایجاد شده که می رود نسل طلایی را با بازی و بازی کردن بیگانه کند.

وقتی حجم جزییات و ریزه کاری ها از میزانی منطقی بالاتر می زند، حتی اگر با تلسکوپ هم به جان بازی بیافتی، باز هم نمی توانی همه چیز را ببینی.

همه ی این ها از جایی شروع شد که تلاش برای رسیدن به رئالیسم جادویی در بازی ها، همه ی استانداردها را تغییر داد. تلاشی که خیلی خوب هم پیش رفته و موتورهای بازی سازی مرز بین واقعیت و خیال طراحان بازی را باریک تر از هر زمان دیگری کرده اند. اما حالا حجم جزییات آن قدر بالا رفته که تمرکز روی روند بازی را دشوارتر از هر زمان دیگری کرده است. خیلی ها دوست دارند وقتی بازی می کنند همه چیز را ببینند و هر آن چه سازنده های بازی برای شان تدارک دیده اند را به عمیق ترین شکل ممکن، درک کنند. وقتی هم که حجم جزییات و ریزه کاری ها از میزانی منطقی بالاتر می زند، حتی اگر با تلسکوپ هم به جان بازی بیافتی، باز هم نمی توانی همه چیز را ببینی و همیشه پیش خودت فکر می کنی از هر بازی بخش هایی مانده که آن طور که باید تجربه شان نکردی و از قلم افتاده اند. نسل طلایی اگر نتواند ته بازی ها را دربیاورد، سراغ تجربه شان نمی رود. به همین خاطر هم هست که برای من و خیلی از همه دوره ای هایم دیگر دل و دماغی برای بازی کردن باقی نمانده و در طول سال کم پیش می آید که یک بازی را از ابتدا تا انتها، آن جوری که خودمان دل مان می خواهد تجربه کنیم.

امیدوارم با عرضه ی بازی های مستقل بیش تر، همان بازی هایی که رسیدن به سطح رئالیسم جادویی تنها هدف از ساخته شدن شان نیست، بتوانم چند سالی بیش تر بازی کنم و هم چنان خودم را گیمر بنامم. خداحافظی با بازی و بازی کردن برای ما خیلی سخت است؛ برای مایی که قهرمان های هواپیمای آتاری هستیم!

منبع :

من قهرمان هواپیمای آتاری ام! گردآوری توسط بخش ترفند بازی، ترفندهای بازی، رمزهای بازی سایت آکاایران

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات