طوطی و ملخ -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

طوطی و ملخ
,طوطی,[categoriy]

آکاایران: طوطی و ملخ



 

نویسنده: رنه والی صمد
مترجم: اردشیر نیک پور





 
 یک اسطوره از ماداگاسکار
پیشترها کوئرا (1) (طوطی) منقاری راست و نوک تیز و ظریف و زیبا داشت و با آن ملخ ها را در میان سبزه و گیاه می زد و می خورد و از قرچ قرچ آن ها در زیر منقار خود لذت بسیار می برد و از این روی پس از آن که سیر از آن ها می خورد برای روز مبادای خود نیز مقداری از آن ها را می کشت و خشک می کرد و ذخیره می کرد. لیکن این وضع مدتی دراز نپایید.
ملخ ها موجوداتی بسیار خودخواه بودند و هیچ دوست نداشتند که در میان گیاهان به ضربه ی منقار کشته شوند، هر چند آن منقار زیباترین منقارها باشد. آنان سر به عصیان برداشتند (حق هم داشتند. اگر شما جای آنان بودید این کار را نمی کردید؟) و برای مبارزه با دشمن بی امان خود متحد شدند و توطئه کردند. قوم والالا (2)، (ملخ) نقشه ی جنگی کشید.
بامدادی کوئرا از شکار دست خالی و ناکام به خانه بازگشت. او حتی یک ملخ هم نتوانسته بود شکار کند. فردای آن روز نیز نتوانست ملخی پیدا بکند. ملخ ها اعتصاب کرده بودند. طوطی گرسنه به خوردن ذخیره های خود پرداخت.
روزها گذشت و هر روز کوئرا با شکم خالی تر به خانه برگشت. اندک اندک ذخیره ی ملخ خشک او هم به پایان رسید و حتی ملخی هم نماند که زیر دندان خود بیندازد.
در مثل آمده است که «هر کس خورد خوابید!» لیکن درست تر این است که بگوییم: «هر کس نخورد نخوابید!» طوطی این حقیقت را خود آزمود زیرا شب تا به صبح از گرسنگی نتوانست دیده بر هم بگذارد.
بامدادان طوطی بر آن شد که بار دیگری به چمنزاران برود و بخت خود را بیازماید. گرسنگی توان و نیروی او را از دستش گرفته بود. با سستی راه می رفت و با سنگینی می پرید. خود را بر شاخه ی درختی انداخت و به چرت زدن افتاد.
ناگهان صدایی عجیب چرت او را پاره کرد: «جیرررر! جیرررر! جیرررر!» طوطی با خود اندیشید: «گوش هایم صدا می کنند! از گرسنگی است! چشم ها را ببندم، بلکه خوابم ببرد!»
- جیرررر! جیرررر! جیرررر!...
کوئرا پلک هایش را از هم گشود زیرا این جیر و جیر او را ناراحت می کرد. خواست جای خود را تغییر دهد بلکه بدین تدبیر از سر و صدا بگریزد، لیکن با تعجب و حیرت فراوان دید که ناگهان هوا تاریک شد و او بزحمت خود را به شاخه ی درختی رسانید!
با خود گفت: «چشم هایم سیاه و تاریکی می روند! این هم درد تازه ای است که به دردهایم افزوده شد و کار کار شکم خالی بیچاره ام است! حق دارد از من انتقام بگیرد روزها است که چیزی در آن نینداخته ام!»
چنین می نمود که ابرهای سیاه آسمان را فرا گرفته و هوا را تاریک کرده بودند گفتی مهی غلیظ افق را فرا گرفته بود. ابرها از بالای سر او می گذشتند و به نظر جاندار می آمدند. از کنار او می گذشتند و به او برمی خوردند و حتی گازش می گرفتند. قطراتی از آن ها چون دانه های درشت تگرگ بر سر او فرو می ریختند.
طوطی فریاد زد: «وحشتا! این ها ملخند!» آن ها را شناخته بود.
آری آن ها ملخ بودند. ده ها، صدها، هزارها، هزارها هزار ملخ بودند که بر فراز سر او می چرخیدند و جیر و جیر می کردند و به ستوهش می آوردند و بر سرش می کوفتند و با جیر و جیر خود گوشش را می آزردند.
کوئرا بر آن کوشید که سرش را زیر بال های خود پنهان کند لیکن مهاجمان مهلتش ندادند و از هر سو بر او تاختند و آزارش رسانیدند. طوطی برای گریختن از چنگ آنان دم به دم جای خود را عوض می کرد و از شاخی به شاخ دیگر می پرید، لیکن به زودی خسته و ناتوان شد و از پای درآمد و بیهوش شد و در پای درختی بر زمین افتاد.
در این موقع ملخ ها به او هجوم آوردند و بیش از همه جای بدنش بر منقارش کوفتند: پان، پان، پان! این ضربه ها دم به دم تندتر می شدند و صدای قرچ و قرچ پاهای سخت و اره مانند آنان در گوش طوطی می پیچید.
- جیرررر! جیرررر! جیرررر!
طوطی از هوش رفت و سپاه قوم والالا پس از پیروزی کامل با نظم و ترتیب بسیار بازگشت.
چون ساعتی چند گذشت هوای خنک شب کوئرا را به هوش آورد می پنداشت که آنچه دیده بود به خواب بوده است، زیرا همه جا خاموش و بی سر و صدا بود. لیکن چرا چنان خسته و کوفته بود؟ طوطی به دشواری بسیار خود را به چشمه ای نزدیک رسانید، منقارش را که درد می کرد باز کرد تا اندکی آب بنوشد. پرتو ماه چشمه را روشن کرد و چشمه چون آینه ای سیمین عکس طوطی را در خود منعکس کرد. کوئرا چهره ی خود را در آینه چشمه دید لیکن نخست آن را نشناخت و با خود گفت که این جانور موحش با این شاخ کلفت و خمیده که میان دو چشم دارد کیست؟...
لیکن سرانجام حقیقت را دریافت: منقار ظریف و راست و نوک تیز او به صورت منقاری زشت و نوک برگشته درآمده بود.
از آن پس کوئرا دیگر نتوانست در میان گیاهان ملخ ها را با منقار خود پیدا کند و بخورد و ناچار شد به خوردن دانه ها و هسته هایی که پوست آن ها به آسانی کنده می شد قناعت کند.
ملخ ها انتقام سختی از طوطی گرفته بودند.

به گزارش آکاایران: پی نوشت ها:

1. Coera.
2. Valala.

منبع مقاله :
والی صمد، رنه؛ (1382)، داستان های ماداگاسکاری، ترجمه ی اردشیر نیک پور، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم.
 

 




منبع :

طوطی و ملخ گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات