مار هفت سر و سرسیمین

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد مار هفت سر و سرسیمین ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته شعر ،داستان و ادبیات از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

مار هفت سر و سرسیمین
,سرسیمین,[categoriy]

آکاایران: مار هفت سر و سرسیمین



 

نویسنده: رنه والی صمد
مترجم: اردشیر نیک پور





 
یک اسطوره از ماداگاسکار
اما گوش کنید تا به شما بگویم که مار هفت سر مدتی پس از بلعیدن ثروت های آندریامباهواکا چگونه مرد.
روزی رنیتسیمامانگا (1) با این مار هراس انگیز اختلافی پیدا کرد. در قصه فراموش کرده اند سبب این اختلاف را بگویند و این چندان مهم نیست، مهم این است که این مرد پس از مبارزه ای قهرمانانه و مردانه به دست آن مار غول آسا کشته شد.
مدتی گذشت و چون تسیمامانگا (2) پسر رنیتسیمامانگا ببالید و برآمد روزی از مادر خویش پرسید: «که پدر مرا کشته است؟»
- نمی دانم!
پسر بارها این پرسش را از مادر خود کرده بود لیکن مادر همیشه جواب داده بود که «نمی دانم!» و این کلمات را با چنان وحشت و هراسی بر زبان رانده بود که پسر ابرام و اصرار نورزیده بود. لیکن روزی پیرزنی از دوستان پدر و مادرش حقیقت را به او گفت.
مرد جوان پیش جادوگر رفت و جادوگر پس از رأی زدن با سرنوشت، اودیِ (تعویذ) بسیار مؤثر و نیرومندی به وی داد. این طلسم فولامانگا (3) نام داشت که معنای آن سیم آبی رنگ است. طلسم کله ی کوچکی بود سیمین که به رنگ آبی می درخشید.
پس تسیمامانگا که به جای جنگ افزار و زادِ راه تنها همین سر سیمین را با خود داشت، روی به راه نهاد. مار هفت سر در جایی بسیار دور به سر می برد و جوان برای رسیدن به او می بایست از دریایی بگذرد. لیکن تسیمامانگا از این بابت ناراحت نشد زیرا می دانست که با همراه داشتن فولامانگا همه ی دشواری ها برای او آسان خواهد شد. البته جادوگر او را چنین مطمئن و امیدوار ساخته بود. او به دریا رسید و طلسم را در امواج دریا شست و گفت: «ای فولامانگا! هرگاه براستی تو نیرومندترین اودی ها هستی مرا یاری کن! من تا انتقام پدرم را نگیرم آسوده نمی توانم بنشینم.»
موج ها پس نشستند و راه برای او باز کردند، جوان هر چه بیشتر می رفت موج ها هم عقب تر می رفتند و سپس در پشت سر او دوباره به هم برمی آمدند. او مدتی دراز راه رفت و سرانجام به چمنزاری پهناور، که پوشیده از درختان و گل های رنگارنگ بود، رسید. چون سخت خسته و فرسوده بود در کنار چشمه ای که تمری هندی بر آن سایه افکنده بود، ایستاد. پس از آن که از آب آن نوشید و تشنگی خود را فرو نشانید از درخت بالا رفت تا افق را بکاود. دید زنی کوزه ای بر سر نهاده است و به سوی چشمه می آید. زن بر آب چشمه خم شد و عکس صورتش در آن افتاد با خود گفت: «چه خوشگل و زیبایم! هیچ نمی دانستم که این قدر خوشگلم! نه دیگر نمی توانم کلفتی مار هفت سر را بکنم. باید دیگری بیاید و برایش آب ببرد.»
زن کوزه اش را بر زمین زد و شکست. اما در واقع او زنی بسیار زشت بود، چندان زشت که آدم از دیدن رویش دچار وحشت می شد، اما سر سیمین چنان پرتویی بر آب انداخته بود که عکس هر چیزی در آن می افتاد زیبا جلوه می نمود.
زن پس از شکستن کوزه نزد مار بازگشت. در راه کنیز دیگری به نام کونانتسیتس (4) به او برخورد و پرسید: «مگر تو نرفته بودی آب بیاوری؟ پس کوزه ات کو؟»
کونانتسیتس هم چون به چشمه رسید و برای پر کردن آب خم گشت با خود گفت: «آه فهمیدم! این چشمه جادو شده است. من خوب می دانم که پیرزنی بیش نیستم اما چهره ام در آب چون چهره ی شاداب دختری جوان و دلفریب می نماید.»
شاخ و برگ های تمر در بالای سر او تکان خوردند. کنیز سربرداشت و تسیمامانگا را دید و از او پرسید: «ای مرد بیگانه از کجا می آیی؟»
- از آن سوی دریا!
- کیستی؟
- من پسر رنیتسیمامانگا هستم که مار بزرگ او را کشته است و آمده ام انتقام پدرم را بگیرم و مار را بکشم. مرا به نزد او راهنمایی کن!
- اما او تو را هم می کشد . هیچ نیرویی در برابر او تاب ایستادگی ندارد. برخیز و تا دیر نشده است از این جا بگریز!
- من تنها هنگامی از این جا می روم که مار هفت سر را کشته باشم.
- من کنیز او هستم دلم نمی خواهد او کشته شود.
آن گاه پیرزن فریادهای هراس انگیز و گوش خراشی برکشید تا مار را آگاه کند اما تسیمامانگا برای خاموش کردن او سرسیمین را بر سرش زد و پیرزن در دم افتاد و مرد. تسیمامانگا پوست او را کند و آن را روی پوست خود کشید و سپس کوزه ی او را برداشت و بر دوش خود نهاد و در حالی که طرز راه رفتن پیرزن را تقلید می کرد به طرف خانه ی مار رفت.
مار کوچک، پسر مار بزرگ، که در برابر خانه ی خود بود، نیرنگ تسیمامانگا را دریافت و به پدرش خبر داد و گفت: «این کنیز ما نیست بلکه مردی است که می خواهد ما را فریب بدهد. او را بکشم!»
مار بزرگ گفت: «اما من یقین ندارم. خود را به روی او بینداز هرگاه بتواند در برابر تو ایستادگی کند معلوم می شود که کنیز ما نیست.»
مار کوچک به مرد جوان حمله کرد. پیکاری سخت میان آن دو درگرفت، اما تسیمامانگا به کمک طلسمی که همراه داشت مار کوچک را کشت.
مار هفت سر که از سوراخ های دماغش شعله ی آتش بیرون می زد به تسیمامانگا گفت: «تو پسر مرا کشتی!»
تسیمامانگا جواب داد: «تو هم پدر مرا کشته ای!»
- مراقب خود باش! باید با من هم دست و پنجه نرم کنی!
- من هم برای دست و پنجه نرم کردن با تو و گرفتن انتقام پدرم به این جا آمده ام!
پیکار آغاز شد و تسیمامانگا به کمک فولامانگا یکی از سرهای مار را انداخت.
مار فریاد زد: «یکی از سرهای مرا انداختی؟ باشد، چه اهمیتی دارد. به اندازه ی کافی سر برایم باز مانده است!»
سر دوم نیز افتاد.
مار دوباره فریاد زد: «باشد، اهمیتی ندارد!»
لیکن سرهای او یکی پس از دیگری افتادند و مار مغلوب شد و مرد. پس از افتادن و مردن مار غلامان و کنیزان او پیش تسیمامانگا دویدند و از او خواهش کردند که سرور آنان گردد، و گفتند: «تو ما را از دست مار رهانیدی و ما تا آخرین نفس خدمت تو را خواهیم کرد. همه ی ثروت های مار از آن تو باد!»
- بسیار خوب، خواهش شما را می پذیرم، لیکن شما باید به کشور من بیایید زیرا من در آن سوی آب خانه دارم.
- اما ما قایق نداریم و نمی توانیم از آب بگذریم.
- من همان طور که به این جا آمده ام به خانه ام برمی گردم.
و چون با گنج های مار به ساحل رسید طلسم خود را بر آب زد و موج ها کنار رفتند و کوچه برای او باز کردند.
تسیمامانگا پیش از رفتن به نزد مادرش پیکی را پیش او فرستاد تا از دیدن همراهانش تعجب نکند، لیکن مادر سخن پیک را باور نکرد و پنداشت که آن عده آمده اند تا او را از مرگ پسر خبر بدهند و از غصه افتاد و جان سپرد.
لیکن عده ای می گویند پسر و مادر مدت درازی بخوشی و شادکامی زیستند.

به گزارش آکاایران: پی نوشت ها:

1. Rainitsimamanga.
2. Tsimamanga.
3. Volamanga.
4. Konantsitse.

منبع مقاله :
والی صمد، رنه؛ (1382)، داستان های ماداگاسکاری، ترجمه ی اردشیر نیک پور، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم.

 




منبع :

مار هفت سر و سرسیمین گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات