« کابوی بیباپ » : حتی برای آن هایی که انیمه دوست ندارند - -آکا

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد « کابوی بیباپ » : حتی برای آن هایی که انیمه دوست ندارند - ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: تصور کنید روزی یک برنامه ی تلویزیونی وجود داشته باشد که خلافکاران تحت تعقیب کل منظومه ی شمسی را معرفی کند. و تصور کنید که در این دنیا شغل عده ای جایزه بگیری، آن هم از نوع فضایی اش است. هم می تواند خیلی برایتان جالب باشد هم احتمالا ترسناک. چون شاید شما با دیدن چنین معجونی به  ترکیبی بدقواره مثل بعضی فیلم ها یا سریال های دوزاری هالیوودی فکر کنید. نکند که یک سری کابوی فاقد جزئیات در کار باشد که مثلا دنبال چند موجود فضایی هولناک می افتند و نبرد خسته کننده ای پر از جلوه های ویژه را کلید می زنند؟؟؟

نه! از این خبرها نیست!

« کابوی بیباپ » : حتی برای آن هایی که انیمه دوست ندارند -
,انیمه, انیمیشن, فانتزی,[categoriy]

آکاایران: « کابوی بیباپ » : حتی برای آن هایی که انیمه دوست ندارند

به گزارش آکاایران:

« کابوی بیباپ » cowboy bebop (به ژاپنی: カウボーイビバップ, Kaubōi Bibappu) ، یعنی همان انیمه ی سریالی ۲۶ قسمتی محصول ۱۹۹۶ ژاپن هیچ شباهتی با برداشت اولیه ی شما ندارد.

البته مثل همیشه کلیشه ها هم هستند. یعنی اول همه چیز با فرمول های بارها آزموده شده شروع می شود. اصلا بیایید فرض کنیم که خودمان کارگردان این انیمه ی وسترن فضایی هستیم و نیاز به چند کاراکتر داریم. خب احتمالا برای شخصیت پردازی قصه چنین گپ و گفتی در ذهنمان شکل بگیرد:

,انیمه, انیمیشن, فانتزی,[categoriy]

«برای نمونه دو جایزه بگیر ماجراجو در یک سفینه ی سرگردان که یکی از قضا جوانی فرز و جسور است و دیگری مردی عضله ای و محکم ولی محافظه کار را در نظر می گیریم. به نظرتان چطور است؟ یک جور تقابل دائمی که می تواند نمکِ کار باشد. از نظر بصری هم ترکیب عضله و مغز خیلی تاثیر خوبی دارد و حس یک تیم کامل را به مخاطب القا می کند» برای کامل کردن کار می توانیم فرز را همیشه و در هر موقعیت با یک سیگارِ چسبیده به لب نشان بدهیم که یعنی به همه چیز بی تفاوت است و عضله ای را هم  در حال هرس درختچه های بنسای  (یعنی عضله ای تا این حد به اصلاح اطراف خودش اهمیت می دهد). بدیهیست که فرز یک خلافکار سابق می شود و عضله یک پلیس سابق که مسیر روزگار همراهشان کرده: پس می شوند «اسپایک» (فرز) و «جت» (عضله).

خوب حالا ما دو همکار و رفیق با اخلاقیات متضاد داریم، پس احتمالاً برای جذابیت سریالمان فقط به یک زن هوس انگیز و کنترل نشدنی نیاز داریم. یکی که هم به ماجرا شیطنت بدهد و هم فضا را از مردانگی خارج کند. برای مثال می تواند غیر از خوش اندامی اش (که همیشه با لباس های کوتاه در چشم بیننده است) یک مقدار بی ملاحظه، قمارباز و بی حوصله هم باشد. یک جور چیرلیدر ترکیب شده با فم فتال که در راستای اهداف داستان مهار شده: این طوری «فی» (فِم فِتال) را هم داریم.

 خوب، حالا همه چیز به نظر خوب در آمده است؛ فقط داستانمان زیادی جدی شده. در واقع ما یک انیمه نیاز داریم که  بخش قابل قبولی از آن مجموعه ای از شوخی های شنگ باشد تا فضای سنگین کلیت کار را قابل تحمل شود. این طوری یک بچه ی بامزه ( که در واقع هیچ وقت از جنسیتش مطمئن نمی شوید ! ) که مثلا هکر باشد و بدنش بی نهایت انعطاف پذیر باشد و خیلی زیاد بامزه صحبت کند،  می تواند خوب باشد: می شود «اد» (بانمک).»

تیم مان با یک سری کلیشه هایی که مخاطب از ما انتظار دارد کامل شده. اما نه!

 قبول دارم. همه چیز به نظر کلیشه می آید. یعنی در نگاه اول یک جور اپرای فضایی سر هم بندی شده ی دیگر داریم . ولی به شما نشان خواهم داد که این جا یعنی در این سفینه، یک چیزهایی هست که هیچ جا نیست:

,انیمه, انیمیشن, فانتزی,[categoriy]

یک کابوی ها در مقابل عقربه ها

بیاید از لذت اسپویل کردن کل پلات خیلی ساده عبور کنیم و خیلی خلاصه فلسفه ی همه ی مبارزه های داستان را رو کنیم. ما در این داستان فقط با کابوی هایی که در فضا ویراژ می دهند، حرکات کنگ فو را روی دزدان پیاده می کنند، به سمت مافیایی ها شلیک می کنند و از این سیاره به آن سیاره دنبال جانیان اند، روبرو نیستیم .

لایه ی زیرین یک حقیقت پیوسته ی خاص دارد که همه ی معجون را به خوبی هم می زند. اسپایک، جت، فی و حتی اد، همگی در یک حقیقت مشترکند: گذشته های گمشده.

هر کدام راهکار خودشان را دارند، ولی در هر صورت چیزی که زندگی شان را پیش می برد فقط یک جور گلاویزی با گذشته است. گذشته ای که اسپایک دوست دارد فراموش کند، گذشته ای که جت نمی تواند فراموش کند و گذشته ای که فی کلا فراموش کرده. حتی دخترک (شاید پسرک) بامزه ی داستان ما هم در اصل فقط دنبال هویت خودش است و مقصد دیگری را دنبال نمی کند.

عجیب است که این برخورد با حوادث گذشته حتی در جزئیات فیزیکی کاراکترها هم لحاظ شده است. یک چشم اسپایک مصنوعی است. حقیقتی که خیلی دیر برملا می شود، ولی مهم این است که حتی وقتی ما نمی دانستیم هم همراهش بوده است. همیشه نیمی از منظره ی روبروی اسپایک گذشته ای است که نمی خواهد ببیند.

اما برای جت اوضاع فرق می کند. دست مصنوعی جت از همان اول داستان قابل تشخیص است. جت خیلی خوب می داند که نمی تواند از شبح گذشته فرار کند. پس  از گذشته اش به مثابه یک ابزار استفاده می کند و به نوعی آن را  می پذیرد.

فی هم یک زن جوان است که تمام آن چیزی که از گذشته اش می داند، یک دستگاه انجماد سریع است که بدن زخم خورده اش را سال ها زنده نگه داشته تا مرهمی مناسب پیدا شود. چیزی که زنده نگهش داشته ولی به هیچ جا وصلش نکرده است. فی هیچ عضو مصنوعی ای ندارد، اما به نوعی خودِ زنده بودنش مصنوعی است. تمام نفس های فی مثل دست مکاترونیکی جت و چشم اسپایک عضوی مصنوعی است که سعی در لاپوشانی حقیقتی در گذشته دارد.

نه این که بخواهیم زیادی عمیق شویم یا بار فلسفی اضافه به ماجرا بدهیم، ولی غیرقابل انکار است که همه ی این سفرها در بن ماجرا سفرهایی به درون و دیروز شخصیت هاست. این جنبه ی نگاه به گذشته حتی در نوستالژی های عجیب داستان نویس های سری هم نمود دارد. نمونه اش همان برخوردی که کاراکترهای سال ۲۰۲۲ ماجرا با یک نوار وی اچ اس قدیمی دارند که به نوبه ی خود نبوغ آمیز و زیباست. نوار وی اچ اسی که با تکنولوژی های امروزی خوانده نمی شود و برای درکش باید به عمق یک پاساژ مخروبه در توکیوی نابود شده رفت و یک دستگاه ویدئو یافت کرد. این طوری باید به یک جا سفر کرد تا گذشته ای حک شده را خواند.

همه ی تصاویری که از زمین حالا نابود شده وجود دارد، در عین غم انگیزی قرار است هم ما و هم کاراکترها را یاد یک چیزی بیندازند. زمین سال ۲۰۲۲ به هر دلیل در حال نابودی است و آتش مدام بر سر و صورتش می بارد. سیاره ی نکبتی که همه دوست دارند از کنارش بی تفاوت گذر کنند. دلیل نابودی؟ خب واضح است: آینده! دریچه هایی که قرار بوده دروازه هایی به فضا و به زندگی آینده باشند، در مسیر ساخت دچار حادثه شده اند و زمین مادر و حتی ماه همسایه را از مدار خارج کرده اند. آینده ای که گذشته را بلعیده. سیاره ای که ساکنینش ترکش کرده اند. منظره ای که عوض شده . دین ها و دولت های قدیمی ای که رفته اند و منش و اتحادهای جدیدی که جایشان ساخته شده. بقا باعث شده نسلی بیاید که هیچ خاطره ای از زمین ندارد. اما انگار این راه درست نبوده و نیست. باید کسی این خاطرات مدفون را از عذاب ابدی برهاند. مثلا آن دو دانشمند ظاهراً دیوانه ی اپیزودهای آخر که هدف نهایی شان پیدا کردن ریتم بارش شهاب سنگ هایی است که بی وقفه به زمین می بارند. یک راه برای تحمل گذشته لازم است. یا حداقل یک راه برای درکش.

بله، این کابوی ها می جنگند. ولی نه با سرخپوست ها. نه با موجودات هراس انگیزی که از فلان کهکشان آمده اند. این ها با گذشته ی خودشان در مبارزه اند.

دو  این جا هیچ چیز تمیزی موجود نیست

البته که پلیس ها و دولت های این دنیا بی نهایت ناکارآمدند و در تمامی طول داستان هیچ عکس العمل موثر و مفیدی از ایشان نمی بینیم. همه یا خائنند یا بی مصرف. به راستی  این حکومت که حتی حاضر نیست دستمزد وعده داده شده به جایزه بگیرانش را هم بدهد، پتانسیل ایجاد یک همچون تمدن فضایی آشفته ای را دارد. این طوری اختلاف طبقاتی شدیدی که تاکید سازندگان مجموعه است، قابل هضم می شود. تصویری که در مقایسه ی سیاره های چون بهشت و سیاره هایی که به زحمت قابل زندگی اند، بارها و بارها مکرر می شود.

در این جامعه با اخلاقیات نوین حالا سفینه ها، شهرهای معلق در آسمان، سلاح های پرزرق و برق و دروازه های فضایی پررفت و آمد وجود دارند و ما مدام می بینیم شان؛ ولی تمام حوادث در میکده های خلوتی اتفاق می افتد که فقط پاتوق انسان های چرک و خسته ی پژمرده ی دلمرده اند. انگار جامعه یک جای دیگر باشد. در کنج های خلوت است که چیزهای بزرگ اتفاق می افتد. در قبرستان ها، در شهربازی های متروک، در تراکم آشغال های فضایی و در ماهواره های رها شده.

باید توصیه کرد که قبل از دیدن این سری خودتان را برای حق دادن به قاتل ها، دزدها، بمب گذارها، هکرها و حتی بدترین کارتل ها آماده کنید. واقعیت این است که تقریبا همه ی کاراکترهای مثبت و منفی داستان به یک اندازه حق دارند و اگر انگیزه ای به بزرگی جایزه وجود نداشت، احتمالا بیشتر اوقات هیچ جایزه بگیری زحمت طی طریق به خود نمی داد. در نهایت هیچ داوری و هیچ عدالتی جز مبلغ جایزه موجود نیست. قانون و خلافکار هر دو به یک اندازه محکومند. خرده آرامشی بعد از پایان هر غائله ایجاد می شود که هم ما و هم کابوی ها می دانیم چقدر عمرش کوتاه است و چقدر وسعتش ناچیز. عدالتی از نوع جایزه بگیری فقط سرابی از حل مشکل است، نه یک حل واقعی. چون می دانیم انگیزه ی این عصیان گری چقدر طبیعی و چقدر درونی است و در واقع همه ی مجرمین این بیست و شش قسمت در نهایت در یک جامعه ی رو به زوال فقط تلاش کرده اند که فراموش نشوند. همه فقط دست و پا زده اند و نه بیشتر. تلاشی که هم ما و هم اسپایک نسبت به آن بی تعصب و بی تنفریم.

این جامعه با دستگاه های عریض و طویل به طرز طنزآمیزی مثل همین سفینه ی بی باپ مشهور است که با همه ی وستعش و آن همه سوختی که برای سفر بین سیاره ها دارد، به نظر هیچ وقت مواد غذایی کافی برای سیر کردن سرنشینانش ندارد. این طور که نگاه کنیم منظره ی شام و نهارهای حقیرانه و سر و صدای شکم اسپایک و جت و فی و اد و یخچال همیشه خالی به نحوی پرتکرار ترین استعاره ی داستان می شود. آن برج های بلند و تمدن های سر برآورده از عطارد و زحل که پر از انسان های گرسنه اند.

سه جزئیات حیرت انگیز و سازنده های نابغه

این جزئیات در ریزفرهنگ های هر سیاره وجود دارد. مریخ با مراکز خرید خیره کننده یادآور یک ابرتمدن مدرن غربی است، زحل با ظاهری شرقی و شهرهای افسون گر و معلق در فضا (و حتی تابلوهای راهنمای فارسی) شاید ارجاعی به افسانه های هزار و یک شبی باشد و تمدن زیرزمینی حالای زمین هم بازسازی تصویر یک پساآخرالزمان دیگر. این جا و آن جا حتی برای شمن های پیشگو و اسطوره های دیگر هم چادری در شب های پرستاره ی بیابان یک قمر دیگر فراز آمده.

این ریزبینی در کاراکترها و روابط بینشان هم به شدت محسوس است. تغییر روابط که پله پله و منطقی پیش می روند نکته ی قابل اشاره ی دیگری است. تکیه کلام اسپایک در قسمت های نخستین این است که از بچه، سگ و زن بیزار است و این دقیقا همان چیزی است که در ادامه ی راه نصیبش می شود. با همه ی انکارها در طول ماجرا خوب می فهمیم که این جماعت چطور به هم وابسته می شوند. جمعی که نخست فقط دغدغه ی تقسیم جایزه ها را با هم دارند و هر کدام به نحوی منتظر فرصت است، پله پله به جایی می رسد که خیلی قابل باور اعضایش می خواهند همدیگر را نجات بدهند. یک بار اسپایک فی را از مخمصه ای می گریزاند، یک بار جت اسپایک را، یک بار فی اسپایک را. ما درست نمی دانیم از کی، ولی خوب می فهمیم که چطور به این جا رسیده ایم.

فی را که همه ی پسرها عاشقش می شوند، در کنار اسپایکی می بینیم که دیگر عاشق هیچ کس نمی شود و هم زمان اسپایکی را که مرید هیچ قانونی نیست، همراه مرد قانونی می بینیم که دیگر هیچ قانونی را اعمال نمی کند. این جمعِ به ظاهر خیلی کلیشه ای، خیلی مینیاتوری کنار هم قرار گرفته اند و حالا نقش جزئیات را در به یاد ماندنی کردن اثر می فهمیم.

,انیمه, انیمیشن, فانتزی,[categoriy]

کلام آخر

همه ی بندهای بالا اگر شما را قانع نکرد، موسیقی قوی و به شدت سینک شده ی «کانو یوکو» قطعاً دلیل محکمی بر تجربه ی این فضاست. به همان اندازه که نویسنده های کابوی بیباپپ در فضاسازی های گوناگون ماهرند، آهنگساز هم از پس ساخت انواع حیرت انگیز و دلچسبی از موسیقی برآمده.

توصیه می کنم برای دیدن این سریال کمی صبر کنید و حداقل دو سه قسمت به این دنیا فرصت بدهید که شیفته تان کند. بگذارید ماجراجویی های اد را با دلالان مواد مخدر، فی را با سیاره ای که زن ندارد، اسپایک را با دزدی که می خواهد شاگردش شود و یک موجود مرموز را که می خواهد یک وحشت کیهانی برایتان بسازد خودتان ببینید، چرا که شنیدن حیرت انگیزی شان از زبان من هیچ لطفی ندارد.

معروف است که واتانابه -کارگردان سری- همیشه در طول ساخت اصرار می کرده که این اثر سال ها بعد (چه بسا بیست یا سی سال بعد) به آن چیز خاطره انگیزی که می خواهند تبدیل خواهد شد. چیزی که شاید در مسیر سه ساله و فرسایشی ساخت مجموعه برای خود سازند.

توضیح : این مقاله برای ویژه نامه ی انیمه ی شگفتزار (fantasy.ir) نوشته شده بود . برای خواندن معرفی بقیه ی انیمه های شاخص می توانید به آدرس http://www.fantasy.ir/news/topic/issue-36 رجوع کنید
.

منبع : 3feed.ir

« کابوی بیباپ » : حتی برای آن هایی که انیمه دوست ندارند - گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات