چرخ دنده -آکا

آکاایران: سرویس هنر آکا ایران به نقل از تبیان؛ بخش شعرو ادبیات:

  • تعداد بازدید :
  • 12
  • شنبه 15/3/1395
  • تاریخ :

داستانی کوتاه به مناسبت سالروز قیام 15 خرداد

به گزارش آکاایران: بخش شعر و ادبیات آکا ایران

,دنده,[categoriy]

آکاایران: چرخ دنده

قاب عکس  کهنه را دستمالی کشید. مثل هر روز دقایقی نگاهش را به آن نگاه مات و سرد درون قاب گره زد. باز هم برای همان صورت یخ کرده قصه تکراری دلتنگی را تکرار کرد. پرده را کنار زد تا جنب و جوش پرنده ها روی شاخه های تازه سبز شده را ببیند. تقویم مقوایی را روی دیوار جابه جا کرد تا تراز بایستد و عدد 58 بالای آن از گوشه پرده معلوم باشد. پیچ رادیو را باز کرد تا شاید از لابه لای سرودهای انقلابی، چیزی هم برای دل او پخش کنند که صدای کوبیده شدن در، تنش را لرزاند. مثل همیشه... مثل همان وقت ها که حمید دیر می آمد و او دلش هزار پاره می شد. مثل همان روزهای غبار گرفته که با هر ضربه عقربه های ساعت دعای خداحافظی می خواند.
دو مرد جوان بودند. با لباسی شبیه لباس نظامی ها. از همان نیروهایی که بعد از انقلاب مسئول نظم دادن به شهرها شده بودند.
- خانم ربیعی؟
- بفرمایید...
- سلام خواهر، شما صاحب این عکس را می شناسید؟
به یک باره بدنش کرخت شد و دانه های عرق تمام تنش را خیس کردند. روی دو زانو نشست تا شاید لرزش پاهایش را کنترل کند. اما دست های لرزانش یارای نگه داشتن عکس مقوایی شش در چهار را نداشتند. به سختی توانستند بگوید: ک ک کجاست؟... ز ز زندست؟
یکی از آن دو رویش را به سمت کوچه برگرداند و دیگری سرش را پایین انداخت. این برای زهرا یعنی پایان شانزده سال انتظار و بی خبری. شانزده سال اضطراب و خانه به دوشی از ترس مامورهایی که گاه و بی گاه به در خانه شان می ریختند و گرد و خاک می کردند تا مبادا حرکت جدیدی از آنها سر نزند. نگاهش به عکس حمید دوخته شد. چقدر با عکس توی قاب فرق داشت. زنده تر بود و گرم تر. انگار حرارتش را توی دستانش حس می کرد. توی گوشش صداهای عجیبی زنده شدند. صدای چرخیدن چرخ دنده های چرخ خیاطی که شانزده سال پیش تازه به بازار آمده بود. صدای خش خش کوک خوردن پارچه با سوزن. با عکس به عقب برگشت. به شانزده سال قبل. همان موقع ها که انتظار حمید صبر و امانش را می برید. همان روزهای آخر که هر از گاهی دست از کار می کشید و کمرش را جابه جا می کرد. نفسی می کشید و دوباره شروع به کار می کرد. تکه های برش زده پارچه ها را برمی داشت، با لبخند نگاهشان می کرد. دستی به روی شکمش می کشید و به مهمان کوچک درونش وعده پوشیدنشان را می داد. یاد آن لحظه ای افتاد که دست راستش را تکیه گاه کمرش قرار داد. سنگینی هر دویشان را روی دسته صندلی انداخت و نم نمک از زمین جدا شد. رفت کنار پنجره و نگاهی به آسمان برافروخته کرد. دلشوره عجیبی تنش را لرزاند. ساعت مچی اش را به نیم نگاهی پایید. دیر شده بود. ساعت از 4 عصر هم گذشته بود اما هنوز هیچ خبری از حمید نبود. اولین بارش نبود دیر می کرد و او را به تب و تاب می انداخت اما آن بار ... از پنجره و ساعت جدا شد. پیچ رادیو را چرخاند شاید چیزی دستگیرش شود. رادیو ترانه جدیدی را پخش می کرد. گذاشت تا صدای دیگری هم در خانه بپیچد. صدایی بجز صدای تنهایی و نگرانی. کتری را بار گذاشت. چایی را دم کرد. نماز مغرب و شام را خواند. دعا کرد. برای حمید دعا کرد. برای فرزندش دعا کرد. برای نگرانی هایش دعا کرد. نماز و دعایش را کش داد. اما گوشش به زنگ در و نگاهش به عقربه های ساعت بود.
صدای در بود. با همان چادر نماز سفیدش لنگ لنگان خودش را به در حیاط رساند. چیزی درونش لگد میزد. دست به شکم و با رنگی پریده در را باز کرد. نگاهش به عقب برگشت. به حیاء به خودش، به آسمان. همه جا سیاهی بود و تاریکی. از زیر پلکهایش نور کم رنگ مهتابی ها را دید. چشمانش را بست و دوباره باز کرد. انگار چیزی درونش را خالی کرده بود. نگاهش چپ و راست اتاق را جست وجو کرد اما نشان تازه ای نیافت. دستش را طبق عادت آن 9 ماه، به شکمش کشید. صاف بود و تخت. اما درونش از چیز دیگری تهی شده بود. نمی دانست از چه..؟! آرام و بی رمق صدایش می¬کرد... حمید...حمیدجان...حمید... کجایی؟ من کجام؟ حمید... دوباره در باز شد...نگاهش به بهت و حیرتی مات شد...دیدنش در آن حال و روز پیام خوبی برایش نداشت...محمد؟!!!
- سلام...
- آمدنت خبر خوشی نیست برام...
محمد نزدیک تر آمد. کنار تختش نشست و آرام دستانش را گرفت. به صورتش نزدیک تر شد.
- خواهرجون تقصیر من نیست که خدا همچین رسالتی بهم داده
- حمید کجاست؟
- راستش منم برای همین اومدم.
- اصلا بگو ببینم امروز چندمه؟
- امروز... 16 خرداد...
دستش را روی چشمانش گذاشت. آه سردی کشید. نگاهش را به نگاه محمد دوخت.
- محمد چی شده؟ ما کجاییم؟ بچم چی شد؟
- بچه کنارته. فعلا تنها کاری که باید بکنیم اینه که باید هر دوی شما را زودتر از اینجا ببریم...
بچه؟ سریع به سمت کودکش خم شد. چقدر با دیدنش جان گرفت. چه لذتی در سرتاسر وجودش خون دواند. رعشه ای رخوت برانگیز تمام تار و پودش را گرفت. نوزاد را به بغل گرفت تا این تخدیر دوچندان شود که صدای محمد را شنید.
- باید بریم
- الان؟ با این وضع؟ چطوری؟
- باید از بیمارستان فرار کنید... سفارش حمیده.
- پس یعنی حمید؟
هم خوشحال بود و هم عصبانی. خوشحال از امید به زنده بودن حمید و عصبانی از تنها گذاشتنش  با یک بچه توی شکم. اما باز هم آرام و بی صدا لباس هایش را عوض کرد. کودک در خواب عمیقی بود و هر لحظه بیم آن می رفت که بیدار شود و تلاششان بی نتیجه بماند. محمد از پنجره نگاهی به راهرو انداخت. پرستار داشت به سمت اتاقشان می آمد. دو مرد با کت های یک دست هم پشت سرش بودند. تنها راه فقط پنجره ای بود که به کوچه پشت بیمارستان باز می شد. اول زهرا را فرستاد و بعد بچه و بعد هم خودش. شانس آورده بودند که پنجره کوتاه بود وگرنه زهرا با آن هه بخیه نمی توانست...
پلیموت زرد رنگی انتهای خیابان پارک شده بود. به سمتش رفتند. اما خیابان انگار کش آمده بود. پاهایشان سنگین شده بود و صدای گام های مأموران نزدیک تر... نفسی برایش نمانده بود. محمد دستش را گرفته بود و دنبال خودش می کشاند. درد امانش نمی داد. سوار شدند پیش از آنکه مأمورها بتوانند گوشه چادرش را بکشند و مانع سوار شدنش شوند. محمد کوچه ها را بی هدف می رفت. نگاهش خواهر را می پایید.... صدای بوق ماشین پشت سرشان از یک طرف و گریه های بی هنگام کودک بیچاره از طرف دیگر طاقتش را ربوده بود. محمد گفت که پیش حمید نمی توانند بروند. خدایی بود که راهی به باغ بزرگ و متروک نصرت الدوله دیدند. محمد چراغ های ماشین را خاموش کرد. آرام به درون کوچه رفتند. هر دو طرف کوچه پوشیده از درختان پرشاخ و برگ قدیمی بود. همه جا ساکت و تاریک بود. از ماشین پیاده شدند. از بین درختان رفتند و خودشان را به اتاقی که وسط باغ بود رساندند. و آن اتاق شد اولین منزلی که کودک به عمر خودش دید.
دوباره صدای مرد که این بار با تحکم صحبت می کرد زهرا را به خودش آورد.
- خواهر... عرض کردم صاحب این عکس را می شناسید؟
نگاهش را از عکس به مرد انداخت... آب دهانش را قورت داد...
- سال هاست منتظرم تا بیاد... بعد از آن روز هیچ چیز جز انتظار نداشتم...
مرد که گویی هیچ صدای زن را نمی شنود تکه کاغذی به دست زهرا داد.
- بعد از قیام پانزده خرداد و اون کشتار وحشیانه، تعدادی از خانواده ها اعلام مفقودی کردند. اما تعدادی هم از ترس کاری نکردند. مثل شما. با پیگیری ما و به دست آمدن اسناد جدید متوجه شدیم که چند تن از این کشته شده ها که گویا از نیروهای اصلی قیام بودند به صورت دسته جمعی توی مسگرآباد تهران دفن شده اند. این عکس رو هم از اسناد ساواک بیرون کشیدیم. می دونید چقدر پرس و جو کردیم تا به اینجا رسیدیم خواهر؟ به احتمال زیاد حمید آقای شما هم ....
صدای در صحبت مرد را برید. نگاه زهرا از حیاط در را پایید. پسر قد بلندی وارد حیاط شد.
- سلام مادر. چی شده؟
- سلام حمید جان! خوش آمدی. چیزی نیست پسر.



منبع :

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات