loading...
چگونه کنترل عملکرد عصبی- عضلانی به جلوگیری از گرفتگی عضلات کمک می کند؟

آکاایران: چگونه کنترل عملکرد عصبی

آکاایران: ورزشکاری که در جریان شروع مسابقات قهرمانی جهان درسال ۲۰۱۴ مرد آهنی، سرتاسر رود گریک را شنا کرد (کرووی الکساندر)، دچار نوعی گرفتگی عضلات مزمن ناشی از خستگی و کوفتگی بدنی در طول افتتاحیه بازی ها شد.

با وجود درد شدیدی که در ساق پای چپ خود احساس می کرد اما در طی مسیر از تمام جوانب منفی در حرکاتش کاسته و از انجام هرگونه حرکات اضافی خودداری می کرد تا از پدیدار شدن دوباره ی درد جلوگیری کند و اطمینان حاصل کند که دوباره این اتفاق رخ نخواهد داد.

الکساندر در طی۲۰ سالی که به رقابت پرداخته، بازو زده و به جلو پیش رفته بود و در بسیاری از مسابقات شنا شرکت کرده بود، تاکنون چنین دردی را تجربه نکرده بود. وی مجبور شد تا با بازسازی یک ریتم منقطع متناسب با مقتضای شرایط مسیر رود را شنا کند تا دوباره این آسیب به طور ناگهانی بروز نکند .به این ترتیب شیوه ای اتخاذ کرد که بتواند در هر حرکت به سایر پای چپش را تحت کشش قرار دهد،با این امید که دوباره درد شدید ناگهانی در عضله اش احساس نکند.

وی از دوره ی اولیه ی آموزشی فیزیوتراپی خود می دانست که علل زیادی می تواند وجود داشته باشد تا گرفتگی عضلانی در طی تمرین یا ورزش حادث شود، مانند کرامپ عضلانی ناشی از تروما طی یک حرکت ناگهانی.

خیلی از افراد نمی دانند که دو-سه دسته تار های عصبی به عضلات اسکلتی عصب دهی می کنند و با یکدیگر تشکیل واحد های عضلانی می دهند که اطلاعات واقعی و همزمان با وضع کنونی عضلات بدن و محیط اطراف عضلات را به دستگاه عصبی مرکزی یعنی مغز و نخاع می فرستد .بازخورد های رسیده این اطمینان را در مورد فعالیت عضله، وضعیت، تنش، دما و محیط شیمیایی می دهد که این موارد دائماً کنترل و تنظیم می شود.

_________________________________________________________________________________________________
_________________________________________________________________________________________________

در مورد قضیه ی «کرووی» آسیب ساق پای وی ناشی از سونامی تکانه های عصبی (سیگنال های عصبی) بوده است که تقریباً بلافاصله از عضله ی آسیب دیده به صورت آنی به سمت دستگاه اعصاب مرکزی ارسال می شد.

به همان سرعت نیز، توده ی عصبی منشعب از قسمت پایین تر نخاع شروع به ارسال مکرر سیگنال هایی به سمت عضله ی ساق پا می کنند. بنابراین سبب سفت و دردناک شدن عضله ی ساق پا و انقباض شدید آن می شوند.


پیشنهاد مطالعه: علت گرفتگی عضلات و درمان آن


برخلاف گرفتگی عضلات ساق پای او، بیشتر گرفتگی عضلات مرتبط با تمرینات ورزشی، نه تنها آشکارا به علت (تروما) نیستند، بلکه ناشی از تغییرات پنهانی هستند که در طی زمان تمرین یا ورزش بوجود می آیند و در اثر پیوستن این عوامل با یکدیگر سبب انتشار تکانه ها یا پیام های عصبی می شوند.

صرف نظر از عوامل ایجادکننده ی گرفتگی عضلات دلیل اصلی این نوع آسیب به سیگنال هایی برمی گردد که اعصاب به عضلات ارسال می کنند (بیش فعالی) سیستم عصب دهی. تا زمانی که از ارسال این تکانه ها جلوگیری نشود،سبب قفل شدن عضله یا همان کرامپ عضلانی می شوند.

توضیحاتی در مورد گرفتگی عضلات

به عبارت ساده، یک گرفتگی عضلات (کرامپ) همان عدم عملکرد طبیعی سیستم عصبی-عضلانی است،وقتی که اعصاب حرکتی و نورون های آلفا حرکتی به شکل موثر و مداوم فعال می شود، به وقوع می پیوندد.

هر زمانی که یک عصب حرکتی فعال می شود، تمام سلول های عضلانی نیز با این عمل همراه می شوند و انقباض را به حداکثر می رسانند. عملکرد عضلانی در هر حرکت بدن، متشکل از یک ریتم موزون دقیق و منظم از عمل اعصاب حرکتی است که در زمان مناسب فعال و  غیر فعال می شوند.

این هماهنگی به دلیل این واقعیت است که هر عصب حرکتی دارای ده ها هزار اتصالات عصبی به اعصاب مغز، اعصاب دیگر بخش هایی از ستون فقرات، ریز اعصاب موجود در داخل ستون فقرات(اینترنورون ها) و اعصابی که اطلاعات را از عضله ی منقبض شده به دستگاه عصبی مرکزی می برند (اعصاب حسی آوران). اثر کل این سیستم پیچیده ی عصبی تعیین کنند ه ی این موضوع است که آیا عصب حرکتی غیرفعال یا فعال شود.

در مقابل، کرامپ عضلانی به شکل هماهنگ مانند یک ارکست موسیقی همزمان رخ نمی دهد، بلکه دلیل ایجاد کرامپ عضلانی یک انفجار عصبی از نوفه ها (سیگنال های عصبی)هستند که فاقد هیچگونه مانعی بر عضلات بمباران می شوند و سبب انقباض سلول های عضلانی می شوند.

به منظور مهار جریان مداوم خروجی از اعصاب، نیاز به اعمال یک محرک بازدارنده ی مؤثر است. تنها عملی که کشش بر روی یک عضله ی دچار کرامپ شدید انجام می دهد به کارگیری تنش در تاندون عضلات است؛ این تنش جریان تحریک مهار کننده ای را از تاندون به ستون فقرات افزایش می دهد که به طور موثرتری اعصاب حرکتی را تحریک می کند و باعث می شود تا اسپاسم و کرامپ در عضله به پایان برسد.

کشش می تواند گرفتگی عضلانی را متوقف کند، اما در حین انجام تمرین و مسابقه، کشش یک عضله ی دچار کرامپ به همان اندازه ای که موثر است، غیر عملی است.

شواهد علمی نوین در مورد کرامپ عضلانی

ما همانطور که از تجربه های بدست آمده و دانش علمی مان می دانیم، می توانیم کرامپ را گاهی اوقات با روش های جایگزین مناسبی مانند تغذیه، هیدراتاسیون ( تأمین آب بدن)، کم کردن سرعت گام ها و موزون قدم برداشتن، دریافت نمک کافی و یا کشش منظم روزانه، کاهش و یا حتی تسکین دهیم.

اما گاهی هم انجام تمام این کارها مانع ایجاد کرامپ عضلانی نمی شود. همانطور که «کرووی» بر اساس تجربه اش اظهار داشت که حتی کرامپ عضلانی در اوایل تمرینات و یا مسابقات نیز رخ می دهد، یعنی هنگامی که هیدراتاسیون، تغذیه و خستگی عضلانی فاکتور های ایجاد کننده ی کرامپ نیستند.

تحقیقات نوین بر روی پیشگیری و معالجه ی کرامپ عضلانی، میانجی هایی را در قالب فرمولاسیونی از ترکیبات اورگانیک که گیرنده های حسی داخل دهان را تحریک می کنند، شناسایی کرده است. این ترکیبات معین بلافاصله با تاثیر بر روی کانال های گیرنده ی یونی ناپایدار (TPR) که بر روی غشای اعصاب قرار دارند، پیام هایی را از دهان به سمت مغز ارسال می کند.

به عنوان مثال؛ مغز ما احساسی که از بیشتر فلفل ها دارد، حس تندی و گرمی است. علت آن است که تحریک گیرنده های (TPR) توسط فلفل همان گیرنده هایی را تحریک می کند که حساس به گرما و حرارت خوراکی ها و نوشیدنی ها هستند.

تحریک کانال های (TRP) مسیر عصبی را که از دهان به مغز منتقل می شود، فعال می کند و با سیگنال های عصبی دیگری که به نخاع ارسال می کنند عملکرد اعصاب حرکتی را به حالت طبیعی باز می گردانند.


پیشنهاد مطالعه:گرفتگی عضلات در خواب و درمان آن


مطالعات آزمایشگاهی بر روی نمونه های انسانی نشان دهنده ی آن است که تحریک کانال های (TPR) با فرمولاسیون خاص که همان میانجی های قوی فعال کننده ی این کانال ها هستند، هر دو شدت و طول مدت کرامپ عضلانی را کاسته و آن را تسکین می دهد: ایجاد تحریک الکتریکی ارادی توسط خود شخص دچار آسیب کرامپ عضلانی در عضله با خم کردن شست پا به سمت داخل در حالی که زانو در وضعیت خمیده ی۹۰درجه قرار دارد.

مطالعات اخیر در مورد به کارگیری انقباضات ایزومتریک به صورت داوطلبانه توسط خود ورزشکار در تولید کرامپ عضلانی نشان داده است که بسیاری از ویژگی های الکتریکی که منجر به کرامپ های عضلانی مرتبط با تمرینات ورزشی یا همان (EAMCs) می شوند را می توان با استفاده از میانجی های که فعال کننده ی کانال هال (TPR) هستند، کاهش داد.

یک زمینه تحقیقات بر روی ورزشکاران استقامتی که در طی تمرینات معمول آنها انجام گرفت نشان دهنده ی کاهش در تعداد دفعات و طول مدت کرامپ در زمانی که این ترکیبات را ۱۵تا۳۰ دقیقه قبل از تمرین انجام دادند، شد.ی کی دیگر از فواید مصرف این فرمولاسیون های محرک، کاهش درد عضلانی پس از تمرین و ریکاوری عضلانی سریع تر است.

گرچه تحقیقات بسیاری باید انجام شود و نتایج آن ها تایید شوند تا وجود سایر فواید حاصل از تحریکات این کانال ها اثبات شود، که در حال حاضر این امکان بسیار دور از دسترس است. ارتباط دهان به مغز-مغز به ماهیچه، که پیش از این اشاره شد، تنها نشان دهنده ی اینست که نوشیدن محلول کربوهیدرات به عملکرد دوچرخه سواران کمک می کند نه ایجاد فواید دیگر…

به این ترتیب باید به عملکرد عضلانی-عصبی توجه کرد و دانست که هنگام کرامپ عضلانی تنها عضله نیست که تحت تاثیر قرار می گیرد و این عارضه دستگاه عصبی مرکزی به طور جدی تحت الشعاع خود قرار می دهد. چون باید عصب-عضله هماهنگ و سازگار با یکدیگر کار کند.

تهیه و ترجمه: elmevarzesh.com

.

منبع : elmevarzesh.com

گردآوری توسط بخش ورزش بانوان سایت آکاایران
loading...
تبلیغات