استنلی کوبریک ترور کندی را پیش بینی کرده بود!

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد استنلی کوبریک ترور کندی را پیش بینی کرده بود! ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: - فیلمنامه ی دکتر استرنج لاو، از یک نظر، یک ساختار کلاسیک «نجات در آخرین لحظه» دارد: فرمانده دیوانه ای در یک پایگاه هوایی ایالات متحده دستور حمله ی اتمی به شوروی را صادر می کند. هواپیماهای حامل کلاهک های اتمی برای بمباران هدف های تعیین شده در شوروی بلند می شوند. بمباران این هدف ها به معنای پایان جهان خواهد بود، چرا که در سوی شوروی هم سیستمی به نام «روز قیامت» تعبیه شده که به طور خودکار و به طور برگشت ناپذیر واکنش نشان می دهد و تمامی حیات روی زمین دست کم به مدت نود سال از بین می رود. بیشتر وقت فیلم اختصاص یافته به تلاش هایی که برای متوقف کردن این هواپیماها و (برای ساده کردن مسئله، به خصوص یکی از هواپیماها) می شود. این تلاش ها از یک طرف از سوی رئیس جمهور ایالات متحده در اتاق جنگ و از راه تماس با روس ها در کرملین در جریان است و از سوی دیگر از طرف دستیار فرمانده دیوانه، که می کوشد کدی را که با آن می توان دستور بازگشت به بمب افکن داد به دست آورد.

استنلی کوبریک ترور کندی را پیش بینی کرده بود!
,اما انداختن بمب (و پایان جهان) به معنای دقیق کمله پایان فیلم نیست. بحث در اتاق جنگ ادامه داد. بحثی که دانشمند آلمانی – آمریکایی دیوانه ای هدایت می کند که به فکر نجات چند صدهزار نفر از نژاد بشر در زیرزمین هایی است که رادیو اکتیو اتمی نمی تواند به آنها نفوذ کند. برابر نقشه ی او،   برای افزایش هر چه سریع تر نوع بشر باید در آزادی هر مرد سه زن به این پناهگاه ها برد و مردان حاضر در اتاق جنگ از هم اکنون در اندیشه ی این زیرزمین هستند. این نوع دغدغه نیز بخشی از ایدئولوژی آمریکایی زنانه و امثالهم در بسته های اضطراری پرسنل هواپیمای بمب افکنی که مأموریتش انداختن بمب اتمی است. پایان فیلم با این صحنه و این برنامه، چکیده ی چیزی است که فیلم از ابتدا در پی بیانش بوده است. در انتهای این صحنه دانشمند دیوانه که پیتر سلرز نقشش را بازی می کند و تاکنون او را روی ویلچر دیده ایم، از جا بلند می شود و آخرین جمله اش این است که می توانم راه بروم؛ زنده شدن ایدئولوژی نازیسم.استنلی کوبریک ترور کندی را پیش بینی کرده بود!,[categoriy]

آکاایران: استنلی کوبریک ترور کندی را پیش بینی کرده بود!

همان طور که می دانیم در سینمای هالیوود این تلاش ها در آخرین لحظه نتیجه می دهد و کسی یا چیزی که در خطر است نجات پیدا می کند. ویژگی پایان دکتر استرنج لاو این است که در کمال ناباوری شاهدیم که این تلاش ها ناکام می ماند. فیلم با انداختن بمب و در واقع با پایان جهان به پایان می رسد. پایانی که محصول بی خردی انسان هایی است که در طول فیلم شاهد نمونه های بسیاری از آن هستیم و فانتزی ترین صحنه ی فیلم و شاید تنها صحنه ی فانتزی به معنای واقعی کلمه، همین صحنه ی انداختن بمب است چرا که خلبان آمریکایی با هیئت کابوی ها سوار بمب می شود و چنان که گویی سوار اسبی است که هی می کند و به سمت هدف می تازد. در واقع این که تمامی سیستم قادر نیست از انداختن بمب جلوگیری کند، یک دلیلش همین است که نیروی مخربی در این اندازه ها در اختیار بشری قرار گرفته است که عقلش هنوز خیلی رشد نیافته است(در طول فیلم شاهد رفتار کودکانه ی بالاترین مقام های دو ابرقدرت هستیم) و تحت سیطره ی اندیشه ها و ایدئولوژی هایی عمل می کند که نابودی بشریت و تمدن برایشان اهمیتی ندارد: کابوییسم، نازیسم و اندیشه ی رقابت نافرجام جنگ هسته ای و کمونیسم هراسی یا روس هراسی آمریکایی.
,اما انداختن بمب (و پایان جهان) به معنای دقیق کمله پایان فیلم نیست. بحث در اتاق جنگ ادامه داد. بحثی که دانشمند آلمانی – آمریکایی دیوانه ای هدایت می کند که به فکر نجات چند صدهزار نفر از نژاد بشر در زیرزمین هایی است که رادیو اکتیو اتمی نمی تواند به آنها نفوذ کند. برابر نقشه ی او،   برای افزایش هر چه سریع تر نوع بشر باید در آزادی هر مرد سه زن به این پناهگاه ها برد و مردان حاضر در اتاق جنگ از هم اکنون در اندیشه ی این زیرزمین هستند. این نوع دغدغه نیز بخشی از ایدئولوژی آمریکایی زنانه و امثالهم در بسته های اضطراری پرسنل هواپیمای بمب افکنی که مأموریتش انداختن بمب اتمی است. پایان فیلم با این صحنه و این برنامه، چکیده ی چیزی است که فیلم از ابتدا در پی بیانش بوده است. در انتهای این صحنه دانشمند دیوانه که پیتر سلرز نقشش را بازی می کند و تاکنون او را روی ویلچر دیده ایم، از جا بلند می شود و آخرین جمله اش این است که می توانم راه بروم؛ زنده شدن ایدئولوژی نازیسم.استنلی کوبریک ترور کندی را پیش بینی کرده بود!,[categoriy]

اما انداختن بمب (و پایان جهان) به معنای دقیق کمله پایان فیلم نیست. بحث در اتاق جنگ ادامه داد. بحثی که دانشمند آلمانی – آمریکایی دیوانه ای هدایت می کند که به فکر نجات چند صدهزار نفر از نژاد بشر در زیرزمین هایی است که رادیو اکتیو اتمی نمی تواند به آنها نفوذ کند. برابر نقشه ی او، برای افزایش هر چه سریع تر نوع بشر باید در آزادی هر مرد سه زن به این پناهگاه ها برد و مردان حاضر در اتاق جنگ از هم اکنون در اندیشه ی این زیرزمین هستند. این نوع دغدغه نیز بخشی از ایدئولوژی آمریکایی زنانه و امثالهم در بسته های اضطراری پرسنل هواپیمای بمب افکنی که مأموریتش انداختن بمب اتمی است. پایان فیلم با این صحنه و این برنامه، چکیده ی چیزی است که فیلم از ابتدا در پی بیانش بوده است. در انتهای این صحنه دانشمند دیوانه که پیتر سلرز نقشش را بازی می کند و تاکنون او را روی ویلچر دیده ایم، از جا بلند می شود و آخرین جمله اش این است که می توانم راه بروم؛ زنده شدن ایدئولوژی نازیسم.

,اما انداختن بمب (و پایان جهان) به معنای دقیق کمله پایان فیلم نیست. بحث در اتاق جنگ ادامه داد. بحثی که دانشمند آلمانی – آمریکایی دیوانه ای هدایت می کند که به فکر نجات چند صدهزار نفر از نژاد بشر در زیرزمین هایی است که رادیو اکتیو اتمی نمی تواند به آنها نفوذ کند. برابر نقشه ی او،   برای افزایش هر چه سریع تر نوع بشر باید در آزادی هر مرد سه زن به این پناهگاه ها برد و مردان حاضر در اتاق جنگ از هم اکنون در اندیشه ی این زیرزمین هستند. این نوع دغدغه نیز بخشی از ایدئولوژی آمریکایی زنانه و امثالهم در بسته های اضطراری پرسنل هواپیمای بمب افکنی که مأموریتش انداختن بمب اتمی است. پایان فیلم با این صحنه و این برنامه، چکیده ی چیزی است که فیلم از ابتدا در پی بیانش بوده است. در انتهای این صحنه دانشمند دیوانه که پیتر سلرز نقشش را بازی می کند و تاکنون او را روی ویلچر دیده ایم، از جا بلند می شود و آخرین جمله اش این است که می توانم راه بروم؛ زنده شدن ایدئولوژی نازیسم.استنلی کوبریک ترور کندی را پیش بینی کرده بود!,[categoriy]

به گزارش آکاایران: تا اینجا با پایان (یا پایان هایی) سر و کار داریم که پیام آشکاری دارد. پیام نه به آن معنا که راه حال ارائه دهد، بلکه به این معنا که هشدار می دهد اگر اوضاع به همین منوال ادامه پیدا کند و با این بی خردانی که زمام امور را در هر دو ابرقدرت(و جاهای دیگر) در دست دارند، فرجام کار جز نابودی جهان نمی تواند باشد، چون نیروی مخربی عظیم در اختیار بشری قرار گرفته است که در عمق خود هنوز از نظر عقلی با انسان اولیه چندان تفاوتی ندارد. اما فیلم در اتاق جنگ هم به پایان نمی رسد. بعد از آن شاهد نماهایی از انفجار بمب و بلند شدن قارچ اتمی هستیم. روی این تصویرها آهنگی عاشقانه شنیده می شود. ترانه ای است از دوران جنگ چهانی دوم که در آن سربازی به دل داده اش وعده می دهد که به زودی بازخواهد گشت. تضاد بین تصویر و صدا احساساتی غریب و تا حدودی غیرقابل تفسیر و مبهم در ذهن بیننده برمی انگیزد. حسرت از بابت این که دیگر چنین عشق ها و چنین ترانه هایی نخواهد بود. زیبایی این ترانه روی دیگر تمدن بشری است که در طول این فیلم نشانی از آن نمی بینیم. اینجا ما پیام به اندازه ی پیام قبلی آشکار نیست در حالی که خواننده وعده می دهد:

باز یکدیگر را خواهیم دید نمی دانم کجا و کی

اما می دانم باز، در روزی آفتابی، یکدیگر را خواهیم دید

همواره لبخند بزن تا وقتی که آسمان ها آبی ابرها را به دورها برانند

به بر و بچه هایی که می شناسمشان سلام برسان

و بگو طولی نمی کشد که برمی گردم...

,اما انداختن بمب (و پایان جهان) به معنای دقیق کمله پایان فیلم نیست. بحث در اتاق جنگ ادامه داد. بحثی که دانشمند آلمانی – آمریکایی دیوانه ای هدایت می کند که به فکر نجات چند صدهزار نفر از نژاد بشر در زیرزمین هایی است که رادیو اکتیو اتمی نمی تواند به آنها نفوذ کند. برابر نقشه ی او،   برای افزایش هر چه سریع تر نوع بشر باید در آزادی هر مرد سه زن به این پناهگاه ها برد و مردان حاضر در اتاق جنگ از هم اکنون در اندیشه ی این زیرزمین هستند. این نوع دغدغه نیز بخشی از ایدئولوژی آمریکایی زنانه و امثالهم در بسته های اضطراری پرسنل هواپیمای بمب افکنی که مأموریتش انداختن بمب اتمی است. پایان فیلم با این صحنه و این برنامه، چکیده ی چیزی است که فیلم از ابتدا در پی بیانش بوده است. در انتهای این صحنه دانشمند دیوانه که پیتر سلرز نقشش را بازی می کند و تاکنون او را روی ویلچر دیده ایم، از جا بلند می شود و آخرین جمله اش این است که می توانم راه بروم؛ زنده شدن ایدئولوژی نازیسم.استنلی کوبریک ترور کندی را پیش بینی کرده بود!,[categoriy]

وقتی این وعده های بازگش ت و روزهای آفتابی و آسمان آبی را روی تصویرهای انفجار اتمی می بینیم، وقتی می دانیم بازگشتی در کار نخواهد بود، با حسی از حسرت، وحشت و ناباوری فیلم را به پایان می بریم. در بحث از پایان بندی دکتر استرنج لاو بار دیگر این پرسش را می توان مطرح کرد که دشمنی با «پیام» داشتن فیلم، که طبیعتاً در پایان فیلم جمع بندی می شود، نیازمند توجه دقیق تری است. آیا پایانی که یک نوع حرف فیلم را به طور موجز جمع بندی می کند، به خودی خود بد است؟ آیا این امر بستگی ندارد به این که شخصیت و حرف فیلمسازی چیست؟ و آیا حرف داشتن فیلمساز عیب است؟ آشکار است که کوبریکی که دکتر استرنج لاو را ساخته حرفی دارد، دارد هشدار می دهد و این هشدار در پایان بندی فیلم هست. ما می توانیم البته محتوای این پیام را نقد کنیم، با آن مخالف باشیم، اما تخطئه ی فیلم صرفا به این دلیل که پیامی دارد قابل قبول نیست.

,اما انداختن بمب (و پایان جهان) به معنای دقیق کمله پایان فیلم نیست. بحث در اتاق جنگ ادامه داد. بحثی که دانشمند آلمانی – آمریکایی دیوانه ای هدایت می کند که به فکر نجات چند صدهزار نفر از نژاد بشر در زیرزمین هایی است که رادیو اکتیو اتمی نمی تواند به آنها نفوذ کند. برابر نقشه ی او،   برای افزایش هر چه سریع تر نوع بشر باید در آزادی هر مرد سه زن به این پناهگاه ها برد و مردان حاضر در اتاق جنگ از هم اکنون در اندیشه ی این زیرزمین هستند. این نوع دغدغه نیز بخشی از ایدئولوژی آمریکایی زنانه و امثالهم در بسته های اضطراری پرسنل هواپیمای بمب افکنی که مأموریتش انداختن بمب اتمی است. پایان فیلم با این صحنه و این برنامه، چکیده ی چیزی است که فیلم از ابتدا در پی بیانش بوده است. در انتهای این صحنه دانشمند دیوانه که پیتر سلرز نقشش را بازی می کند و تاکنون او را روی ویلچر دیده ایم، از جا بلند می شود و آخرین جمله اش این است که می توانم راه بروم؛ زنده شدن ایدئولوژی نازیسم.استنلی کوبریک ترور کندی را پیش بینی کرده بود!,[categoriy]

در یک نگاه کلان و مضمونی به گمان من به میان کشیدن پای نازیسم به بحث بمب اتمی چندان موجه نیست. موقعیتی که در فیلم باز نموده می شود. موقعیت جهان بعد از شکست نازیسم است، که از یک سو در اردوگاه غرب تحت سلطه ی ایدئولوژی سرمایه داری لیبرالیستی (که رؤیای آمریکایی جزئی از آن است) قرار می گیرد و از سوی دیگر تحت سیطره ی رقابت در جهانی دو قطبی و تجهیز دو ابرقدرت به سلاح اتمی با قدرت تخریب بی سابقه. اینها تحولات بعد از نازیسم و اتفاقا تحولاتی است که در اردوگاه جناح پیروز جنگ جهانی دوم به وجود آمد. از این منظر بخصوص، به پایان بردن فیلم با بلند شدن دکتر استرنج لاو(نماد نازیسم) از روی صندلی چرخدار و به راه افتادنش، می تواند به عنوان تأکید بیش از اندازه روی این موضوع مودر انتقاد قرار گیرد. دیوانگی بشر در نازیسم نیست، آن موقعیت هولناک و در عین حال مسخره که در فیلم شاهش هستیم، نه محصول سربلند کردن دوباره ی نازیسم، بلکه اتفاقا محصول شرایطی است که پیروزمندان بر نازیسم به وجود آورده اند.

,اما انداختن بمب (و پایان جهان) به معنای دقیق کمله پایان فیلم نیست. بحث در اتاق جنگ ادامه داد. بحثی که دانشمند آلمانی – آمریکایی دیوانه ای هدایت می کند که به فکر نجات چند صدهزار نفر از نژاد بشر در زیرزمین هایی است که رادیو اکتیو اتمی نمی تواند به آنها نفوذ کند. برابر نقشه ی او،   برای افزایش هر چه سریع تر نوع بشر باید در آزادی هر مرد سه زن به این پناهگاه ها برد و مردان حاضر در اتاق جنگ از هم اکنون در اندیشه ی این زیرزمین هستند. این نوع دغدغه نیز بخشی از ایدئولوژی آمریکایی زنانه و امثالهم در بسته های اضطراری پرسنل هواپیمای بمب افکنی که مأموریتش انداختن بمب اتمی است. پایان فیلم با این صحنه و این برنامه، چکیده ی چیزی است که فیلم از ابتدا در پی بیانش بوده است. در انتهای این صحنه دانشمند دیوانه که پیتر سلرز نقشش را بازی می کند و تاکنون او را روی ویلچر دیده ایم، از جا بلند می شود و آخرین جمله اش این است که می توانم راه بروم؛ زنده شدن ایدئولوژی نازیسم.استنلی کوبریک ترور کندی را پیش بینی کرده بود!,[categoriy]

درباره ی پایان بندی دکتر استرنج لاو و این نیز گفتنی است که پایان فیلم قرار بود جور دیگری باشد. قرار بود فیلم با یک صحنه ی پرتاب کیک عمومی در اتاق جنگ به شیوه ی کمدی های اسلپ استیک آمریکایی به پایان برسد. این پایان حتی فیلمبرداری شده است؛ ژنرال آمریکایی(با بازی جرج سی. اسکات(کیکی را به سمت سفیر روس پرتاب می کند، سفیر جا خالی می دهد و کیک به رئیس جمهور می خورد. و این شروع هرج و مرج همگانی می شود. دلیل حذف این صحنه این بوده است که نمایش فیلم هم زمان می شود با قتل کندی، رئیس جمهور وقت آمریکا و اصابت کیک به رئیس جمهور می توانست اشاره ای به این ترور تلقی شود. اما به قولی کوبریک خودش هم از اجرای صحنه زیاد راضی نبوده است. این پایان بندی موجود است و دست کم یک بار «بریتیش فیلم اینستیتوت» لندن نمایش داده شده است، اما به عنوان متریال اضافی در دی وی دی و بلوری فیلم گنجانده نشده است.

,اما انداختن بمب (و پایان جهان) به معنای دقیق کمله پایان فیلم نیست. بحث در اتاق جنگ ادامه داد. بحثی که دانشمند آلمانی – آمریکایی دیوانه ای هدایت می کند که به فکر نجات چند صدهزار نفر از نژاد بشر در زیرزمین هایی است که رادیو اکتیو اتمی نمی تواند به آنها نفوذ کند. برابر نقشه ی او،   برای افزایش هر چه سریع تر نوع بشر باید در آزادی هر مرد سه زن به این پناهگاه ها برد و مردان حاضر در اتاق جنگ از هم اکنون در اندیشه ی این زیرزمین هستند. این نوع دغدغه نیز بخشی از ایدئولوژی آمریکایی زنانه و امثالهم در بسته های اضطراری پرسنل هواپیمای بمب افکنی که مأموریتش انداختن بمب اتمی است. پایان فیلم با این صحنه و این برنامه، چکیده ی چیزی است که فیلم از ابتدا در پی بیانش بوده است. در انتهای این صحنه دانشمند دیوانه که پیتر سلرز نقشش را بازی می کند و تاکنون او را روی ویلچر دیده ایم، از جا بلند می شود و آخرین جمله اش این است که می توانم راه بروم؛ زنده شدن ایدئولوژی نازیسم.استنلی کوبریک ترور کندی را پیش بینی کرده بود!,[categoriy]

نگاه کارگردان

تصمیم اولیه ی کوبریک ساختن درامی جدی بود اما به قول خودش در همان اولین هفته هایی که داشت روی فیلمنامه کار می کرد پارادوکس «تعادل مرگبار میان قدرت های اتمی» نظرش را عوض کرد. کوبریک برای نوشتن این فیلمنامه و در مرحله ی تحقیق نزدیک به 50 کتاب درباره ی جنگ هسته ای خوانده بود. در حالت عادی در حین کارگردانی تقریبا کسی لبخند کوبریک را نمی دید اما سر فیلمبرداری این فیلم تمام لحظاتی که پیتر سلرز بازی داشت کوبریک هم خندان بود و گاهی آن قدر می خندید که اشک از چشمش می آمد.

نگاه بازیگر

خیلی از دیالوگ های پیتر سلرز فی البداهه و ساخته و پرداخته ی خودش بود یا تغییراتی در آنها می داد. پیتر سلرز این که کوبریک مدام برداشت ها را تکرار می کرد شاکی بود، اما این بخشی از سبک و استایل کوبریک بود و معتقد بود سلرز در هر برداشتی از قبلی بهتر می شود. پس چرا این کار را نکنند؟ در حالی که سلرز معتقد بود همه ی برداشت ها مثل هم اند و او چرا باید یک کار را بارها و بارها تکرار کند. دستکش چرمی سیاهی که دکتر استرنج لاو(پیتر سلرز) توی فیلم دستش هست دستکش خود کوبریک است که سر صحنه می پوشیده و پیتر سلرز ناگهان به سرش می زند که در این دستکش حسی خبیثانه هست و تصمیم می گیرد لنگه ی راست آن را بپوشد(همان دست دکتر استرنج لاو که تحت کنترلش نیست)

,اما انداختن بمب (و پایان جهان) به معنای دقیق کمله پایان فیلم نیست. بحث در اتاق جنگ ادامه داد. بحثی که دانشمند آلمانی – آمریکایی دیوانه ای هدایت می کند که به فکر نجات چند صدهزار نفر از نژاد بشر در زیرزمین هایی است که رادیو اکتیو اتمی نمی تواند به آنها نفوذ کند. برابر نقشه ی او،   برای افزایش هر چه سریع تر نوع بشر باید در آزادی هر مرد سه زن به این پناهگاه ها برد و مردان حاضر در اتاق جنگ از هم اکنون در اندیشه ی این زیرزمین هستند. این نوع دغدغه نیز بخشی از ایدئولوژی آمریکایی زنانه و امثالهم در بسته های اضطراری پرسنل هواپیمای بمب افکنی که مأموریتش انداختن بمب اتمی است. پایان فیلم با این صحنه و این برنامه، چکیده ی چیزی است که فیلم از ابتدا در پی بیانش بوده است. در انتهای این صحنه دانشمند دیوانه که پیتر سلرز نقشش را بازی می کند و تاکنون او را روی ویلچر دیده ایم، از جا بلند می شود و آخرین جمله اش این است که می توانم راه بروم؛ زنده شدن ایدئولوژی نازیسم.استنلی کوبریک ترور کندی را پیش بینی کرده بود!,[categoriy]

دیالوگ

دیالوگ1

دکتر استرنج لاو: من می تونم راه برم!

دیالوگ2

پرزیدنت مرکین موفلی: آقایون! نمی تونید اینجا به هم بپرید. اینجا اتاق جنگه.

حواشی

پیتر سلرز برای این فیلم که در آن سه نقش بازی می کرد یک میلیون دلار دستمزد گرفت(در سال 1963) که 55 درصد کل بودجه ی فیلم بود. این جمله ی کوبریک مشهور است که «پول شش تا را دادم در حالی که سه تا گیرم آمد»این فیلم در رده بندی انستیتوی فیلم آمریکا در میان 100 کمدی بزرگ تاریخ سینما رتبه ی سوم را دارد. در ابتدا زمان بندی پیش بینی شده برای اولین اکران فیلم 22 نوامبر 1964 بود. اما جان اف کندی در این روز در دالاس ترور شد و تیم تهیه کننده تاریخ اکران را دو ماه به تعویق انداخت چون به نظرشان جامعه ی آمریکا بعد از چنین اتفاقی در مود یک کمدی این چنینی نبود.

منبع :

استنلی کوبریک ترور کندی را پیش بینی کرده بود! گردآوری توسط بخش سینما ، تئاتر و تلویزیون سایت آکاایران
219,000
120,000
75,000

پدال بین به همراه برس 5 لیتری

75,00075,000
تبلیغات