راسو و گربه -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

راسو و گربه
,راسو,گربه,[categoriy]

آکاایران: راسو و گربه



 

نویسنده: رنه والی صمد
مترجم: اردشیر نیک پور





 
یک اسطوره از ماداگاسکار
به گزارش آکاایران: ماده گربه ای سخت پریشان و افسرده بود که بچه ای نیاورده بود، پیش دوست خود ماده راسو رفت و غم خود را با او در میان نهاد. راسو به او گفت: «چرا نمی آیی در خانه ی من زندگی کنی؟ من بچه های بسیار دارم و تو در بزرگ کردن آنان مرا یاری می کنی و شریک دردها و شادی های من می گردی!»
ماده گربه این پیشنهاد را بی درنگ پذیرفت و در خانه ی دوست خود مسکن گزید. هنگامی که راسو به شکار می رفقت ماده گربه کارهای خانه را انجام می داد و چون هم گربه و هم راسو به خوردن موش علاقه مند بودند درباره ی تعیین نوع غذا اختلاف نظری پیدا نمی کردند.
بامدادی راسو پیش از آن که به شکار برود نوزادش را به دوست خود سپرد و به او گفت: «من درباره ی این بچه بسیار نگرانم، به نظرم می رسد که او از دیگر بچه ها باهوش تر و شیطان تر است. تو باید به او توجه بیشتری بکنی!»
گربه به دوست خود گفت که اطمینان داشته باشد که مطابق میل او رفتار خواهد کرد، لیکن به محض بیرون رفتن راسو، گربه که دلی سرشار از رشک و کینه داشت نقشه ای را که از مدت ها پیش کشیده بود به مورد اجرا گذاشت. بچه های بزرگ تر را به مکتب فرستاد و راسوی نوزاد را به دندان گرفت و برد.
چون راسو به خانه بازگشت و نوزاد و گربه را در آن نیافت سخت در شگفت افتاد و پریشان و نگران گشت و چون از جست و جوی بسیار نتیجه ای نگرفت از اشیای خانه پرسش کرد. دیگ ها گفتند که خبری ندارند. کدو قلیانی ها گفتند که چیزی ندیده اند و برنج کوب گفت که از گربه و راسوی نوزاد خبری ندارد.
گربه آن ها را ترسانیده بود. از این روی هیچ یک جرئت نکرد حرفی بزند، سرانجام سوزن از دیدن غم و درد بی پایان راسوی مادر دل به درد آمد و گفت: «فهمیدن این مطلب بسیار آسان است. دوست گرامی تو گربه، بچه را برداشته است و برده است. من دیدم که آن ها از این جا رفتند ولی نفهمیدم کجا رفتند... تو بقدری نادان و ابلهی که نمی دیدی گربه تا چه حد به تو رشک می برد، چنین پیشامدی می بایست دیر یا زود بشود.»
راسو بی درنگ به خانه ی گربه رفت ولی او را در آن جا نیافت، و پس از جست و جو و پرس و جوی بسیار اطلاع یافت که گربه به خانه ی «شاکای» بزرگ یعنی شاه گربه ها پناه برده است. راسو به کاخ شاه گربه ها رفت و اجازه ی ورود خواست.
مجلس جشن بزرگی در پای درخت تمر، که شاه گربه ها بیشتر در آن جا بار می داد، برپا بود. گربه ها کف می زدند و آواز می خواندند، لیکن راسو گربه ای را که خود را دوست او قلمداد کرده بود درآن جا نیافت. می دانست که دوست او کشته و مرده ی تفریح است. از این روی از نبودن او در آن جا بسیارمتعجب شد و چون آوازی بسیار دلنشین داشت به خواندن آهنگی بسیار جالب و شورانگیز آغاز کرد.
گربه که پنهان شده بود نتوانست خودداری کند و بی آن که به عاقبت کار خود بیندیشد به میدان شادی پرید و به شادی پرداخت.
راسو او را گذاشت که دمی چند خوش باشد. سپس خود را به روی او انداخت و مشتی محکم بر سرش کوفت. گربه سرافکنده و شرمسار گشت و گریخت و در خانه ی خود پنهان شد. می گویند از آن زمان است که سر گربه ها پهن و تخت شده است و راسوها و گربه ها هرگز با یکدیگر رفت و آمد نمی کنند.
منبع مقاله :
والی صمد، رنه؛ (1382)، داستان های ماداگاسکاری، ترجمه ی اردشیر نیک پور، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم.

 




منبع :

راسو و گربه گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات