loading...

قدمی در راه رشد و اعتلای فرهنگی جوانان با کمک ورزش برنداشته ایم

ورزش چیزی را جهانی نمی کند ، اما راهی برای رسیدن به تفاهم بین المللی است؛ اساس تفاهم، صلح و مصلحت برقراری ارتباط است که لازمه رسیدن به آن، برخورداری از ادبیات مشترک است.

دکترصدیق سروستانی درگفتگو با خبرگزاری دانشجویان ایران( ایسنا)، از قوانین و مقررات خاص و بین المللی رشته های مختلف ورزشی به عنوان یک مفهوم، ادبیات مشترک و زبان ارتباطی یاد کرد و ادامه داد: با توجه به نهادینه شدن مقررات ورزشی در درون هر یک از ورزشکاران، این گروه در ایجاد ارتباط ورزش نیاز به مکالمه با افراد نداشته و علی رغم نداستن زبان رسمی آنها، توانایی برقرای ارتباط را دارا هستند، از این رو مسابقات ورزشی راه مناسبی برای ایجاد صلح تلقی می شود.

وی در ادامه نقش برنامه ریزی و طراحی برای ایجاد ارتباط را ضروری دانسته و گفت: ورزش، علاوه برحوزه اجتماعی - فرهنگی، در حوزه فردی نیز، نقش به سزایی ایفاء می کند.

صدیق سروستانی تصریح کرد: مقوله ورزش جزیی از فرهنگ محسوب می شود، ولی نکته قابل تعمق این است که تا چه حد از ورزش، برای رشد و اعتلای فرهنگی جوانان و همچنین توسعه فرهنگی مملکت، بهره می بریم؟ تصور من بر این است که در این راه هیچ قدمی برداشته نشده است. استاد دانشگاه علوم اجتماعی دانشگاه تهران ادامه داد: تنها چیزی که در ورزش برای آن برنامه ریزی نداریم، خود برنامه ریزی است، ضمن اینکه وقتی برنامه نباشد ، نمی توان ابعاد مختلف فرهنگی، اجتماعی آن را مشخص کرد.

دکترصدیق سروستانی یادآور شد: لازمه ابعاد فرهنگی، برنامه ریزی دقیق و صحیحی است که مطابق آن برای امور فرهنگی، ترویج و توسعه آن بین ورزشکاران حرکت کنیم، چنانچه این مهم طی 23 سال گذشته در سازمان تربیت بدنی مشاهده نشده است و علی رغم اینکه سازمان تربیت بدنی متولی اصلی ورزش در مملکت است، کار فرهنگی آن تنها به چند اعلامیه و... ختم می شود.

این متخصص علوم اجتماعی، در پایان، ورزش را در شرایط فعلی نیازمند یک متولی متمرکز دانست و گفت: سازمان تربیت بدنی باید مدیریت جامع، فراگیر، متمرکز و واحدی را در این بخش اعمال کند.

منبع : tebyan.net

گردآوری توسط بخش تاریخچه و معرفی ورزش ها سایت آکاایران
تبلیغات