واقعیت های چند پهلوی زندگی آدم های در تردید - آکا

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد واقعیت های چند پهلوی زندگی آدم های در تردید ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته شعر ،داستان و ادبیات از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: آلیس مونرو سال هاست که می نویسد و سال هاست که جزو نویسنده های خوب دنیا قلمداد می شود و کتاب هایش در چهارگوشه دنیا خواننده دارند. در این که مونرو یکی از بهترین ها و پرخواننده ترین های دنیای ادبیات است، شکی نیست.
امتیاز خبر: 96 از 100 تعداد رای دهندگان 1
روزنامه شهروند - امین فرج پور: آلیس مونرو سال هاست که می نویسد و سال هاست که جزو نویسنده های خوب دنیا قلمداد می شود و کتاب هایش در چهارگوشه دنیا خواننده دارند. در این که مونرو یکی از بهترین ها و پرخواننده ترین های دنیای ادبیات است، شکی نیست. او داستان نویسی است که جاناتان فرنزن یک نویسنده بزرگ و مارگارت اتوود یک قدیس بین المللی عرصه ادبیات توصیفش کرده اند.
 با این همه و باوجود حضور ٦٠ ساله در دنیای ادبیات، نوشتن بیش از انگشتان دو دست داستان کوتاه و رمان و کسب ده ها جایزه معتبر جهانی چون بوکر، پن و... انگار دنیا منتظر جایزه نوبل بود تا نورافکن ها را روی او تنظیم کند. از وقتی در مراسم نوبل سه سال پیش نام آلیس مونرو به عنوان برنده نوبل ادبیات اعلام شد، حجم نوشته ها و گفت وگوهای چاپ شده در مورد این نویسنده به ناگاه سیر صعودی گرفت؛ چنان که می توان گفت در این دو، سه سال بیش از تمام ٦٠ سال فعالیت او درباره اش سخن گفته شده...
به گزارش آکاایران: مطلبی که در پی می آید، گزیده ای از گفت وگوهای مختلفی است که این نویسنده با نشریاتی چون گاردین، نیویورکر، نیویورک تایمز، آتلانتا نیوز و چند گفت وگوی کوتاه تصویری انجام داده است. از آن جا که مونرو ازجمله نویسنده هایی است که خصایص اتوبیوگرافیک را در اغلب داستان هایش می توان یافت، بنابراین آشنایی با زندگی و افکار او می تواند در ارتباط بهتر با داستان هایش موثر افتد. بخش دیگر هم البته ارضای آن حس همیشگی کنجکاوی یا به عبارت خودمانی ترش فضولی ما ادبیات دوستان است که مثلا فلانی چگونه و چه زمانی می نویسد و قصه هایش از کجا می آیند و...
واقعیت های چند پهلوی زندگی آدم های در تردید
,آلیس مونرو،نویسندگان مشهور،ادبیات,[categoriy]

آکاایران: واقعیت های چند پهلوی زندگی آدم های در تردید



نوشتن از نگاه آلیس مونرو
نوشتن یعنی دشواری مداوم چند ساله
   چگونه می نویسید؟
خیلی کند و دشوار. می توانم بگویم نوشتن برایم تقریبا همیشه دشوار بوده. از ١٢سالگی تا الان همیشه و مداوم و البته با دشواری فراوان نوشته ام.
   منظورم برنامه روزانه تان برای نوشتن بود...
خب، باید بگویم برنامه ام در تمام این سال ها چنین بوده که صبح زود از خواب بیدار شده و پس از خوردن یک فنجان قهوه شروع کرده ام به نوشتن؛ پس از دو، سه ساعت کار و خوردن یک چیز کوچولو و چند لحظه استراحت دوباره می روم سراغ نوشتن.
   پس آدم صبح هستید...
حتما. صبح ها بهتر و جدی تر می نویسم، البته همین ساعت ها هم تنبل هستم.
این دشوار نوشتن ربطی به وسواس که ندارد؟
نمی دانم. فقط می دانم که زیاد بازنویسی می کنم، آن قدر که بالاخره به این نتیجه برسم کار تکمیل شده. این جاست که کار تمام می شود. البته حتی این جا هم میل بازنویسی دست از سرم برنمی دارد. گاهی به نظرم می رسد دو کلمه خیلی مهم هستند و به خاطر همین دو کلمه بسیار پیش آمده که از ناشر خواسته ام کتاب را برایم بفرستد.
   طرح داستان را قبل از نوشتن، دقیق و با جزییات در ذهن دارید؟
بله، می توانم بگویم با طرح مشخصی کار می کنم ولی در بیشتر اوقات این طرح کلی دچار تغییر می شود. درواقع با این که براساس یک طرح ذهنی کار می کنم اما اغلب موقع نوشتن اتفاقاتی می افتد و تغییراتی پیدا می شود...
,آلیس مونرو،نویسندگان مشهور،ادبیات,[categoriy]


   ابتدای کار اگر نکته ای که به ذهن تان می آید در طرح اولیه تان ذکر نشده باشد، سراغ نوشتنش نمی روید؟
برعکس؛ هرچیز که به ذهنم بیاید می نویسم. منظورم از هر چیز واقعا هر چیز با ربط و بی ربطی است. بعد که این مرحله تمام شد می نشینم و ترتیب نوشته ها را عوض می کنم و دوباره می نویسم. این مرحله از کار حداقل ٦ ماه طول می کشد؛ در برخی کارها هم شده که این مرحله یک سال به طول انجامیده. همان گونه که گفتم بارها و بارها به داستان برمی گردم. آن قدر که گاه سال ها روی بعضی داستان ها کار کرده ام...
   نوشتن یک داستان مراحل گوناگونی دارد، در چه مرحله ای از نوشتن با دشواری بیشتری مواجه می شوید؟
بازخوانی و عیب یابی داستان برای بازنویسی های مکرر. این مرحله در کارم گاه چند ماه طول می کشد، یعنی داستان را می خوانم و سعی می کنم متوجه شوم کجای کار اشکال دارد. بر این باورم که اگر ده ها بار داستان را خوانده و به خودتان گفته باشید بد نیست؛ اما یک روز صبح آن را بر داشته و حس کنید بی معنی شده، مطمئن باشید که فکر آخرتان درست بوده و دوباره باید رویش کار کنید. این را هرگز هیچ نویسنده ای نباید فراموش کند که اگر داستانی بد از کار درآمد، اشتباه از او بوده، نه از داستان...
   آیا حسابش را دارید که تاکنون چند داستان را پاره کرده و دور انداخته اید؟
مثل تمام نویسندگان وقتی جوان و کم تجربه بودم، قطعا داستان های زیادی دور انداخته ام. تعدادش را البته نمی دانم اما در مورد سال های اخیر می توانم به جرأت بگویم که در این سال ها داستانی را دور نریخته ام. شاید گذر زمان و تجربه بهم آموخته چه کار کنم تا داستان هایم زنده بمانند...
   الان هم مثل جوانی کار می کنید؟
از نظر ساعات کار و حجم نوشته های روزانه بله اما از نظر مضمونی به شکل محسوسی همه چیز عوض شده که البته طبیعی است. در سال های آغازین نویسندگی مثلا در مورد شاهزاده خانم های جوان می نوشتم، بعد کم کم زن های خانه دار و بچه هایشان محور داستان هایم شدند، بعد هم زنان پا به سن گذاشته سروکله شان در داستان هایم پیدا شد. این روند طبیعی است و طبیعتا ادامه هم پیدا می کند؛ بی این که نویسنده برای تغییر آن کار زیادی از دستش برآید. درواقع این نگاه نویسنده است که تغییر می کند.
   نوشتن را یک موهبت و استعداد ذاتی می دانید یا چیزی که با تلاش می شود بهش رسید؟
حداقل آدم های اطراف من می توانند شهادت دهند که در مورد من چنین نبوده و می توانند به جرأت بگویند که من با تلاش و پشتکار زیاد توانسته ام نویسنده شوم. اگر هم کسی باور داشته باشد نویسندگی یک استعداد ذاتی خدادادی است، این را هم باید باور کند که استعداد سهل الوصولی نیست و حتی کسی که از این موهبت نصیبی دارد نیز باید تن به کار و تلاش بدهد...
نویسندگی مونرو از نگاه خودش
آدم ها در دوراهی تصمیم گیری...
,آلیس مونرو،نویسندگان مشهور،ادبیات,[categoriy]


از قبل می دانید داستان را در قالب رمان خواهید نوشت یا داستان کوتاه؟
همیشه و در تمام داستان هایم با این فکر که قرار است رمان بنویسم کار را شروع می کنم اما بعد بیشتر داستان کوتاه می نویسم. دلیل این کار هم احتمالا ریشه در ناخودآگاهم دارد. تنها چیز آگاهانه اش این است که این تنها راهی است که می توانم برای خودم زمان بخرم. با این ایده که دارم رمان می نویسم صرف کردن ٦ ماه برای نوشتنش توجیه می شود، درحالی که برای نوشتن داستان کوتاه صرف کردن ٦ ماه یا بیشتر احمقانه جلوه می کند. پس از مدتی اما آن را به شکل داستان کوتاه یا داستان کوتاه بلند درمی آورم. در این مرحله هم ترجیحم اغلب این است که آن را در یک فرم غیرمعمول روایت کنم.
   داستان هایتان البته آن قدرها هم کوتاه نیستند...
من هیچ وقت پیش بینی نمی کنم که داستانم اندازه مشخصی داشته باشد. هر داستان هر قدر فضا بخواهد در اختیارش قرار می دهم. این چیزی است که هر داستانی خودش لزوم آن را مشخص می کند. داستان باید درست روایت شود؛ یکی را می توان در ٦ صفحه روایت کرد و یکی هم ٠٩ صفحه نیاز دارد. در هر داستان باید به این نتیجه برسم که آن چه را که می خواستم بگویم در این فضا و این اندازه قابل بیان است.
   قصه هایتان از کجا می آیند؟
عاشق کار کردن با مردم هستم. کارکردن با گفت وگوهای مردم و نیز چیزهایی که برای آنها شگفت انگیزند. این برای من مهم ترین چیز است. چیزی رخ می دهد که انتظارش را ندارید. این انتظار داشتن را دوست دارم. در یکی از داستان هایم زنی تصمیم دارد همسرش را ترک کند و این کار را هم می کند. اما وقتی تلاش می کند تا بگریزد، می بیند که نمی تواند این کار را بکند. این زن دلایل منطقی زیادی برای انجام چنین کاری دارد اما درنهایت نمی تواند. من همیشه از این چیزها می نویسم. نمی دانم چرا آدم ها در دوراهی ها یک تصمیم غیرمترقبه می گیرند، اما می دانم باید به آن توجه کنم...
   معنی حرف تان این نیست که موقعیت های داستانی تان را از دیدن آدم ها در دوراهی ها به دست می آورید؟
به هیچ وجه. من از نویسندگانی هستم که همیشه به اندازه کافی سوژه دارم. من برای کارهای آینده ام نیز سوژه آماده دارم...
   پس چه؟
نمی شود همه چیز در نوشتن این قدر آگاهانه باشد. نمی شود پیشاپیش تصمیم بگیرید که می خواهید این آدم را کاراکتر داستان تان کنید. همه چیز یهویی و ناگهانی پیش می آید، درک می شود و ناگهان می فهمید که دل تان می خواهد درباره فلان آدم یا به فلان شیوه بنویسید. من درواقع به داستان هایی که مردم تعریف می کنند، گوش می دهم و ریتم شان را وام می گیرم و می کوشم آنها را بنویسم.
   پس مهم نیست داستان آدمی باشد که قبلا درباره اش نوشته اید یا نه؛ یا مضمونی که پرداخته اید یا نه؛ اگر در لحظه درگیرتان کند، کافی است؟
دقیقا. حتی این هم مهم نیست چیزی که می نویسم اصلا داستان هست یا نه؛ داستان با تعریف های کلاسه بندی شده هست یا نه. مهم این است که می خواهم بخشی از یک قصه را بنویسم...
,آلیس مونرو،نویسندگان مشهور،ادبیات,[categoriy]

   زمان نوشتن آیا برای خود پیش فرضی دارید؟ مثلا این که درباره فلان چیز یا فلان مضمون نخواهید بنویسید...
نه چندان. فقط یادم هست وقتی جوان بودم، منظورم جوان واقعی است، یعنی روزهایی که داستان نویسی را تازه آغاز کرده بودم، مهم ترین چیز برایم پایان داستان بود. تحمل پایان غم انگیز برای قهرمان هایم نداشتم و دوست داشتم داستان هایم به خوبی و خوشی تمام شوند. بعد اما در دوره ای کاملا برعکس شد. وقتی شاهکاری چون «بلندی های بادگیر» یا دیگر داستان هایی از این قبیل را خواندم که پایان غم انگیز داشتند، انگار دنیا و ایده هایم عوض شدند و رو به تراژدی آوردم...
   شما را با چخوف قیاس کرده اند. این را قبول دارید؟
فقط این را می توانم بگویم به این که آثارم با بزرگی مثل چخوف سنجیده شود، افتخار می کنم.
   می توانید بگویید از چه نویسندگانی تأثیر گرفته اید؟
خیلی جاها گفته ام که بیشترین تأثیر را نویسندگان جنوب آمریکا چون کارسون مک کولرز، یودورا ولتی، فلانری اوکانر و کاترین آن پورتر بر نویسندگی من گذاشتند. آنها نشان دادند که زندگی های روستایی یا دغدغه های کوچک و به ظاهر بی اهمیت هم می توانند موضوع داستان باشند...
   دوست دارید چه تأثیری روی خوانندگان داستان هایتان داشته باشید؟
واقعا هیچ. تنها چیزی که می خواهم این است که از خواندن کتابم لذت ببرند. بیش و پیش از هر تأثیری دلم می خواهد لذت ببرند تا این که مثلا الهام بخش باشم یا چیزی در این مایه ها. دوست دارم طوری در مورد کتاب هایم فکر کنند که انگار در مورد زندگی خودشان است.
   دلیل محبوبیت تان را در چه می دانید؟
نمی دانم. شاید دلیلش داستان هایی باشد که می نویسم. شاید هم به دلیل واقعیات چند پهلوی زندگی هایی باشد که در داستان هایم توصیف می شود.
آلیس مونرو در گذر زمان
همیشه می دانستم قرار است نویسنده شوم...
,آلیس مونرو،نویسندگان مشهور،ادبیات,[categoriy]


   چه زمانی حس کردید باید نویسنده شوید؟
اول باید این را بگویم که در زندگی ام آدم خوش شانسی بوده ام. اگر مثلا یک نسل پیش در روستایی زندگی می کردم هرگز چنین فرصتی نصیبم نمی شد که نویسنده شوم. شانس من اما این بود که در نسلی تحصیلکرده زندگی کردم. دختران اگر چه تشویق به تحصیل نمی شدند اما اگر می خواستند امکانش وجود داشت. سال های اول زندگی ام را به خاطر دارم. یادم هست که از بچگی می خواستم نویسنده شوم. زمانی بود که کسی مثل من به این چیزها فکر نمی کرد.
   آن قدر مرفه بودید که کارهای دیگر تمرکزتان را از نوشتن نگیرد؟
 وقتی دختر جوانی بودم کارهای فیزیکی بسیاری انجام می دادم. البته نه به خاطر ناچاری یا فقر؛ به این دلیل ساده که مادرم قادر به انجام آن کارها نبود اما این کارهای جسمی مرا از نوشتن باز نمی داشت. باز باید بگویم یک جورهایی خوش شانس بودم؛ اگر به طور مثال در یک خانواده خیلی تحصیلکرده نیویورکی که همه چیز را درباره نویسندگی و دنیای نویسندگان می دانستند به دنیا آمده بودم، شاید کوتاه می آمدم. شاید حس می کردم این کاری نیست که از من برآید اما چون دوروبرم هیچ کس از نویسندگی چیزی نمی دانست، توانستم بگویم من هم می توانم...
  ...و نوشتن را آغاز کردید؟
در آن سن نوشتن شکل دیگری دارد و من نیز تخیلات و نوشتن را به شیوه خودم و در دنیای خودم داشتم. اینها چیزهایی هستند که همیشه می توانم بهشان بازگردم. باید آدم خوش شانس باشی که در جایی که کسی نمی نویسد و تو می توانی بگویی کسی در دبیرستان بهتر از من نمی نویسد به دنیا بیایی...
   در آن روزها چه چیزهایی می نوشتید که می گویید کسی بهتر از شما در دبیرستان نمی نوشت؟
سر من همیشه پر بود از داستان؛ راه مدرسه ام خیلی دور بود و در این مسیر طولانی در ذهنم داستان می ساختم. هرچه سنم بالا می رفت داستان هایم نیز بیشتر در مورد خودم می شد. آن روزها قهرمان داستان هایم خودم بودم. روزهای خوبی بود؛ چاپ شدن یا نشدن آن داستان ها برایم اهمیتی نداشت، بلکه خود داستان، باورپذیری و متقاعدکننده بودنش برای خودم مهم بودند...
   وقتی نوشتن را جدی تر دنبال کردید نیز این اعتمادبه نفس با شما ماند؟
تا حد زیادی بله اما سنم که بیشتر شد و نویسنده های دیگر را شناختم اعتمادبه نفسم کمتر شد. درواقع بعد از شناختن نویسنده های قدرتمند به خوبی درک کردم که کارم سخت تر از آنی است که انتظارش را داشتم. البته هیچ گاه تسلیم نشدم، بلکه نهایت سعی ام را کردم که کارم را به بهترین شکل انجام دهم.
   بیشتر نویسنده ها اول خواننده های پیگیر یا به قول خودمانی ترش خوره کتاب بوده اند؛ شما چه؟ یادتان هست نخستین کتابی که خوانده اید چه بود؟
من خیلی کوچک بودم که به خواندن علاقه پیدا کردم. دورترین خاطره ام در این زمینه مربوط است به داستان پری دریایی کوچولوی هانس کریستین اندرسون. واقعا داستان ناراحت کننده ای بود؛ قصه یک پری دریایی که عاشق شاهزاده ای می شود اما چون پری است و انسان نیست نمی تواند با او ازدواج کند. تمام که شد خیلی ناراحت بودم. یادم هست مثل دیوانه ها راه می رفتم و فکر می کردم و درنهایت هم داستانی از خودم ساختم که پایانی خوش داشت و پری دریایی می توانست با شاهزاده ازدواج کند. این هم نخستین تجربه ام از ارتباطی در این حد با یک داستان و البته نخستین تجربه داستان نویسی من بود.
,آلیس مونرو،نویسندگان مشهور،ادبیات,[categoriy]


   می توانید بگویید رابطه تان با خانواده چگونه بود؟
مثل همه نبود و حتی می توانم بگویم یک رابطه پیچیده بود. من علاقه زیادی به پدرم داشتم و مادرم را چندان دوست نداشتم. این قضیه ناراحتش می کرد...
   سردی رابطه با مادر دلیل خاصی داشت؟
نه واقعا. مشکل این بود که او مثل دیگر آدم های دوره اش بود؛ با همان باورها و حساسیت ها. البته نباید فراموش کرد که او درباره حقوق زنان و چیزهایی از این دست مشکلی نداشت. در ضمن خیلی هم با ایمان بود. از این نظر هم مثل زنان هم دوره خودش بود.
   این قضیه به خاطر بیماری مادرتان نبود؟
نه، حتی برعکس. شاید اگر بیمار نبود رابطه مان بدتر هم می شد. مشکل این جا بود که او یک دختر کوچولوی شیرین می خواست مطیع و منطبق با خواسته های خودش؛ دختری که درباره چیزی سوالی نداشته باشد. من نیز البته در بعضی جوانب هوایش را داشتم. مثلا من هم مثل او دوست داشتم خانه تمیز باشد و کار می کردم، حتی از نظر رفتار هم در ظاهر با مادرم مهربان بودم اما هیچ وقت به خودم اجازه ندادم وارد درگیری های او شوم. این هم او را آزار می داد و هم حس می کرد دوستش ندارم...
   هیچ وقت بعد از مرگش پشیمان نشدید چرا طبق خواسته او رفتار نکردید؟
نه به این صورت اما می دانم که رفتن من از خانه بیشترین ضربه را به او زد. بعضی وقت ها فکر می کردم کاش می ماندم و پس از مرگ او از خانه می رفتم. درواقع حتی می شد بمانم پس از مرگش اداره خانواده را در دست بگیرم. اما آن دیگر یک سبک دیگر زندگی بود و آن وقت خیلی برای رفتن دیر می شد. این را هم نباید نادیده گرفت که وقتی در جایی مثل وینگام زندگی می کنی، شانس زیادی برای خروج نداری. اگر بخواهی صبر کنی تا مثلا  سی سالت شود، این اتفاق هرگز نمی افتد، بنابراین آن جا را ترک کردم و این شانس بزرگی بود.
   اما این شانس بزرگ ظاهرا به افسردگی ختم شد. درباره آن روزها می گویید؟
من خانه را ترک کرده و سراغ زندگی ام رفتم. این به من کمک کرد و زود استارت خروج از دنیای ساکن شهر کوچک مان را زدم. اما مشکل من آن جا شروع شد که بعد از ازدواج و بچه دارشدن گیر افتادم. درواقع من در دهه دوم زندگی ام گیر افتادم. با این حال هر رمان خواندنی اروپایی را می خواندم اما نوشتن را قادر نبودم. یادم هست وقتی جذبه زنانه بتی فریدن منتشر شد، جرأت نمی کردم بخوانمش، چون درباره تسلیم شدن بود و من هم در مرحله تسلیم شدن بودم. هیچ کتابی به چاپ نرسانده بودم و این افسردگی را شدیدتر کرد.
   نمی توانستید بنویسید یا این که انگیزه اش را نداشتید؟
حدود دو سال نهایتا یک جمله می نوشتم و سپس رهایش می کردم. امیدم را از دست داده بودم.  باور و ایمانی به خودم نداشتم اما در عین حال دوست داشتم کاری خیلی بزرگ انجام دهم. از آن آثار بزرگی که مردان می نوشتند. در تلاش همیشگی بودم تا رمان بنویسم اما نشد. بعد هم یک جور مثل طلسم شد رمان نوشتن برایم، حتی بعد از این که کتاب دوم، سوم و چهارم خود را چاپ کردم، این انتظار وجود داشت که رمان بنویسم.
   باوجود این که خودتان می گویید مادرتان را کمتر دوست داشتید اما از داستان هایتان پیداست که او به شدت روی افکار و احساسات شما تأثیر داشته و دارد... 
 
هرچه گذشت مهر و عشقم به مادرم بیشتر شد. الان می توانم بگویم حسم به مادرم شاید عمیق ترین موضوع زندگی ام است. فکر می کنم وقتی بزرگ می شویم مجبوریم از خواسته ها و نیازهای مادرمان فاصله بگیریم. راه خودمان را می رویم و این همان کاری بود که من کردم. او وضعیتی آسیب پذیر داشت اما در موضع قدرت بود، بنابراین این نقطه مرکزی زندگی من است. من درست زمانی که او عمیقا به من نیاز داشت، ترکش کردم و هنوز حس می کنم این کار را به خاطر رستگاری انجام دادم. با این که عذاب پشیمانی را هم انکار نمی کنم...
   دلیلش را می توانید تحلیل کنید؟
نه. فقط شاید به این دلیل باشد که وقتی سن آدم بالا می رود، خاطراتش بی ثبات می شوند، خصوصا خاطرات مربوط به زمان دور. اتفاقات سنگینی خودشان را در خاطرات از دست می دهند و همه چیز شیرین تر می شود...

منبع :

واقعیت های چند پهلوی زندگی آدم های در تردید گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات