نقش اول زنان در شاهکارهای ادبی قرن 19

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد نقش اول زنان در شاهکارهای ادبی قرن 19 ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

نقش اول زنان در شاهکارهای ادبی قرن 19
,جدیدترین اخبار سلامت ،جدیدترین اخبار پزشکی ،گیاه درمانی،طب گیاهی،طب سنتی،سفردرمانی،تغذیه سالم،رژیم و کاهش وزن، پرتال جامع سلامت,[categoriy]

آکاایران: نقش اول زنان در شاهکارهای ادبی قرن 19


آکاایران: نقش اول زنان در شاهکارهای ادبی قرن ۱۹

«افی بریست» از اکتبر ۱۸۹۴ تا مارس سال بعد که به شکل پاروقی در آلمان منتشر می شود، چنان تاثیر شگرفی بر ادبیات آلمان می گذارد که صاحب نظران به اتفاق، شاخص ترین اثر ادبی در فاصله یک صد ساله ۱۸۰۹ تا ۱۹۰۵ را «افی بریست» می دانند. اقبال عمومی نیز در همان سال انتشار و سپس تا ۱۹۰۵، موجب می شود این رمان شانزده بار تجدید شود. «افی بریست» بعد از یک قرن که از انتشار آن می گذرد، و اکنون توسط کامران جمالی ترجمه و از سوی نشر «نیلوفر» منتشر شده، همچنان در کنار «مادام بوواری» می درخشد.

,جدیدترین اخبار سلامت ،جدیدترین اخبار پزشکی ،گیاه درمانی،طب گیاهی،طب سنتی،سفردرمانی،تغذیه سالم،رژیم و کاهش وزن، پرتال جامع سلامت,[categoriy]
تاثیرات توماس مان و گونتر گراس از این رمان، گویای این نکته است، و البته تدریس این رمان در مدارس و دانشگاه های آلمان. جز اینها، اقتباس های سینمایی متعددی که از ۱۹۳۹ تا ۲۰۰۹ از این رمان شده نیز نشان دهنده اهمیت این رمان است. به فهرست ۱۰۰۱ کتابی که پیش از مرگ باید خواند هم باید این رمان را افزود. آنچه می خوانید درنگی است بر رمان «افی بریست» با نگاهی به سه شاهکار دیگر سده نوزدهم، «مادام بوواری» گوستاو فلوبر، «آنا کارنینا»ی لئو تولستوی و «نانا»ی امیل زولا.
از میان چهار شاهکار ادبی کلاسیک قرن نوزدهم که درونمایه مشابهی دارند، خواننده فارسی زبان با دو رمان «مادام بوواری» و «آنا کارنینا» به خوبی آشناست و اگر رمان «نانا»ی امیل زولا را هم نخوانده باشد، فاقد شک با نویسنده اش بیگانه نیست، اما برای نخستین بار است که فرصت خواندن «افی بریست» شاهکار تئودور فونتانه را به دست می آورد؛ آن هم درحالی که رمان و نویسنده اش سال های مدید، نه فقط در ادبیات آلمان، بلکه در جهان، جایگاهی ویژه داشته و دارد؛ به طوری که که «افی بریست» موضوع بسیاری از پژوهش های دانشگاهی قرار گرفته و چندین اقتباس سینمایی بر اساس آن ساخته شده که مهم ترین شان اثر کارگردان بزرگ سینمای آلمان راینر فاسبیندر (۱۹۷۴) و جدیدترین آنها کاری از هرمینه هونتگه بورث (۲۰۰۹) است.
,جدیدترین اخبار سلامت ،جدیدترین اخبار پزشکی ،گیاه درمانی،طب گیاهی،طب سنتی،سفردرمانی،تغذیه سالم،رژیم و کاهش وزن، پرتال جامع سلامت,[categoriy]
کاراکترهای اصلی همگی این آثار را زنانی می سازند که نارضایتی و اضطراب ناشی از یک ازدواج ناهماهنگ و تلاش برای رسیدن به وضعیت مطلوب، آنها را در موقعیتی ویژه قرار می دهد؛ زنانی که بابت نادیده گرفتن هنجارها و عبور از کلیشه های جنسیتی، غرامت سنگینی می پردازند. به رغم شباهت های محتوایی در سرنوشت کاراکترها، باورهای غالب جامعه پیرامون و جبر گریبان گیر طبقاتی، تفاوت های عمده ای به لحاظ شخصیت و رفتار وجود دارد؛ گرچه این معضل یکی از قدیمی ترین و ریشه دارترین آسیب های حیات بشری است و ادبیات هیچ گاه از چنین مضامینی خالی نبوده، اما نگاه عمیق و موشکافانه همراه پرداختی دقیق، موجب حفظ تازگی این شاهکارها پس از گذشت یک قرن است.

تئودور فونتانه پس از سال ها فعالیت در زمینه روزنامه نگاری، شعر روایی، مقالات تاریخی و گزارشگری جنگ، در میانسالی به نقد تئاتر می پردازد و به عنوان منتقد پیشرو تاثیر بسزایی در فضای هنری روزگار خود برجای می گذارد. در دهه شصت زندگی اش که دوران کمال حرفه ای اوست به سمت داستان نویسی گرایش پیدا می کند. حاصل دو دهه پایانی عمرش چهارده نوول و رمان است و «افی بریست» در این دوران نگاشته و چاپ می شود تا فونتانه به آنچه که عمری را در انتظارش سپری کرده دست یابد. تاجایی که توماس مان در تمجید این شاهکار بگوید: «در سخت گیرانه ترین شیوه گزینش، اگر قرار باشد به شش تا ده رمان بسنده کنیم، «افی بریست» را نباید از نظر دور داریم.» به جز مان، گونتر گراس هم تحت تاثیر فونتانه قرار داشته اند، تاجایی که گراس در کتاب «قرن من» خود، دو داستان را بر اساس کارهای فونتانه نوشته است. به علاوه او رمانی دارد با عنوان «رشته ای با سر دراز» که ملهم از جمله ای است که بارها توسط پدر «افی» در رمان تکرار می شود.
«افی بریست» اثری است رئالیستی که جامعه سنت گرای پروس و محدودیت هایش را تصویر می کند. به همان اندازه تضادهای فکری فونتانه در این اثر قابل جست وجو است. او با صداقت به ارزش های قدیمی جامعه می تازد و با اینکه هنوز کاملا از معیارها و سنت های کهنه پروس دل نکنده، واقع بینانه آنها را به چالش می کشد. زبان اثر، پیچیده و ادبی است و طبق سنت رئالیسم از توصیفات مفصل و ادبی استفاده شده و گاه لحن شاعرانه می گیرند که از ویژگی های نثر اوست. این تغییرات لحن به خوبی در ترجمه لحاظ شده و در عین پایبندی به نثر کهن با زبان امروزی بیگانه نبوده و عاری از تصنع است. ارجاعات فرامتنی بسیار هم کمک شایانی به درک رویدادهای تاریخی و فرهنگی دارند. رمان فونتانه جدا از قدرت روایی و پردازش شخصیت ها، زمانه و تاریخ را به طرزی شگفت وصف می کند تا خواننده حقایقی را از دل جامعه و کاراکترها بیرون بکشد که هرگز از طریق مجاری مستند قابل دسترسی نیست و اینجاست که ارزش وجه حقیقت گوی ادبیات (رئالسیم) بر وجوه فرمی پیشی می گیرد تا نشان دهد چگونه میراث کهن با حقی که در قالب سنت به دست آورده، قادر است رویای زندگی را به کابوس زوال بدل کنند. افی فرزند بازرگانی آلمانی است؛ دختری هفده ساله با احساسات شورانگیز و سرشار از انرژی حیاتی. او با مردی آریستوکرات به نام اینشتتن ازدواج می کند که دوبرابر او سن دارد و به این ترتیب قدم به دنیای سرد یک زندگی مملو از قوانین و قراردادهای رسمی می گذارد که خارج از آستانه تحمل اوست.

,جدیدترین اخبار سلامت ،جدیدترین اخبار پزشکی ،گیاه درمانی،طب گیاهی،طب سنتی،سفردرمانی،تغذیه سالم،رژیم و کاهش وزن، پرتال جامع سلامت,[categoriy]
تنهایی و انزوای احساسی او به شکل گیری رابطه عاطفی با یکی از دوستان همسرش، کرامپاس، می انجامد، که البته از حد معاشرت و نامه نگاری تجاوز نمی کند. سال ها بعد زمانی که این ماجرا فراموش شده، اینشتتن با پیداکردن نامه ها در جریان این ماجرای قدیمی قرار می گیرد. غرور اشرافی جراحت دیده او، باعث می شود کرامپاس را به دوئل دعوت و افی را از خانه طرد کند… درست است که «مادام بوواری» را کتاب مقدس رئالیسم می دانند، اما پردازش دنیای درونی قهرمانان فونتانه هم محصول مشاهدات دقیق روانشناختی است. او کلیات و جزئیات زندگی کاراکترها را به گونه ای تصویر می کند که عقاید و عملکردهایشان کاملا ملموس و باورپذیر باشد؛ قرائت جامعه ای سنت گرا از آنچه هنجار محسوب می شود، اما حاصلی جز استحاله عشق به ملالی مدام ندارد و می تواند کارکرد مثبت هر رابطه عاطفی و تمایل زنده و پویا را فلج کند. باید توجه داشت این نگاه مردانه و منتقد در قرن نوزده اروپا، مصادف با سلطه سنت های مذکر و خشک طبقاتی و نزدیک یک سده قبل از جریاناتی است که غرب تحت عنوان «انقلاب جنسی» از آن یاد می کند، سال ها پیش از آنکه «جنس دوم» سیمون دوبوار با پیشنهادهای جسورانه و بلندپروازانه اش نوید مرگ اندیشه های جزم گرا و تقدس یافته هزاران ساله را مطرح کند.
وقتی تولستوی یا فلوبر و یا فونتانه می نویسند هنوز بسیاری از کنش های اجتماعی – فرهنگی اروپا از برزخ سنت گذر نکرده است. آیینی مختل و آسیب رسان که اغلب، ازدواج را هم مثل هر پدیده اجتماعی دیگر در بستری از تضاد و تعارض قرار می دهد. باید صد سال از نگارش این شاهکارها و حقایق عریان بگذرد تا نویسندگانش به گزاف گویی و کج اندیشی متهم نشوند تا خرد جمعی دریابد مفهوم زن یا مرد بودن بیش از اینکه یک صفت بیولوژیک باشد، در مجموعه ای از باورها و تعاملات تعریف می شود و آن زمان است که انسان به عنوان موجودی فرهنگی، جنسیت پیدا می کند و صاحب نقشی می شود که اجتماع برای او تعریف یا به او تحمیل کرده است. حتی گاه می تواند با عملکردی خلاف انتظار در جایگاه فرهنگی متفاوت با جنسیت فیزیولوژیک خود قرار بگیرد؛ چیزی که در «مادام بوواری» اتفاق می افتد. «اما» در موقعیت غالب و تعیین کننده، عملکردی مردانه دارد و شارل با ضعف سرشتی، در موقعیت مغلوب و منفعل قرار می گیرد.
به گزارش آکاایران: طبیعی است که هر ماجرا در آن واحد معلول چندین علت در سطوح مختلف باشد. درجه رضایتمندی در یک رابطه جز فاکتورهای بیرونی، به شرایط درونی نظیر تیپ شخصیتی افراد هم بسیار وابسته است و به تبع آن تفاوت تعبیر و تفسیرهای فردی از پدیده ها، ظرفیت پذیرش ثبات یا ریسک ایجاد تغییر و تابوشکنی. این فرایندها آنقدر پیچیدگی دارد که نتوان با یک نتیجه گیری خطی به تحلیل مطلوب رسید. دقیقا همین تفاوت هاست که در مقایسه «افی بریست» با سه اثر دیگر – مادام بوواری، آنا کارنینا و نانا- جلب توجه می کند. با اینکه این آثار به لحاظ شرایط بیرونی تشابهاتی دارند که باعث اشتراک محتوایی شان شده، مسیر نهایی داستان با تفاوت کاراکترها تعریف می شود.
فونتانه را امیل زولای آلمان می دانند؛ زولای بزرگ، خالق سبک، تابوشکن و استاد مسلم ادبیات روایی و ممنوعه. اما در این بین، افی کمترین شباهت را به شخصیت «نانا» دارد و درست نقطه مقابل اوست. جایگاه اجتماعی افی بیشتر قابل مقایسه با آنا کارنینا است و شرایط زندگی خصوصی و ملال انگیزش با اما بوواری همخوانی دارد. افی نه مثل آنا تمناهای آتشین و رفتارهای جسورانه و نمایشگر دارد و نه مثل اما با خیالپردازی و انتظاراتی مخدوش و تحریف شده از دیگران به فرافکنی یا چرخش های پرشتاب خلقی دست می زند. استنباط های افی سطحی نیست. تفکرش عمیق است. به رغم سن کم، محتوای ادراکاتش را به تجزیه و تحلیل می کشاند. عزت نفس دارد. هیچ خیانتی در بطن او پنهان نیست، هیچ ابتذال و حقارتی آلوده اش نمی کند. با تمام استیصال و خلأ عاطفی اش، احساسات رمانتیک او را به بن بست نمی کشاند.
,جدیدترین اخبار سلامت ،جدیدترین اخبار پزشکی ،گیاه درمانی،طب گیاهی،طب سنتی،سفردرمانی،تغذیه سالم،رژیم و کاهش وزن، پرتال جامع سلامت,[categoriy]
برای همین رمان فاقد فرازوفرودهای احساسی است، اما بدین معنا نیست که عاری از جذابیت باشد. هنر نویسنده در پرداخت یک موضوع معمول و در دسترس، همچنین کاوش دقیق او در بازنگری زوایای درونی شخصیت و وجدان فردی، از افی کاراکتری خارج از کلیشه های شخصیتی زنان در ادبیات ساخته است. این خصایص در اما به مرزهای یک اختلال نزدیک شده و در آنا در حد ویژگی باقی می ماند، اما افی، کاراکتری نرمال و برونگراست که فقط در یک ازدواج نامتعادل و مصلحتی به تنگ آمده که جدایی در آن حتی قبل از وصال عاقبتی محتوم و قابل پیش بینی است. او برخلاف دو همتای دیگر خود قربانی سرشتی سرکش نمی شود. آنچه افی را از پای درمی آورد عدم شناخت دیگران نسبت به اوست. افی تاوان گناه مرتکب نشده را می پردازد؛ او حتی عاشق کرامپاس هم نبوده و از احساس کشش خود به او شرمسار است؛ احساسی که سال هاست با خنجر زمان نابود شده است.
رئالیسم فونتانه در سطح گرته برداری سطحی از ظواهر متوقف نمی شود. در بُعد مردانه هم پرداخت دقیق و روانکاوانه ای از کاراکترهای اصلی و فرعی اش به دست می دهد. به رغم شباهت های کنت موفات «نانا» با رودولف «مادام بوواری» و در حد کمتری با ورونسکی «آنا کارنینا» که مردانی بهره جو هستند، کرامپاس، معشوق افی (اگر بشود نامش را معشوق گذاشت)، شخصیتی دلپذیر و موجه است، دوست داریم به او حق بدهیم حتی اگر محق نباشد. نگاه او به دنیا زیباتر از بقیه است. موجودی که بیش از همه استحقاق زیستن دارد.
از دیگر سو، مخاطب از اینشتتن هم بیزار نیست. حتی پس از کشتن کرامپاس! چالش های ذهنی اینشتتن با ظرافت تمام، ما را با او تا اتخاذ تصمیم نهایی همراه می کند، درنهایت فونتانه واقعیت آرمانی را کنار نهاده و کاراکترش را با واقعیت های حاضر و حاکم به پایان مسیر می رساند. اینشتتن مثل شارل ساده لوح، در خود فرو رفته و ترحم بر انگیز نیست، خشکی کارنینا را هم ندارد. اما جایگاه اجتماعی و پرنسیبش را چرا. او برازنده و از هر لحاظ دلخواه است. به افی عشق می ورزد اما به مناسبات شغلی و شان اجتماعی اش بیشتر. برملاشدن نامه ها آنقدر اتفاقی و ناگهانی است که حس اعاده حیثیت سوار بر هر منطق و گذشت و تفکری بر وجود او چیره می شود. با علم به اینکه می داند مصیبت آنچه قصد انجامش را دارد به مراتب بیشتر از چیزی است که از آن آگاهی یافته است: «اگرچه خودم را نگون بخت احساس می کنم، دل آزرده و خیانت دیده، بااین حال هیچ نفرتی در من نیست، تشنگی انتقام در من نیست…
بشر می تواند هر گناهی را ببخشد… در مورد همسرم: گفتنش عجیب است، اما هنوز دوستش دارم، گرچه اتفاقات به نظرم وحشتناک است، بازهم آنقدر مسحور مهربانی اش هستم، مسحور دلربایی بانشاط و مخصوص به خودش که به رغم افکارم در آخرین زوایای قلبم گرایش به بخشیدنش دارم… اما با تمام این حرف ها، این اتفاق (دوئل) باید بیفتد. آدم یک انسان یگانه و تنها نیست، آدم به کلیت تعلق دارد و ما مجبوریم مدام به این کلیت توجه داشته باشیم، اگر می شد در گوشه عزلت زندگی کرد، می توانستم از این موضوع بگذرم… در همزیستی با انسان ها چیزی پدید آمده… آن چیز اجتماعی است که اراده خود را تحمیل می کند، در بند عشق نیست. ما بر اساس بندها و مفاد آن داوری می کنیم. دیگران را و خودمان را. تخطی از آن ممکن نیست؛ جامعه تحقیرمان می کند… راهی ندارم، مجبورم. تقصیر اگر تقصیر باشد مقید به مکان و ساعت وقوع جرم نیست.»
منبع : روزنامه آرمان امروز
.

منبع : salamatdigital.com

نقش اول زنان در شاهکارهای ادبی قرن 19 گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات