داستان زیبای بخت سیاه دخترک -آکا

,[categoriy]

آکاایران: داستان زیبای بخت سیاه دخترک

آکاایران: در این قسمت برای شما عزیزان داستان بخت سیاه دخترک را نیز قرار داده ایم. اتاق 219! اینجا جایی بود که سرنوشت مرا رقم می زد. این اتاق 3 شماره ای در دادسرای ناحیه19تهران قرار بود مرا به جایی  نامعلوم پرتاب کند. عرق کرده بودم، دست هایم می لرزید. به مادرم گفتم: « اینجا آخر خطه؟» چشم های مادر قرمز بود و نگاهم نمی کرد:

 

به گزارش آکاایران: «قسمت این بود.» قسمت، تقدیر، سرنوشت… کلماتی که یک عمر باید زیر سایه سنگین شان راه می رفتم و زندگی می کردم. کلماتی که همیشه از آنها می ترسیدم و فرار می کردم و فکر می کردم آدم آنقدر قدرت دارد که بخواهد تقدیر را در مشتش بگیرد و سهم بیشتری از قسمت داشته باشد. اما یک شب،

 

فقط یک شب کافی است تا تمام رؤیاها  به خاک سیاه بنشیند.اواخر خرداد بود باران می آمد. مسعود پنجره را باز کرد؛ «به به! بارونو نگاه!» بوی خاک باران خورده می آمد. نسیم خنکی برگ ها را تکان می داد. نور چراغ ماشین ها کف خیس  خیابان افتاده بود. توی دلم گفتم:

 

این همان لحظه بزرگ خوشبختی است. به مسعود گفتم: «نسکافه می خوری؟»خندید: «معلومه که» تکیه کلامش بود. خندیدم. کتری را به برق زدم. قل قل آب جوش توی رنگ آبی کتری را دوست داشتم. تمام وسایل خانه نو بود. از نگاه کردن به خانه لذت می بردم. بوی چوب تازه توی فضای خانه پیچیده بود. پرده ها از تمیزی برق می زد. مسعود خیره شده بود به عکس عروسی.

 

لیوان داغ نسکافه را به دستش دادم: «چیه؟ خودشیفته شدی؟» مسعود چشم از عکس برنداشت. «من همیشه زن آینده م رو همین جوری تصور می کردم. خیلی جالبه که صورتت خیلی با تصورات من فرق نداره.» نسکافه را سر کشیدم. داغ بود. زبانم سوخت.

 

چشم هایم پر از اشک شد. مسعود خندید: «همشهری های من وقتی نوشابه می خورند از چشماشون اشک میاد.» خندیدم: «پاشو فردا خیلی کار داریم، ناسلامتی عروسی برادرمه ها! من 10 صبح باید آرایشگاه باشم.» مسعود موهایش را گرفت و سرش را عقب برد.

 

«چرا آخه؟ مگه می خوان چی کار کنن؟ خب مثه آدم بخوابید، ظهر برید آرایشگاه تا 5 و 6 آماده می شید دیگه! من نمی فهمم چرا شما زن ها اینقدر خودتون رو عذاب می دید؟» راست می گفت به روی خودم نیاوردم.آرایشگاه شلوغ بود. لباس شبم را روی چوب لباسی آویزان کردم و روی صندلی انتظار نشستم.

 

خانم آرایشگر صدایم زد: «مریم …!» بلند شدم. «شما از طرف نازی جون اومدی؟» با لبخند گفتم: «آره ببخشید اینقدر اصرار کردم. عروسی برادرمه. نازی جون خیلی از شما تعریف کرده» یکی از کارمندان آرایشگاه که لباس فرم پوشیده بود، جلو آمد: «میترا جون خانم دباغ منتظرند. ناهار دعوتن!» میترا به من نگاه کرد:

 

«می بینی فقط به خاطر نازی قبول کردم وگرنه واقعا زودتر از 10 روز وقت نمی دم. الان میام».مسعود راست می گفت. تمام وقت مفیدی که صرف آرایش مو و صورتم شده بیشتر از 3 ساعت نشد. همیشه فکر می کردم واقعا باید از صبح تا غروب را در آرایشگاه بمانی تا به آن فرمی که می خواهی برسی.

 

انگار صورت آدم برنج بود که باید دم می کشید یا خورش بود که باید جا می افتاد. از این فکر خنده ام گرفت. میترا گفت: «نخند!» داشتخطهای صورتم را برای آخرین بار با کرم پودر پر می کرد. میتراگفت: «چند وقته ازدواج کردی؟» صبر کردم کارش تمام شود. «2 ماه،  یعنی 2 ماهه که رفتیم سرخونه زندگیمون»

 

میترا دورتر ایستاد و نگاهم کرد: «ولی امشب قشنگ تر شدی، مطمئنم» از جلوی آینه کنار رفت. تمام این مدت سعی کرده بودم در آینه نگاه نکنم. از دیدن خودم جا خوردم. از شب عروسی ام قشنگ تر شده بودم. گفتم: «کارت حرف نداره نازی راست می گفت.» میترا خندید. گوشی همراهم را از کیفم درآوردم و دستم را روی اسم مسعود نگه داشتم:

 

«منتظرترین مرد دنیا بفرمایید.» خندیدم… «بیا دنبالم تموم شد.»میترا با جعبه ای در دست هایش جلو آمد. معلوم بود زن زیبایی بوده اما برجستگی پروتزی که توی گونه ها و لب هایش گذاشته بود، توی ذوق می زد و قیافه اش را مصنوعی می کرد. «لنز؟» میترا در جعبه را باز کرد: «گفتی لباست مشکیه؟» سرم را  تکان دادم.

 

لنز سبز را نوک انگشتش گرفت و دستش را جلو آورد: «بالا رو نگاه کن» . هر دو لنز را گذاشت: «چند بار پلک بزن» پلک هایم را چند بار بستم و باز کردم. برگشتم طرف آینه، عالی شده بودم!لباسم را پوشیدم و حساب و کتاب کردم. از آنچه حساب کرده بودم خیلی بیشتر شد. به خودم گفتم: «مگر چند تا برادر دارم؟

 

همین یک شبه دیگه!» میترا را بوسیدم و از تمام کارمندهای آرایشگاه خداحافظی کردم. از پله ها پایین آمدم و دل توی دلم نبود تا عکس العمل مسعود را ببینم. مسعود از ماشین پیاده شد. چشم هایش برق می زد: «اگه می دونستم تبدیل به حوری می شی از دیشب می آوردمت آرایشگاه» اخم کردم:

 

«لوس نشو» در ماشین را باز کرد: «بفرمایید خانم محترم». به نظرم به تمام چیزهایی که از خدا آرزو می کردم رسیده بودم. مسعود جلوی در تالار پیاده ام کرد و رفت تا ماشین را پارک کند. خودش هم در آن کت و شلوار سرمه ای از شب عروسی خوش تیپ تر شده بود. دستی تکان دادم و از پله های تالار بالا رفتم اما دردی پشت قرنیه چشم چپم می کوبید…

 

عروس و داماد تازه رسیده بودند. برادرم چشم غره رفت که چقدر دیر کردی. عروس لبخندی زورکی زد. تمام مهمان ها جوری نگاهم می کردند که یعنی چقدر عوض شدی! دخترخاله ام مینو زد به شانه ام: «این دیگه کیه؟» خندیدم: «مسخره!» چشمم درد می کرد. به مینو گفتم: «چشمم درد می کنه» شیرینی را از توی دیس برداشت و گوشه لپش گذاشت:

 

«تحمل کن، بهش می ارزه.» هنوز با تمام مهمان ها سلام علیک نکرده بودم که دیدم دیگر نمی توانم تحمل کنم. به دستشویی رفتم. چشم هایم قرمز و حالت شان عوض شده بود از بس اشک از چشم هایم می آمد، دماغم سرخ شده بود و صورتم باد کرده بود مینو را صدا زدم. از تعجب خشکش زد: «چرا این ریختی شدی؟»

 

داد زدم: «کمک کن درش بیارم» مینو جلو آمد: «چشمتو باز کن» چند بار سعی کردم اما نشد، لنز مثل سنگ توی چشمم فرو می رفت. مینو دو طرف پلک هایم را کشید و گوشه لنز را گرفت و بیرون کشید.اما سوزش چشمم قطع نشد. مینو دستمال کاغذی را تر کرد و زیر چشم هایم کشید. گریه ام گرفت. مینو اخم کرد:

 

«چه لوس! خب حالا مگه چی شده؟» کیف لوازم آرایشش را باز کرد: «بیا دوباره آرایش کن. دیوونه.» سرم را چرخاندم: «نمی دونی چه دردی داره! نمی تونم اصلا دستمو نزدیک چشمام ببرم.»مینو روی چتری هایم دست کشید: «مهم نیست. بیا بیرون. اینطوری خیلی بده نیم ساعت دیگه شام میدن.»

 

بلند شدم و زیر چشم هایم دست کشیدم. انگار یک مشت خرده شیشه روی قرنیه ام بود. مینو کمی رژگونه به صورتم زد: «بخند! مامانت گناه داره!» زورکی خندیدم و از دستشویی بیرون آمدم.همه جا تار بود. دلم می خواست چشم هایم را ببندم و چشم بسته راه بروم. همه مهمان ها از دیدنم شوکه شدند.

 

هیچ شباهتی به لحظه ای نداشتم که از آرایشگاه به تالار رسیدم. مادرم جلو آمد: «همه دارن می گن دخترت گریه کرده؟ چی شد؟» درد هنوز بی رحمانه توی کاسه چشمم می کوبید: «چیزی نیست. لنزها به چشمم نساخت الان بهتر میشم.» مادرم با چشم هایی نگران دور شد و من سرم را به حرف زدن با مینو گرم کردم،

 

از درد به خودم می پیچیدم و لبم را گاز می گرفتم.مینو به مسعود خبر داده بود که حالم خوب نیست. مسعود آمده بود جلوی در و اصرار داشت مرا ببیند. همین که مرا دید جا خورد «چی شدی؟». چشمم را گرفته بودم و ناله می کردم. رنگ مسعود پریده بود «می خوای بریم دکتر؟ برو مانتو بپوش بریم.

 

نکنه بلایی سر چشمت بیاد!» نمی خواستم عروسی برادرم خراب شود. گفتم: «چیزی نیست چندبار با آب بشورمش بهتر می شه تو نترس» و بعد منتظر نشد چیزی بگوید. دویدم طرف دستشویی و چندبار چشمم را شستم، اما فایده ای نداشت و از سوزش آن کم نشد. هیچ تصویری غیر از درد کوبنده آن قرنیه و سروصداهای مزاحم و بی تابی خودم،

 

از شب عروسی برادرم یادم نیست. دیروقت به خانه رسیدیم. دو تا مسکن قوی خوردم و خوابم برد.صبح با درد شدید بیدار شدم. مسعود رفته بود شرکت و من از این دردی که تمام نمی شد کم کم داشتم می ترسیدم. به مسعود تلفن زدم. خیلی سریع خودش را رساند و نیم ساعت بعد کلینیک بودیم. دکتر گفت:

 

«چشم هایت آلوده شده» و سه ، چهار نوع قطره داد و گفت بهتر می شوم که نشدم. درد از نفس افتاد اما بعد 2 روز فهمیدم بینایی چشم چپم به شدت کم شده و آن وقت بود که حسابی ترسیدم. دکتر چشم هایم را با قطره ای شست و شو داد و زیرلب گفت که آلودگی لنزها بیشتر از حدی است که تصورش را می کرده همین حرف کافی بود تا دنیا روی سرم خراب شود.

 

آن شب تا صبح گریه کردم. مسعود بیدار می شد و دلداری ام می داد که حتما بهتر می شوم و من از همه چیز دلخور بودم. چه می شد اگر لحظه آخر می گفتم: «لنز نمی خواهم» چه وسوسه عجیبی است این زیباتر شدن، سر شدن، بهتر شدن در نگاه ظاهری آدم ها به من!

 

چقدر عروسی را برای مادر و برادر و همسرم زهر کرده بودم. چقدر آن شب به میترا صاحب آرایشگاه بدوبیراه گفتم، به نازی که آدرس آرایشگاه را داده بودم و به خودم که قدرت نه گفتن نداشتم و می خواستم تمام پول های کیفم را تقدیم آرایشگری کنم که آن بلا را سر من در آورده بود. 

 

باز هم معاینه، قطره های جورواجور و درنهایت کم شدن بینایی چشم چپم تا مرحله ای که دکتر آب پاکی را روی دستم ریخت و سرش را به علامت تاسف تکان داد «متاسفم چشم چپت به بیماری لاعلاجی دچار شده و هیچ کاری از دست نه تنها من که هیچ دکتر دیگری برنمی آید.»

 

همین کافی بود تا تمام ترس هایم به واقعیت بپیوندد. مسعود سرش را پایین انداخته بود و نگاهم نمی کرد و از آن به بعد بود که ورق برگشت.چشم چپم کور شد. به همین سادگی! همه دکترها حرفشان یکی بود و من چاره ای نداشتم جز آنکه از دست آرایشگری که به اصطلاح نازی معجزه می کرد،

 

شکایت کنم. رفتار مسعود سرد شده بود. دیر به خانه می آمد. با من حرف نمی زد و اصلا آدم دیگری شده بود. یک بار به خاطر لیوان چایی که سرد شده بود گفت که دیگر نمی تواند این وضع را تحمل کند و از خانه بیرون رفت. چند روز بعد تقاضای طلاقش به دستم رسید.از میترا بارها بازجویی کردند،

 

هربار ادعا کرده بود که بی گناه است. گفته بود:« لنزها را در بسته های پلمپ شده می خرم حالا اگه آلوده باشه از کجا باید بدونم. من تا حالا صدتا از این لنزها رو برای مشتری هام استفاده کرده ام. چرا اونا کور نشدن؟ شاید این دختر دستش آلوده بوده و به چشماش زده من دیگه از بعدش خبر ندارم ولی می دونم اون که مقصره من نیستم.»

 

راست می گفت مقصر اصلی من بودم. با این حال پرونده در حال جریان نه زندگی رفته مرا به من باز می گرداند و نه مسعود را و نه چشم چپم را! بعضی وقت ها مرز میان خوشبختی و بدبختی چندسال است. بعضی وقت ها چند روز و بعضی وقت ها فقط چند ساعت! از زمانی که لنزها را به چشمم گذاشتم

 

و خیال کردم رؤیایی ترین زن روی زمینم تا آن درد لعنتی کمتر از یک ساعت فاصله بود. از آن شب بارانی که مسعود کنار پنجره ایستاده بود و نور خیابان روی صورتش ریخته بود تا تنهایی این شب و روزهای من، کمتر از یک ماه فاصله بود و حالا من اینجا ایستاده ام روبه روی اتاق 219 دادسرا که قرار است

 

سرنوشت مرا دوپاره کند«نمک نشناس! مرد باید پای تمام دردهای زنش بایستد» این را برادرم می گوید که زن سالمی دارد و تازه زندگی اش را شروع کرده و دنیا برایش پر از رنگ های تازه است. «شما باید بهش حق بدید! جوونه! می تونه دوباره شروع کنه! دلش نمی خواد زنی که یه چشمش کوره مادر بچه هاش باشه،

 

اگه پسرتون بود بهش حق نمی دادید؟» این را مادر مسعود می گوید که پسرش را خوشبخت می خواهد. مادرم سر تکان می دهد و پدر به یکی از گل های قالی آنقدر خیره می شود که می ترسم در همان حال سکته کند. در نقطه ای ایستاده ام که از یادآوری گذشته و تصور فردا می ترسم.

 

روزنامه ها خبر و عکس مرا  منتشر کرد ه اند. از این کار ابایی ندارم چون فکر کنم چند آرایشگاه شبیه آنکه من رفتم در این سرزمین وجود دارد و چقدر احتمال دوباره اتفاق افتادن این قصه زیاد است. فکر می کنم شاید اگر گزارشی از لنزهای آلوده در میان آن همه مجله خانوادگی که روی میز آرایشگاه بود به چشم من می خورد، به طور حتم این قصه جور دیگری تمام می شد. 

منبع :

  • اشتراک
  • گزارش تخلف
  • 0 محبوب

اخبار اکاایران