موبایل هایی که بوی خون می دهند! -آکا

آکاایران:  

 موبایل هایی که بوی خون می دهند!



به گزارش آکاایران: البته اینکه در کنگو ذخایر کولتان وجود دارد، موضوع جدیدی نیست، اما رشد روزافزون استفاده از رایانه و تلفن همراه، توجه به این ترکیب گرانبها را بیشتر جلب کرد و تجارت به صورت سازمان یافته به دست گروه های مافیایی و شبه نظامی افتاد.


موبایل هایی که بوی خون می دهند!
,موبایل  هایی که بوی خون می دهند!, سایت ,iran ,[categoriy]

آکاایران: موبایل هایی که بوی خون می دهند!


هیچ تلفن همراه و پخش کننده Mp3 و رایانه ای در جهان، بدون "تانتالیوم" کار نمی کند. این عنصر شیمیایی کمیاب از ترکیبی معدنی، از جمله درجمهوری دموکراتیک کنگو به دست می آید؛ جایی که سهم معدنچیان از ثروت میلیونی آن، چیزی جز کشته شدن و مورد تجاوز قرار گرفتن، نیست.
ماده ای معدنی به نام "کولتان" در صنایع الکترونیک کاربرد ویژه ای دارد. بدون این ترکیب هیچ یک از حدود 4 میلیارد تلفن همراه موجود در جهان کار نمی کنند. ترکیب معدنی کولتان حاوی فلزهای "تانتالیوم" و "نیوبیوم" است. از تانتالیوم به ویژه در افزایش سختی آلیاژهای مورد استفاده در ساختمان موشک ها، رآکتورهای هسته ای و تیغه های محور توربین ها استفاده می شود.
بازار این فلز اما در ساخت خازن های الکترونیکی بسیار داغ است. خازن های تانتالیومی بسیار کوچک، کاربردی و در برابر گرما مقاوم هستند و به همین دلایل در ساخت تلفن های همراه، کنسول های بازی، دستگاه های پخش Mp3 و رایانه ها کاربرد گسترده ای دارند. گام اول در تولید این خازن ها در ارتفاعات شرق کنگو برداشته می شود؛ جایی که کولتان از معادن استخراج می شود.
البته جمهوری دموکراتیک کنگو تنها دارنده کولتان در جهان نیست. بزرگترین تأمین کننده تانتالیوم، معدنی در استرالیا بود که در پایان سال 2008 به دلیل پایین بودن بهای محصولِ رقیبان آفریقایی ورشکست شد. از این معدن 30 درصد تانتالیوم مورد نیاز جهان تأمین می شد. در کانادا و موزامبیک نیز معادن مهمی به همین سرنوشت دچار شده اند. بدین ترتیب در حال حاضر بیش از نیمی از تانتالیوم دنیا را کشورهای آفریقای مرکزی تأمین می کنند که کنگو با تولید بیش از 50 درصد این عنصر درصدر قرار دارد.
کنگو در کنار منابع سرشار کولتان، ذخایر بزرگ طلا، الماس، چوب های باارزش، قلع، کبالت و وولفرام نیز دارد که البته در غیاب دولتی منسجم، منافع این ثروت های ملی همواره عاید استثمارگران شده است. در ابتدا اروپاییان، اعراب و اقوام دیگری از آفریقا بودند که در قالب برده داران، کارگران روزمزد و زنان و کودکان را به بیگاری می کشیدند. بعد هم نوبت به بلژیک رسید و در نهایت هم ژنرال موبوتو، دست نشانده ای باقی مانده از دوران جنگ سرد، سر کار آمد.
تقسیم ناعادلانه
ده سال پیش اهالی کنگو متوجه شدند که با یک بیل و چند کیسه و کمی کار بدنی می توان پول را از زمین خارج کرد. گفته می شود که برخی از کارگران معدن در آن زمان، تا 2 هزار دلار در ماه درآمد داشتند. این مبلغ برای کشوری که متوسط درآمد سالیانه شهروندانش 80 دلار باشد، ثروت هنگفتی است. البته اینکه در کنگو ذخایر کولتان وجود دارد، موضوع جدیدی نیست، اما رشد روزافزون استفاده از رایانه و تلفن همراه، توجه به این ترکیب گرانبها را بیشتر جلب کرد و تجارت به صورت سازمان یافته به دست گروه های مافیایی و شبه نظامی افتاد.
براساس آمار سازمان ملل، گروه های مسلحی که مسئول بسیاری از جرایم، تجاوزها و جنایات علیه بشریت هستند، سالانه بین چندصدهزار تا میلیون ها دلار از تجارت تانتالیوم درآمد کسب می کنند. به گزارش نهاد بین المللی "Global Witness" این گروه های مسلح تنها از محل باج گیری و حق دلالی، دستکم 220 هزار دلار در ماه درآمد دارند. سهم کارگران نیز فقر و گرسنگی است. آمار تجاوز به کودکان و زنان در هیچ نقطه ای از جهان بالاتر از کنگو نیست. مدافعان حقوق بشر از 100 هزار قربانی سخن می گویند. این منطقه در تعداد قتل غیرنظامیان در 14 سال گذشته نیز پیشتاز بوده است. برخی از آمار از 5 میلیون قربانی حکایت دارند.
کار در معادن شرق کنگو بسیار دشوار و خطرناک است. بر اساس گزارشی که نهادهای بین الملی از جمله "Global Witness" تهیه کرده اند، کارگران دستمزد بخور و نمیر دریافت می کنند، کودکان به کار گرفته می شوند و دختران برای فرار از گرسنگی به فحشا روی می آورند. کیسه های سنگین 50 کیلوییِ پر از مواد معدنی را کارگران باید 45 کیلومتر در میان بوته ها و درختان حمل کنند. یک شاهد عینی می گوید که در کنار مسیر، قبرهایی را دیده که در آنها اجساد کارگران درراه مانده آرمیده اند.
مشتری بزرگ "کولتان خونی"
چین بزرگترین خریدار کولتان کنگو است. این کشور تنها در فاصله سال های 2006 تا 2009 میلادی 45 هزار تن کولتان از چند کشور آفریقایی به ارزش 324 میلیون دلار خریداری کرده است. بخش بزرگ کولتان چین از رواندا وارد شده است؛ کشوری کوچک در همسایگی کنگو که خود ذخایر چندانی ندارد و سال هاست که از سوی سازمان ملل به عنوان استثمارگر مردم کنگو شناخته می شود.
البته واردات چین تنها برای محصولات این کشور مصرف نمی شوند. کارخانه اَپِلِ آمریکا، به عنوان مثال، بر روی محصولات شیک و پرطرفدار خود با خط ریز عبارت "طراحی شده توسط اپل در کالیفرنیا و مونتاژ شده در چین" را چاپ می کند. محصولات اپل در چین، توسط شرکت تایوانی "Foxcom" تولید می شوند؛ شرکتی که قطعات مورد نیاز نوکیا، دِل، موتورلا، پالم و هیولت-پاکارد (hp) را نیز می سازد.
چه تضمینی وجود دارد که پول این شرکت ها به کیسه استثمارگران ریخته نشود؟ نماینده اَپِل در پاسخ به این پرسش می گوید که این شرکت "متأسفانه" کنترلی بر روی مواد اولیه تک تک قطعات و منشأ آنها اعمال نمی کند. نماینده نوکیا در مقابل می گوید که این شرکت از قطعه سازان خود تضمین کتبی گرفته که از تانتالیوم مناطق درگیر جنگ استفاده نکنند.
راه درست کدام است؟
سر دیگر زنجیره استثمارگر تا اروپا هم کشیده شده است. در آلمان مدتی پیش دو تن دستگیر شدند که متهم به هدایت ناآرامی ها در کنگو از راه دور هستند. "Global Witness" خواستار اقدامی عاجل شده تا ارتباط بین "معدن های نظامی" و تجارت جهانی قطع شود.
کشمکش ها بر سر این موضوع به جایی رسیده که سخن از تشکیل نهادی ناظر در آلمان به میان آمده است. نهادی که "خونین نبودن" کولتان را تأیید کرده و تضمین کند که معدنچیانِ محلِ استخراجِ این فلز از حداقل استانداردهای کار و استراحت برخوردارند. از سوی دیگر، گوش بسیاری از دلالان به محدودیت های اتحادیه اروپا و سازمان ملل بدهکار نیست. آنها تحریم های تسلیحاتی شبه نظامیان این مناطق را نیز نقض می کنند.
به گفته یکی از دست اندرکاران صادرات مواد خام در کنگو که طرفدار معامله با کارخانه های چینی است، اگر اروپاییان به محدودیت ها ادامه دهند، دلالان به فکر مشتریان دیگری خواهند بود.

منبع خبر : عصرایران - http://www.asriran.com/fa/print/109597



منبع :

موبایل هایی که بوی خون می دهند! گردآوری توسط بخش سایر ترفندها سایت آکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات