loading...
آسیبهای ورزشی

آسیب عضله بیشترین و آسیب استخوان کمترین

نتایج تحقیقی که بر روی تنوع و شیوع آسیبهای ورزشی در ورزشکاران معلول در رده ملی انجام شده بر ضرورت پیشگیری بروز آسیب تاکید دارد.

امروزه آسیبها جزء گریزناپذیر فعالیتهای ورزشی به شمار می روند. صحنه رقابتهای ورزشی، تمرینات ورزشی و درگیریهای ناشی از آن نیز همیشه آسیبهایی را به همراه داشته است.از طرف دیگر با توجه به اصل آموزش برای همه باید فرصتهای لازم را برای پرورش و بروز استعدادهای افراد مختلف جامعه با هرگونه توانمندی و نیاز فراهم کرد.

معلولان جسمی به عنوان بخشی از جامعه نیازمند برنامه های ورزشی و حرکتی هستند و در حال حاضر با توجه به اهمیت روز افزون فعالیتهای حرکتی و ورزشی برای معلولان، کوششهای وسیعی برای شناسایی و کاهش آسیبهای ناشی از فعالیتهای ورزشی آنان صورت می گیرد

معلولان جسمی به عنوان بخشی از جامعه نیازمند برنامه های ورزشی و حرکتی هستند. در حال حاضر با توجه به اهمیت روز افزون فعالیتهای حرکتی و ورزشی برای معلولان، کوششهای وسیعی برای شناسایی و کاهش آسیبهای ناشی از فعالیتهای ورزشی آنان صورت می گیرد زیرا هدف اصلی برنامه های حرکتی برای معلولان این است که سلامتی آنها بازگردانده، سبب شود معلول با دنیایی که در آن زندگی می کند و افراد سالم تماس حاصل و به اصطلاح روند اجتماعی کردن خود را تسریع و تسهیل کند.

براساس آمار سازمان بهداشت جهانی (WHO) حدود 10 درصد جمعیت جهان دچار معلولیت جسمی، روانی و اجتماعی هستند. با توجه به نرخ قابل توجه معلولیت در ایران و گرایش آنان به شرکت در رقابتهای ورزشی، میزان شیوع آسیبهای در میان آنها نیز افزایش یافته است زیرا ورزشکاران معلول به عنوان گروهی از ورزشکاران نخبه که در فعالیتهای ورزش سطح بالا شرکت می کنند، همواره در معرض آسیب دیدگی هستند.

آسیبهای ورزشی

در تحقیق به عمل آمده میزان شیوع انواع آسیبها به ترتیب از بیشترین به کمترین عبارت است از:

آسیبهای عضلانی ( 47/42 درصد)، آسیبهای مفصلی ( 11/42 درصد)، آسیبهای لیگامانی ( 44/14 درصد)، آسیبهای پوستی ( 79/9 درصد)، آسیبهای استخوانی ( 22/7 درصد) و سایر آسیبها ( /1 درصد)

آسیبهای عضلانی بیشترین میزان شیوع را داشته اند که به نظر می رسد به علت عواملی مانند تحلیل و آتروفی عضلانی ناشی از معلولیت، استفاده بیش از حد از عضلانی به ویژه در عضلات کمربند شانه ای، کاهش انعطاف پذیری و قدرت به علت کم تحرکتی و عدم تحرک برخی از مفاصل، گرم نکردن مناسب و تخصصی در بین ورزشکاران شرکت کننده در فعالیتهای ورزشی و عدم تعادل بین قدرت، انعطاف پذیری و پایداری بین گروه های عضلانی ایجاد می شوند و برای جلوگیری از این نوع آسیب دیدگی، انجام فعالیتهای حرکتی بیشتر، تمرینات قدرتی، تمرینات انعطاف پذیری و گرم کردن تخصصی ورزشکاران لازم به نظر می رسد.

تقویت عضلات و لیگامانی ها اطراف مفاصلی که دائما در فعالیتها و حرکات روزمره مورد استفاده قرار می گیرند در کاهش احتمال بروز آسیب موثر است

آسیبهای مفصلی دومین میزان شیوع را در تحقیق حاضر داشته اند که ممکن است به علت استفاده بیش از حد از مفاصلی خاص باشد که اغلب در اندام فوقانی قرار گرفته اند زیرا بیشتر معلولان برای حرکت به این اندام وابستگی دارند. همچنین عدم قدرت و استقامت عضلانی و لیگامانی مناسب که سبب افزایش فشار بر روی مفاصل می شوند و نیز عارضه خشکی مفاصل که در نتیجه کم تحرکی یا بی تحرکی برخی مفاصل در فرد معلول به وجود می آید، از دیگر عوامل این نوع آسیبها هستند.

برای پیشگیری از این نوع آسیب دیدگی، انجام فعالیتهای حرکتی در مفاصلی که کمتر در فعالیتهای روزانه مورد استفاده قرارمی گیرند و در معرض عارضه خشکی مفاصل هستند ضروری به نظر می رسد. همچنین تقویت عضلات و لیگامانی ها اطراف مفاصلی که دائما در فعالیتها و حرکات روزمره مورد استفاده واقع می شوند در کاهش احتمال بروز آسیب موثر است.

آسیبهای لیگامانی سومین میزان شیوع را بخش آسیبها دارا هستند که در این میان سقوط از روی ویلچر و افتادن بر روی اعضای بدن به ویژه در معلولانی که اعضای بدون حس دارند، پیچشهای ناشی از گیر افتادن انگشتان در بین پره ها و ترمزهای ویلچر و برخورد توپ یا حریف و یا ویلچر با اعضای بدن از دلایل به وجود آمدن این آسیبها هستند.

آسیبهای ورزشی

برای جلوگیری از این نوع آسیب دیدگی، مربیان باید توجه بیشتری به وسایل ایمنی و کمک آموزشی داشته باشند همچنین پس از وقوع این نوع آسیب دیدگی ها، حتما فرد را از حضور در فعالیتهای ورزشی منع کنند تا فرد با استراحت سریع تر به بهبودی لازم برسد.

آسیبهای پوستی چهارمین میزان شیوع را دارا هستند که عموما شامل زخمهای ناشی از معلولیت مانند زخم بستر، تاولها و خراشیدگی ها هستند و نیز آسیبهایی که بیشتر به علت تماس و برخورد با وسایل ورزشی و لبه های فلزی ویلچر و افتادن و سایش بر روی زمین ایجاد می شوند. برای عدم بروز این موارد اولا باید لباس، بستر و نشیمنگاه معلولان ویلچری از مواد و وسایلی باشند که از نظر بهداشتی و کارآیی، جهت جلوگیری از بروز زخمها و تاولها مناسب باشند. همچنین مربیان باید محیط و وسایل ورزشی معلولان را تا حد ممکن ایمن کنند و لبه های تیز و یا زبر و سطوح نامناسب را که می توانند عوارض پوستی ایجاد کنند، برطرف سازند.

منبع : tebyan.net

گردآوری توسط بخش تاریخچه و معرفی ورزش ها سایت آکاایران
تبلیغات