گربه ی خون آشام

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد گربه ی خون آشام ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته شعر ،داستان و ادبیات از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

گربه ی خون آشام
,گربه,آشام,[categoriy]

آکاایران: گربه ی خون آشام



 

نویسنده: فلیسین شاله
برگردان: اردشیر نیکپور



 

به گزارش آکاایران:  اسطوره ای از ژاپن

گربه ی بزرگ و سیاهی نرم نرمک و بی صدا در باغچه ای وارد شد که شاهزاده هیزن نابشیما (1) پیوسته با دختری اوتویو (2) نام در آن جا گردش می کرد. گربه در جایی تاریک پنهان شد و جز دو چشم درخشان چیزی از او دیده نشد.
شاهزاده به باغچه آمد. بالایی بلند و چهره ای نجیب داشت. رویش از شادابی و تندرستی می درخشید و شادی و خرمیش با لبخند های غرور آمیز نمایان می شد. اوتویوی زیبا نیز، که هم به هوش و خرد بسیار و هم به لطف و مهربانی بی پایان نامبردار بود، در کنار او گام برمی داشت. قدی رعنا، بالایی بلند و اندامی لاغر و چهره ای کشیده داشت که در ژاپن نشانه ی بزرگزادگی و نجابت است. رخسارش صاف و رخشان، چشمانش بادامی، بینیش ظریف و دهانش کوچک بود. کیمونوی قهوه ای رنگ با شکوهی در برکرده، اوبی (3) زربفت خاکسترگونی به کمر بسته بود.
شاهزاده و دختر زیباروی با گام های آهسته و آرام در باغچه گردش می کردند. باغچه ای که درختان و قلمه ها و جوانه ها و درختان کوتوله و ماسه ها و سنگ ها و تخته سنگ ها و برکه ها و چشمه ها و پل ها و فانوس های سنگی و کلاه فرنگی ها و نمازخانه های کوچک آن چنان هماهنگ و با تناسب ساخته شده و در کنار هم قرار گرفته بود که آدمی خود را در برابر پرده ی نقاشی می پنداشت.
موسم گل کردن درختان اقاقیای پیچ بود. شاخه های بلند آن ها که تا بیست متر و سی متر می رسید پر بود از خوشه های بزرگ سفید یا بنفش رنگ گل. همه جا گل باران شده بود.
اوتویو که دختری دانشمند و شعر شناس بود منظومه ای را که در قرن هشتم میلادی در این باره سروده شده است برخواند.
«اکنون که عکس گل های اقاقیا
در برکه
افتاده است،
ای فاخته،
منتظر چیستی که سرود بخوانی؟»
شاهزاده و همصحبت زیبایش لبخند زنان در یکدیگر نگریستند. هر دو از شادی و بهروزی زندگی سرشار بودند و هرگز گمان نمی بردند که گربه ای بزرگ و سیاه با دو چشم شرربار آنان را می پاید و دزدانه و نرم نرمک به دنبالشان می آید.
اوتویوی زیبا گفت: «شب بخیر، سرور من!»
آنگاه به عمارت خاص خود شتافت و به بستر رفت و خوابید.
کابوسی خواب نازش را آشفته کرد. خواب دید که آدم کشی در کمین سرور و خداوندگارش نشسته و خود را به روی او می اندازد. پریشان و هراسان از خواب پرید.
نیمه شب بود.
چون چشم باز کرد در تاریکی شب چه دید؟ دو نقطه ی درخشان دید که انواع رنگ های خاکستری و آبی و زرد و سبز در آن ها منعکس بود. این دو نقطه ی رخشان دو چشم گربه ی سیاه بود که به اتاق خواب او خزیده، در کنارش نشسته و چشمان خود را به روی او دوخته بود.
آیا این هم وهم و کابوسی بود که اوتویو را پریشان و آشفته خاطر ساخت؟ دختر زیبا در برابر جانور پرمو به ترس و هراسی بی پایان دچار شد، بر خود لرزید و دریافت که دل در سینه اش سخت می تپد و عرق وحشت به تنش می نشیند. دهان باز کرد تا کمک بخواهد، لیکن گلویش گرفت و صدایی از میان دو لبش بیرون نیامد.
دختر فرصت تکان خوردن هم نیافت، گربه ی سیاه بر گلویش پرید و با دهان و پنجه هایش در اندک زمانی او را خفه کرد.
گربه ی سیاه نیرویی اهریمنی داشت. جسد کبود شده ی کشته ی خود را برداشت و در سرسراهای کاخ بر زمین کشید و بی آنکه نشانی بر جای نهد به باغ برد و آن را در جایی پنهان کرد.
آن گاه به اتاق بازگشت و در آن جا به سحر و افسون خود را به چهره ی کشته ی خود درآورد.
این اوتویو چنان به اوتویوی پیشین مانند بود که هیچ دانسته نمی شد موجودی به موجود دیگر تبدیل یافته است. تنها این یکی بسی چابک تر بود و لطف و ملاحتی گربه ای داشت و گاه در دیدگان بی فروغش شراره های رخشانی می درخشید.
شاهزاده بیش از پیش خود را فریفته ی مصاحب محبوب خویش یافت. چه گفت وگوهای شیرینی که با هم نکردند، چه گردش های فرح بخشی که با هم در میان گل ها و فانوس ها، در خیابان های مشجر سنگریزه ای و پل های زیبای باغ شاهانه نکردند.
لیکن پس از چندی شاهزاده به بستر بیماری افتاد و بی آنکه که جایی از تنش دردی داشته باشد نیرویش کاهش پذیرفت. رنگ رخسارش پرید و هوش و خردش کاستی گرفت. بی هیچ سببی خستگی دائم در تن خود می یافت و رنج می برد. گاه و بی گاه به چرت زدن می افتاد.
پزشکان را به بالینش فرا خواندند و آنان با متانت و دقتی که لازمه ی چنین مواردی بود، شاهزاده را معاینه کردند و بیماری او را ناتوانی و بی حالی تشخیص دادند. بعضی مشت و مال و برخی نوشیدن جوشانده هایی را تجویز کردند. اما نه تنها هیچ یک از این داروها مؤثر نیفتاد بلکه درد شدیدتر هم شد. مخصوصاً شب ها حال شاهزاده بدتر می شد و کابوس ها و خواب های هراس انگیزی می دید که چون بیدار می شد همه ی آن ها را فراموش می کرد و تنها ناتوانی سختی در خود می یافت.
شبی فریادهای وحشتناکی از او شنیدند. شاهزاده خانم، همسر شاهزاده، با رایزنان رازدار مشورت کرد و چنین تصمیم گرفتند که شب ها صد خدمتکار به مراقبت و نگهبانی شاهزاده بگمارند. لیکن همه ی آن صد نگهبان در همان شب نخستین نگهبانی خود، به سحر و جادو دچار رخوت و سستی عجیبی شدند. سرشان گیج رفت و چشمشان بسته شد و یکی پس از دیگری به خواب رفتند.
این واقعه تا سه شب دیگر هم تکرار شد. شب چهارم نگهبانان را عوض کردند. لیکن نگهبانان تازه نیز، با همه ی کوششی که به کار بردند، به خواب مقاومت نا پذیری گرفتار شدند.
رایزنان رازدار شاهزاده هیزن بر آن شدند که خود به نگهبانی سرورشان برخیزند و شب در کنار او جای گیرند؛ اما آن شب ناگهان پلک چشم آنان نیز سنگین شد. گفتی دستی نیرومند به روی آنان کشیده شد و چشمشان را بست. چون بامداد شد با شرم و سرافکندگی بسیار دریافتند که شب به خواب رفته بودند.
روز به روز شاهزاده ناتوان تر می شد. گفتی هر شب مقداری از خون او را از رگ هایش می کشیدند، اما در هیچ جای تنش جای زخم و نیشی دیده نمی شد. رایزنان رازدار شاهزاده از خود پرسیدند: «آیا شاهزاده دچار افسونی اهریمنی شده است. آیا شب ها اهریمنی بدکار می آید و او را شکنجه و آزار می دهد و توان از تنش می گیرد؟ شاید اثر دعا در این درد بیش از دوا باشد.» یکی از رایزنان به نام ایساهایا بوزن (4) به نزد بزرگ راهبان، که روئیتن (5) نام داشت، رفت و از او خواست که شاهزاده را دعا کند.
روئیتن قول داد که با دعا به یاری شاهزاده بشتابد و هر شامگاه به درگاه خدایان نیایش کند و به رازی از آنان شفای عاجل شاهزاده را خواستار شود.
شامگاهی، در آن دم که راهب بزرگ از خواندن دعا فراغت یافته بود، از چاه نزدیک پرستشگاه صدایی به گوشش رسید. تجیر حجره اش را عقب زد و بیرون را نگریست.
اتاق های ژاپنی دارای تجیرهای متحرکی از چهارچوبه های تخته ای است که روی آن ها را با کاغذهای شفاف می پوشانند.
چشم راهب در روشنایی ماه به سربازی بسیار جوان افتاد که از چاه پرستشگاه آب کشید و تنش را شستشو داد و پاک کرد و سپس در برابر مجسمه ای از بودا زانو زد و به خواندن دعا پرداخت.
صدا در سکوت شب دورتر می رفت. راهب شنید که سرباز جوان شاهزاده هیزن را دعا می کند.
راهب از دیدن آن سرباز ساده و حقیر که چنان پاکدلانه سرور خود را دوست می داشت سخت متأثر شد و، چون سرباز از خواندن دعا فراغت یافت، او را پیش خواند و به حجره ی خود برد.
جوان سپاهی، که اندکی شرم رو بود، تعظیمی بلندبالا در برابر روحانی عالی مقام کرد و به ادب بسیار پرسش های او را چنین پاسخ داد: «نام من ایتوسودا (6) ست و در سپاه شاهزاده خدمت می کنم و آماده ام سر و جان در راه سرور خود فدا کنم. آرزو دارم به نگهبانی او گمارده شوم، لیکن مقام و پایه ی حقیر من مانع از این است که به شرف خدمت در پیشگاه او سرافراز شوم و از این رو دل به این خوش کرده ام که در برابر بودا و دیگر خدایان او را دعا کنم.»
روئیتن گفت: «تو بسیار جوان و اندک سالی، لیکن چون سپاهی پیری دل از وفا و مهر آکنده داری... من تو را می ستایم و آفرینت می خوانم... آیا می دانی که شاهزاده از چه درد مرموزی رنج می برد؟ خبر داری که هر شب گرفتار چه خواب های آشفته و جانکاهی می شود و نگهبانانش نمی توانند در برابر خوابی که با نیرویی مقاومت ناپذیر بر آنان می تازد ایستادگی کنند؟»
- شاید سحر و افسونی در کار باشد. شاید من بتوانم به خواب چیره شوم و سبب این درد را پیدا کنم...
راهب گفت: «من درباره ی تو با رایزن خاص شاهزاده گفت وگو می کنم و از او خواهش می کنم که درخواست خدمت و جانبازی تو را در راه شاهزاده بپذیرد.»
- سپاسگزارتانم! ... سپاسگزارتانم!... چه خوب و مهربانید! به چه زبانی از شما سپاسگزاری کنم؟ خواهش می کنم مخصوصاً به ایشان یاد آور شوید که من نه ترفیع درجه می خواهم و نه چشم پاداشی دارم! تنها یک آرزو دارم آن بهبودی و بهروزی سرور و سردارم است!
- فردا پیش من بیا تا تو را پیش رایزن خاص شاهزاده ببرم.
فردای آن روز روئیتن با ایتوسودا پیش ایساهایا بوزن رفت. او سپاهی جوان را پشت در به انتظار گذاشت و خود به حضور رایزن خاص شاهزاده رفت و درخواست سرباز جوان را به او باز گفت.
ایساهایا بوزن جواب داد: «نه، چنین کاری شدنی نیست. چگونه اجازه می توان داد که مردی چنین فرودست به حضور شاهزاده ای والا مقام بار یابد.»
بزرگ روحانیان گفت: «حال که چنین است اجازه بدهید این جوان پیش خود شما بیاید تا او را ببینید و چند کلمه با او گفت و گو کنید!»
ایساهایا بوزن دستور داد تا سرباز جوان را پیش او آوردند و چون او را دید در برابر پاکدلی و وفاداری و همت بلندش تاب ایستادگی نیاورد و قول داد که فردای آن روز او را به نگهبانی شاهزاده بگمارد.
شب دیگر نام ایتوسودا هم در فهرست نگهبانان خوابگاه شاهزاده نوشته شد.
نزدیکی های ساعت ده ایتوسودا دید که همکارانش یکی پس از دیگری خوابیدند و او نیز سنگینی ای در پلک های خود یافت، لیکن بی درنگ به اجرای نقشه ای که از پیش برای چنین موقعی کشیده بود پرداخت. برگی کاغذ چرب به روی حصیر کف اتاق گسترد (زیرا حتی برای خدمت به شاهزاده نیز نباید با خون خود سرای مقدس او را آلوده می ساخت) و سپس با چاقوی کوچک تیزش زخمی عمیق به زانوی خود زد. درد سخت نیش چاقو مانع از آن شد که خواب به چشم او راه یابد و بر او چیره شود.
با این همه دست جادو دوباره بر پلک های او فشار آورد و خواست آن ها را روی هم افکند. سرباز تیغه ی چاقو را در زخم زانویش چرخاند و دردی جانکاه برانگیخت و بدین گونه خواب را از چشمش راند و هر بار که خواب بر او باز تاخت این کار را از سر گرفت.
آن شب تنها او بیدار ماند.
چون شب به نیمه رسید ناگهان درهای کاخ شاهزاده بی کوچک ترین صدایی روی پاشنه های خود چرخید. گفتی دستی افسونگر و ناپیدا آن ها را باز می کرد. سپس زنی به اتاق شاهزاده آمد که زیبایی شگفت انگیزی داشت و چون گربه ای نرم و چالاک از میان نگهبانان به خواب رفته آهسته خزید و خویشتن را به بستر شاهزاده رسانید و او را بوسید. شاید هم می خواست خون و مایه ی زندگی او را بمکد...
ناگهان چشم پر فروغ او به چشم نگران ایتوسودا، که در تاریکی می درخشید، افتاد. قد راست کرد و به سوی سپاهی جوان آمد و آهسته به او گفت: «شما کیستید؟ من تاکنون شما را در این جا ندیده بودم!»
- نام من ایتوسودا است و نخستین بار است که در این جا به نگهبانی گماشته شده ام.
- همه در خواب اند و تنها شما بیدارید. من دقت و هوشیاری شما را می ستایم!
- نه بیجا مرا نستایید، چون سرم گیج خواب است!
- چگونه توانستید بیدار بمانید؟ این چیست؟ خون است که از زانویتان فرو می چکد!
- من به دست خود زانویم را زخم زده ام تا درد نیش چاقو نگذارد خواب به چشمانم درآید.
- شما بیش از پیش مرا به ستایش و آفرین گفتن خود وا می دارید. راستی هم که شایسته ی همه گونه ستایش و تعریفید!
- چیز مهمی نیست، خراش کوچکی بیش نیست و شایستگی این را ندارد که درباره ی آن سخنی گفته شود. من اگر بتوانم آرزو دارم بسی بیش از این ها در راه سرورم و سردارم جان فشانی کنم.
- به راستی که شما سربازی بی همتا و خدمتگزاری کامل عیارید!
آن گاه آن زن زیبا و دلفریب لبخندی مهر آمیز به ایتوسودا زد.
سرباز به عمر خود ندیده بود که زنی چنان زیبا لبخندی مهر آمیز به او بزند، حالش دگرگون شد و با خود گفت: «نکند گرفتار سحر و جادو شده باشم؟ در بعضی از لبخندها جادو و افسونی مقاومت ناپذیر هست.»
زن مرموز به گمان این که سرباز را شیفته و مفتون خویش ساخته و مقاومت او را از دستش گرفته است به سوی شاهزاده بازگشت.
- امشب حال سرور گرامی ما چگونه است؟
آن گاه دوباره به روی شاهزاده هیزن نابشیما خم شد. لیکن ایتوسودا در برابر افسون لبخند نیز چون افسون خواب مقاومت ورزید. سرکشید و آهسته خود را به نزدیک شاهزاده رسانید و بر آن شد که افسونگر را از وی دور کند.
زن زیبا پابرچین پابرچین گرد بستر شاهزاده می گشت، لیکن هر بار که می خواست به او نزدیکتر شود و دست به او بزند نگاه های تهدید آمیز سرباز جوان از آن کار بازش می داشت.
سرانجام زن زیبا از تصمیم خود گذشت و بازگشت.
تجیرها، که مانند در به روی او باز می شدند، بی سر و صدا روی دو راهه های تخته ای خود لغزیدند و به سحر و افسون در برابر او باز و پشت سرش بسته شدند.
بامدادان نگاهبانان دیگر از خواب بیدار شدند و به همت و هوشیاری رفیق جوان خود آفرین گفتند. همه او را می ستودند و او چون آگاه شد که شاهزاده هیزن پس از مدت ها بی خوابی دیشب خوش و آرام خوابیده است با خود گفت «این گرانبهاترین پاداشی است که یافته ام.»
فردای آن روز باز هم ایتوسودا نگهبان شد. چون شب به نیمه رسید باز درها خود به خود باز شدند و زن جوان و زیبا مانند شب پیش به آن جا آمد (به سرباز جوان گفته بودند که او اوتویو نام دارد و مصاحب شاهزاده هیزن است). نگاهی به همه جای اتاق انداخت چون نگهبان وفادار و جانباز را بیدار یافت در آن جا درنگ نکرد و آهسته و آرام بازگشت و ناپدید شد.
شب های بعد نیز زن جوان زیبا به اتاق شاهزاده نیامد و شگفت این که نگهبانان دیگر نیز به خواب نرفتند. شاهزاده توان و نیروی زندگی خود را باز می یافت. کاخ در شادی و سروری بی پایان فرو رفته بود.
ایتوسودا را به درجه ی سرداری سرافراز کردند و ملک و آبی به او بخشیدند.
با این همه سرباز جوان و دلیر وظیفه ی خود را انجام یافته نپنداشت و پیش رایزن خاص شاهزاده ایساهایا بوزن رفت و به او گفت: «دوستداران و خدمتگزاران وفادار شاهزاده نباید پیش از آن که خطر به کلی از میان برخیزد دل آسوده باشند.»
ایساهایابوزن گفته ی او را تصدیق کرد. ایتوسودا به سخن خود چنین افزود: «بی گمان شاهزاده را افسون کرده بودند، زیرا دلیلی نداشت که نگهبانان او را همه شب خواب در رباید!»
- باید چنین باشد.
- در نگهبانی من تنها یک تن به اتاق سرور ما آمد و او اوتویو بود. از روزی که وی به اتاق شاهزاده نمی آید، شاهزاده بیمار نشده است... من سخت متأسفم که چنین شخصی را که گویا سرور ما دلبستگی بسیار به او دارد متهم می کنم، اما کوچک ترین تردیدی ندارم که جادوگری که سبب بیمار شدن شاهزاده می شود کسی جز اوتویو نیست.
ایساهایا بوزن در پاسخ او آهسته گفت: «من هم کم کم به این اندیشه می افتم که نکند چنین باشد. در این مورد رأی دیگر رایزنان را هم می پرسم. فردا بیایید و مرا ببینید!»
فردای آن روز ایساهایا بوزن به ایتوسودا گفت: «با رایزنان شاهزاده پنهانی انجمن کردیم و همه اوتویو را گناهکار دانستیم.»
ایتوسودا گفت: «پس باید این زن اهریمنی را از میان برداشت تا شاهزاده رهایی یابد. اگر به من اجازه بدهید همین امروز کارش را می سازم. درخواست می کنم تنها هشت نگهبان دم در اتاق او بگمارید تا نگذارند بگریزد...»
شب آن روز ایتوسودا به اتویو خبر داد که در جعبه ی لعابی ظریفی پیامی از شاهزاده به سوی او آورده است.
مصاحب شاهزاده ایتوسودا را به حضور پذیرفت و گفت: «پیام را به من بدهید! زود باشید! امیدوارم که سرور گرامی ما دوباره بیمار نشود.»
چون اوتویو سرگرم گشودن جعبه شد تا پیغام شاهزاده را از آن بیرون آورد و بخواند سپاهی دلیر شمشیر خود را برکشید. لیکن زن زیبا به او بدگمان شد و به عقب جست و تبرزین دسته لعابی سیاه رنگ زرنشانی به چنگ آورد و با سرباز به پیکار پرداخت و در آن حال بانگ بر وی زد که: «چگونه جرئت و پروا یافته ای که به روی زنی درباری که شاهزاده او را بیش از همه گرامی می دارد شمشیر بکشی؟ دستور می دهم تا تو را از دربار برانند!...»
لیکن ایتوسودا به یک ضربه ی تیغه ی تیز شمشیر تبرزین را از کف او به دور انداخت و به زخمه ی دیگر سر از تن وی جدا کرد.
شگفتا! به جای لاشه ی زنی جوان لاشه و سر بریده ی گربه ی سیاه بزرگی بر زمین افتاد. گربه ای خون آشام که بسا شب ها می آمد و خون شاهزاده هیزن نابشیما را می آشامید و تنها وفاداری و جانبازی شایسته ی تحسین ایتوسودا بر او چیره شد و افسونش را باطل ساخت.

پی نوشت ها:

1. Hizen Nabeshima.
2. Otoyo.
3. کیمونو، جامه و اوبی «obi» کمربند ملی ژاپنی هاست.
4. Isahaya Buzen.
5. Ruiten.
6. Itô Sôda.

منبع مقاله :
‎ داستانهای ژاپنی، ترجمه ی اردشیر نیکپور، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ اول فلیسین، (1383)

 




منبع :

گربه ی خون آشام گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات