افسانه ی پوناآئوئیا -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

,افسانه,پوناآئوئیا,[categoriy]

آکاایران: افسانه ی پوناآئوئیا



 

نویسنده: ا. و. دوفور
مترجم: اردشیر نیکپور



 

به گزارش آکاایران:  اسطوره ای از تاهیتی

در شب هایی که قرص ماه به رنگ سرخ درمی آید و بر ابرهایی که گرد او را فرا می گیرند لکه های خون می پاشد، پیران بخش «پوناآئوئیا» (1) دوست دارند که به نقل افسانه ی شگفت انگیز ماهیگیری بپردازند که «هیتی» (2) نام داشت و با شبحی پیکار کرد و او را از پای درآورد.
سال ها پیش در بخش پوناآئوئیا شبحی بوده است که در شب هایی که ماه در آسمان نبود روی جاده ها و کنار دریا می گشت. افسانه می گوید که او شبح غول آسایی بود و نیروی وحشتناکی داشت و سروپای خود را در تاپایی سفید که در قدیم جامه ی مائوری ها بود، می پوشانید. او بیشتر در کنار پلی سنگی پنهان می شد و بدبخت کسانی که دیر به خانه برمی گشتند و شب فرا می رسید. خانواده های پریشان و نگران پس از یک شب بیداری و انتظار، چون سپیده دمان به جست وجوی آنان می پرداختند و پیدایشان می کردند می دیدند که آنان بی هدف و مقصدی این سو و آن سو می روند و در دیدگانشان که جنون و دیوانگی آن ها را از حدقه بیرون آورده است، وحشتی مرموز موج می زند.
آن گاه همه ی ساکنان بخش تا خورشید ناپدید می شد به خانه های خود پناه می بردند و تا برآمدن آفتاب از آن ها بیرون نمی آمدند.
همه در ترس و هراس به سر می بردند، همه به جز یک تن، و او هیتی ماهیگیر بود که به رغم خواهش و التماس کسانش همه ی شب را بی آن که بیمی از خطر به دل راه بدهد، در کنار آبسنگ ها ماهی می گرفت.
مردم تاهیتی همیشه و حتی در زمان ما نیز به پیشگویی «مائوری ئوری» (3) عقیده داشتند که سه بار ناله سر می داد و مردم را آگاه می کرد که بدبختی و فلاکتی تهدیدشان می کند.
شبی هیتی به عادت همیشگی خود سرگرم ماهی گرفتن بود که مرغ سه بار ناله سر داد و هیتی آن را شنید و درباره ی خانواده ی خود به ترس افتاد و شتابان به ساحل بازگشت. چون به روی ماسه های کرانه دریا رسید، در برابر خانه ی خود رقص شعله های آتشی را دید. پای به دو نهاد و خود را به آن جا رسانید و خانواده ی خود را دید که جمع شده اند و منتظر او هستند.
همه از دیدن او شادمان شدند، زیرا نیمه های شب صداهایی عجیب و غریب، صدای پا، خروخری گرفته، خشن خش و غژغژی شنیده بودند و همه ی این ها نشانه ی آن بود که آن شب با این که ماه در آسمان بود، شبح در اطراف آنان می گردد. بومیان آگاه می دانستند که روان های آزارگر از شعله ها و روشنایی می ترسند و از این روی بود که خانواده ی هیتی برای خبر کردن او آتش بزرگی برافراخته بودند و تصمیم داشتند که آن را تا صبح روشن نگه دارند.
هیتی بر آن شد که این توپاپائو را گوشمال سختی بدهد و شرش را برای همیشه از سر مردم بکند. پس مشعل فروزانی به دست گرفت و در تیرگی شب به جست وجوی شبح رفت. می دوید و شبح را به بانگ بلند دشنام و ناسزا می گفت.
توپاپائو در کنار پل ایستاده بود، لیکن چون مشعل فروزان را در دست هیتی دید به کناری پرید و پای به گریز نهاد. ماهیگیر دلیر نیز سر در پی او گذاشت.
قرص ماه بر فراز دهکده به رنگ سرخ درآمده بود، لیکن هیتی کوچک ترین توجهی به آن نداشت و همچنان دیوانه وار می دوید و از دره ها پایین می دوید و از رودها می گذشت و از کوه ها بالا می رفت. این تعقیب مدتی دراز و بسیار دراز ادامه پیدا کرد؛...
ناگهان توپاپائو در کنار تلی از سنگ ها ایستاده و ناپدید گشت. معلوم بود که آن جا خرابه ی یک «مارائه» (4) است و مارائه سکویی است سنگی که در قدیم در روی آن برای خدایان هراس انگیز، انسان قربان می کردند.
هیتی پس از آن که مدتی بیهوده در آن جا گشت، خسته و فرسوده شد و از تکاپوی خود نومید گشت و بر زمین نشست. ناگهان احساس کرد که زمین زیر پای او تکان می خورد. شگفت زده از جای برخاست و سنگ های گران را که رویشان نشسته بود یکی یکی برداشت و به کناری انداخت. ساعت های دراز بدین گونه کار کرد تا گوری از زیر سنگ ها بیرون افتاد و چون آن را هم کند کالبدی را پیدا کرد که استخوان های آن سالم بودند و کله ی آن پوشیده از مو بود و حدقه های خالی چشمانش چنین نمودند که در تاریکی می درخشیدند.
آن اسکلت از مرده ی رئیس قبیله ی بدی بود.
هیتی سنگ گرانی برداشت و با خشم بسیار به خرد کردن استخوان ها پرداخت و آن ها را کوبید و گرد کرد و سپس آن گرد را سوزانید و خاکستر نرم آن را در گودال ژرفی ریخت و خاکستر روان بد را بدین گونه در زندان خاک نهان کرد.
روزها در آرامش و بی ترس و واهمه گذشتند. سپس روزی به هنگام سپیده دم جسد ماهیگیر دلیر در روی ماسه های ساحلی پیدا شد. زخم هایی که بر آن وارد آمده بود نشان می داد که او را کشته اند، او با چاقوی صدفی بلندی کشته شده بود که پیشتر انسان ها را با آن در راه خدایان قربان می کردند.
لیکن اکنون در پوناآئوئیا شب ها به آرامی می گذرند و پس از آن روز دیگر کسی چیزی درباره ی توپاپائوی سرگردان نشنیده است.

پی نوشت ها:

1. Punaauia.
2. Hiti.
3. Mauriuri. یعنی روان مرغ.
4. Marae. یعنی قربانگاه.

منبع مقاله :
دوفور، ا. و.؛ (1386)، داستان های تاهیتی و دریاهای جنوب، ترجمه ی اردشیر نیکپور، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم

 




منبع :

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات