سه ناشنوا -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

سه ناشنوا
,ناشنوا,[categoriy]

آکاایران: سه ناشنوا



 

نویسنده: رنه والی صمد
مترجم: اردشیر نیک پور





 
 یک اسطوره از ماداگاسکار
رانو (1) و زنش رازافی (2) و دخترش راماو (3) هر سه کر بودند و از این روی در ملک کوچک خود، دور از دهکده و ساکنان آن به سر می بردند و نیازمندی های خود را با کار و کوشش در کشتزاران و تربیت چهارپایان و مرغان برمی آوردند و با این نقص بزرگ جسمی و با این که تقریباً تماسی با دیگر مردمان نداشتند بخوشی و خرّمی بسیار می زیستند.
در یکی از روزها که چیزی به جمع آوری محصول برنج نمانده بود رازافی دختر خود را به برنجزار فرستاد تا پرندگان کوچکی را که گروه گروه به آن جا هجوم می آوردند و دانه های گرانبهای برنج را تاراج می کردند براند.
راماو در شالیزار این سو و آن سو می دوید و فریاد می زد تا دشمنان کوچک خود را از یغما باز دارد و از کشتزار دور براند. قضا را مردی از کنارش گذشت و از او پرسید که آیا راهی که در پیش دارد راه دهکده است یا نه؟ او با دست خود راه باریکه ای را به دختر جوان نشان داد که وی در آن سیب زمینی کاشته بود. راماو که به سبب ناشنوایی حرف های آن مرد را نشنیده بود فریاد زد: «آهان! فهمیدم، می خواهی سیب زمینی های ما را بدزدی!... یک دقیقه همین جا بایست تا بروم و پدرم را صدا کنم که بیاید و حقّت را کف دستت بگذارد!»
دختر که سخت پریشان و هراسان بود به طرف مادر خود دوید و فریاد زد: «مادر! مادر! آن مرد را می بینی؟ می خواهد سیب زمینی های ما را بدزدد.» و با دست رهگذر را که در راه پیش می رفت و به نظر بسیار متعجب و حیرتزده می نمود، به مادرش نشان داد.
مادر بانگ به دختر خود زد: «دختر بی حیا! چه می گویی! چه می گویی؟ می خواهی زن آن مرد بشوی؟ می خواهی در این سن و سال شوهر کنی؟ مگر دیوانه ای؟ زود بیا خانه تا پدرت حالت را جا بیاورد.»
در این موقع رانو که به شکار رفته بود با گرازی که کشته بود و آن را بر دوش انداخته بود به خانه بازگشت. او بسیار خسته و کوفته بود و عرق از سر و رویش می ریخت. هنوز پایش را به آستانه ی خانه ننهاده بود که زنش به او گفت: «بیا که دخترت دیوانه شده است. او می خواهد شوهر کند!» و با حرکت دادن سر و دست خواست گفته های خود را بهتر به شوهر بفهماند. لیکن شوهر پنداشت که زنش لاشه ی گرازی را که بر دوش او بود نشانش می دهد و می گوید هر چه زودتر قطعه ای از گوشت آن را ببرد و به او بدهد تا شام آن روز را آماده کند. از این روی بسیار خشمگین شد و فریاد زد: «زن! چه خبرت است؟ بگذار از راه برسم و یک دقیقه نفس تازه کنم و عرقم خشک بشود بعد گراز را پوست بکنم و گوشتش را به تو بدهم! می خواستی بگذاری وارد کلبه بشوم و بار سنگین خود را بر زمین بنهم بعد این حرف را می زدی. حالا که این کار را کردی من هم گراز را به تو نمی دهم!»
رانو از روی خشم و ناراحتی لاشه ی گراز را از دوش خود بر زمین ننهاد و آن را برداشت و از خانه بیرون رفت و در رودخانه انداخت. رهگذر لاشه ی گراز را دید و از آب گرفت و با شادمانی بسیار آن را به خانه ی خویش برد.
سرانجام رانو و رازافی و راماو به اشتباه خود پی بردند و خندیدند و با هم آشتی کردند و بر آن شدند که دیگر خشم نگیرند زیرا سازش و آرامش بزرگ ترین خوشبختی های جهان است.

به گزارش آکاایران: پی نوشت ها:

1. Ranaive.
2. Razsafy.
3. Ramave.

منبع مقاله :
والی صمد، رنه؛ (1382)، داستان های ماداگاسکاری، ترجمه ی اردشیر نیک پور، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم.

 




منبع :

سه ناشنوا گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات