غار - ته آنا مارارا آ ره ره آ تائو -

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد غار - ته آنا مارارا آ ره ره آ تائو ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته شعر ،داستان و ادبیات از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:



 

نویسنده: ا. و. دوفور
مترجم: اردشیر نیکپور



 

به گزارش آکاایران:  اسطوره ای از تاهیتی

«ته آنا مارارا آ ره ره آ تائو» (1) یکی از غارهای بسیاری است که «پاپنوئی»(2)، رودخانه ی بزرگ تاهیتی، که از قله های بلند کوه های جزیره سرازیر می شود کنده است. دشتی که این رود در آن روان است سال ها محل زندگی قوم غارنشینی بوده است که به وسیله ی جمعیتی که روز به روز افزایش می یافت و در کرانه های دریا جای برای آنان تنگ می شد، از ساحل ها دور رانده می شد.
این غار بزرگ با یک دیواره ی سنگی به طرز شگفت انگیزی به دو قسمت شده است. این دیواره در چند متری سقف غار قطع می شود و در نتیجه راه آمد و رفت به دو قسمت باز است. در برابر اتاق سمت راست، دماغه ی بلندی قرار داد که جلو دید را گرفته است اما اتاق سمت چپ به طور وسیعی به روی دریا باز می شود.
در این غار زن و شوهری به نام «آنی» (3) و «مارا» (4) با مرد مجردی به نام «تره» (5) زندگی می کردند و روابط همسایگی بسیار خوب و دوستانه ای با هم داشتند. رشته ی دوستی و الفت دو مرد را به هم می پیوست و اغلب به کمک و یاری یکدیگر می شتافتند و آذوقه و نمک خود را با هم قسمت می کردند و سه غارنشین برادر و خواهروار از محصول خوب یکی یا صید پربرکت دیگری استفاده می کردند.
اما روزی خشکسالی سختی در سراسر جزیره پدید آمد، از آن خشک سالی ها که در قصه ها و افسانه های جزیره نشینان فراوان از آن ها یاد می شود و مثل همیشه قحطی و نایابی به دنبال خود آورد.
در نخستین ماه های قحطی کوچک ترین تغییری در روابط دوستانه ی دو همسایه پدید نیامد. آنان هر چیزی را که پیدا می کردند دوستانه با هم تقسیم می کردند اما روزی تره دریافت که همسایگانش پنهان از او چیزهایی را که پیدا می کنند می خورند و سهم او را نمی دهند. از رفتار آنان سخت خشمگین گشت و چون پیش خود اندیشید که دوستش عهد مودّت را شکسته و مهر از او بریده است تصمیم گرفت که زن او را برباید و این گونه از او انتقام بکشد.
تره از آن پس هر وقت دوستش از غار بیرون می رفت از غیبت او سود می جست و به خانه اش می رفت و بر آن می کوشید که آنی را بفریبد، لیکن آنی هر بار او را از خود می راند و تهدیدش می کرد که شوهرش را از رفتار او آگاه می گرداند. او زن وفاداری بود و از این روی نه مهربانی تره او را می فریفت، نه زور و نه وعده و وعیدهایش. تره که دید آنی را نمی تواند گول بزند با خود اندیشید که از راه حیله و دورویی به مقصود برسد.
دو مرد هر روز می بایست در دشت دورتر بروند و مدت زیادی در صیدگاه بمانند تا مگر چیزی برای خوردن به دست آورند و تره با این که با مارا به خوشی وخوبی رفتار می کرد، دیگر در هیچ کاری با او همکاری نمی کرد و در هر وعده غذا چند میوه، مقداری ایگنام یا ماهی را پیش از تقسیم برمی داشت و آن را پنهان از مارا به آنی می داد. آنی با خوشحالی و شادمانی بسیار تحفه های تره را می پذیرفت ولی به او می گفت که: «من این را که تو به من دادی نگاه می دارم و با شوهرم می خورم!»
تره از این کار آنی هیچ خوشش نمی آمد اما خونسردی خود را حفظ می کرد و صبر و تحمل می کرد. تا این که روزی دید آنی هر چه خوردنی از او می گیرد خود به تنهایی و پنهان از شوهرش می خورد و دیگر در بند آن نیست که سهمی هم برای او نگاه دارد و فهمید که سرانجام کوشش هایش به نتیجه رسیده است.
***
شامگاهی مارا، که از شادی پایکوبی می کرد، وارد غار شد. او در برکه ای ماهی زیبایی صید کرده بود که فلس های آبی و گوشتی سفید و خوشمزه داشت. به زودی آتشی روشن کرد و ماهی را در ماهی تابه نهاد. پس از چند لحظه بوی دل انگیز کباب فضای غار را پر کرد و آنی را به آوازخوانی واداشت و هوس و آرزوی خوردن ماهی را در دل تره انداخت.
تره از جای خود برخاست و به صدایی بلند فریاد زد: «آه!... نگاه کنید، نگاه کنید! یک زورق! زورقی با شکوه! زود بیایید و این زورق را تماشا کنید!»
زن و شوهر که چون همه ی مردم تاهیتی بسیار کنجکاو بودند، به اتاق تره دویدند.
تره گفت: «آه، دیر آمدید، خیلی دیر آمدید! زورق ناپدید شد! شما همین جا بمانید من روی دیوار می روم و به شما می گویم که آیا از آن جا می توان زورق را دید یا نه؟»
زن و شوهر در آستانه ی غار ایستادند و با دیدگان حریص افق خالی را کاویدند، تره از روی دیوار گذشت و وارد اتاق همسایه شد و ماهی را که روی ماهی تابه بود برداشت و مشتی گیاه خشک روی آتش انداخت و به اتاق خود برگشت.
زن و شوهر به خود آمدند و به اتاق خود رفتند و به طرف آتش دویدند. اما روی آتش تنها چیزی سوخته و سیاه شده دیدند و پنداشتند که ماهی سوخته است و سیاه شده است و هر دو خشمگین گشتند و گناه سوختن ماهی را به گردن یکدیگر انداختند.
تره که ماهی را با لذت بسیار خورده بود بلند بلند می گفت: «امروز بخت با من یار بود و توانستم ماهی بی مانندی صید کنم. اگر چه تنها هستم و کمکی ندارم، خیلی زیرک تر و هوشمندتر از همسایه ی خود، مارا هستم! آه، اگر زنی داشتم می دانستم چطور شکم او را سیر کنم!»
بوی خوش ماهی که از اتاق تره بلند می شد دماغ آنی را قلقلک داد. آنی روی به شوهر خود نمود و گفت:
- من از پیش تو می روم! تو حتی بلد نیستی ماهی را سرخ بکنی! من می روم زن تره می شوم و با او زندگی می کنم!
هر چه مارا کوشش کرد نتوانست او را از رفتن باز دارد. آنی به خانه ی تره رفت و زن او شد.
***
روزها گذشت و کوشش مارا برای نرم کردن دل زن پیشین خود و باز گرفتن او از دست تره به جایی نرسید. چون امیدش از هر طرف بریده شد، به نزد پدر زن خویش رفت تا با او برای برگردانیدن زن خویش چاره جویی بکند.
پیرمرد از مصیبتی که بر سر مارا آمده بود خنده اش گرفت. با این همه، حاضر شد که به او کمک کند و گفت:
- گوش کن تا بگویم که چه باید بکنی. زنت از تو خوردنی بسیار می خواهد؟ خوب باید بیش از رقیب خود به او خوردنی بدهی! او ماهی دوست دارد؟ باید به او هر قدر ماهی می خواهد بدهی! به غار خود برگرد و هر شب تا شبی که ماه بدر کامل بشود به صدای بلند به درگاه خدایان دعا کن! از آنان بخواه که برای تو ماهی بسیار از آسمان پایین بیندازند!
روزی که ماه چهارده شبه می شود، شامگاهان به محض غروب آفتاب پیش من بیا تا من صدها ماهی پرنده به تو بدهم و بگویم که چه کار باید بکنی!
مارا با دلی شاد و خرسند به خانه ی خویش بازگشت و از آن پس چنین وانمود کرد که آنی را پاک فراموش کرده است، او با تره آواز می خواند، می گفت و می خندید اما هر شب یادش نمی رفت که به صدای بلند دعا بخواند و از خدایان بخواهد که هزاران ماهی از آسمان برای او بفرستد.
او این کار را تا روزی که ماه چهارده شبه شد ادامه داد. در آن روز، به محض غروب آفتاب به نزد پدرزنش رفت. پیرمرد که ماهی پرنده ی بی شمار صید کرده، در غار خود گرد آورده بود. همه ی آن ها را به مارا داد و گفت:
- تو باید این کار را که می گویم بکنی: در برابر غار شما بیشه ای از درختان کوچک است که آفتاب آن را سوزانیده است. تو باید از مدخل غار خود تا انتهای دشت به شاخه های خشک هر یک از این درختان، به تناسب بزرگی و کوچکی آن ها، یک یا چند ماهی آویزان بکنی و بعد به غار برگردی و به صدای بلند دعای هر شبت را بخوانی و از خدایان درخواست کنی که ماهی بسیار برای تو بفرستد. برو!
مارا شتابان به سوی غار خود برگشت و سفارش پدرزنش را به کار بست و به هر درخت خشکی، از مدخل غار تا انتهای دشت، یک یا چند ماهی آوریخت و بعد به غار خود برگشت و به صدای بلند دعا خواند و آن گاه چنین گفت:
«ای خدایان پدر بزرگان در گذشته ی من! ای خدایان که به هر کاری توانا هستید، به یاری و کمکم بشتابید!
«در این جا روز به روز خوراکی کمیاب تر می گردد و من گرسنه ام،
«ای خدایان توانا و ترسناک! شما که هیچ کاری برایتان غیرممکن و دشوار نیست،
«به ماهیان دریا فرمان بدهید تا بپرند و به نزد من بیایند!
«چندان که دامنه ی تپه را پر کنند!
«ای خدایان پدربزرگان من! ای خدایان توانا و مهربان به کمکم بشتابید!
مارا این دعا را چندان تکرار کرد که ماه در آسمان پدیدار گشت، ماهی بزرگ و رخشان و در پرتو آن همه ی ماهیانی که از شاخه های خشک آویخته شده بودند درخشیدن گرفتند و درخشش سیمین آن ها سراسر دره را فرا گرفت. آن گاه مارا به شادی فریاد کشید و تره و آنی را صدا کرد تا بیایند و قدرت خدایان را ببینند.
تره و آنی از حیرت بر جای خود خشک شدند. چشمان آنی از تعجب از حدقه بیرون آمدند.
مارا از تره خواست که او هم این کار را بکند، اما تره خود را در برابر او ناتوان و حقیر یافت.
مارا ماهیان را به آنی پیشکش کرد و آنی دوباره به اتاق دیگر غار برگشت و زندگی با مارا را از سرگرفت.

پی نوشت ها:

1. Te Ana Marara a Rere A Tau.
2. Papenoo.
3. Ani.
4. Mara.
5. Tere.

منبع مقاله :
دوفور، ا. و.؛ (1386)، داستان های تاهیتی و دریاهای جنوب، ترجمه ی اردشیر نیکپور، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم

 




منبع :

غار - ته آنا مارارا آ ره ره آ تائو گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات