اوآتانابه و جادوگر

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد اوآتانابه و جادوگر ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

اوآتانابه و جادوگر
,اوآتانابه,جادوگر,[categoriy]

آکاایران: اوآتانابه و جادوگر



 

نویسنده: فلیسین شاله
برگردان: اردشیر نیکپور



 

به گزارش آکاایران:  اسطوره ای از ژاپن

«خبر دارید؟ جادوگر بامداد امروز هم مردی را کشت!»
این خبر از دکانی به دکان دیگر میان پیشه وران وحشت زده ی محل گشت. گروهی از مردمان در کوچه گرد آمده بودند و درباره ی این واقعه گفت و گو می کردند.
«وحشتناک است! روزی نیست که این جادوگر رهگذری را نکشد!... از سه ماه پیش، یعنی از روزی که این زن جادوگر در برج کهنه ی دروازه ی شهر جای گزیده چه کشتارها که نکرده است!...»
«شما او را دیده اید؟»
«نه، خودم ندیده ام؛ اما یکی از برادرزادگانم او را دیده و قیافه اش را برایم تعریف کرده است... چهره اش بیننده را به وحشت می اندازد. صورتی خاکستری رنگ دارد، گیسوانش همیشه پریشان و آشفته است... چشم راستش بسیار بزرگ است و بالاتر از چشم چپش که بسیار کوچک است قرار دارد. چه دماغی دارد!... بزرگ و نوک برگشته. چه دهانی!... چون کام درندگان وحشی. لبانش کلفت و به رنگ خون است.
- می گویند هر آدمی را می بیند، که از نزدیکی برج وارد شهر می شود یا از شهر بیرون می رود، خود را به روی او می افکند و با شمشیری بلند، که به دست دارد و آن را با بازوان دراز و لرزانش بر بالای سرش می چرخاند، رهگذران بدبخت را یا می کشد یا زخمی گران بر آنان می زند.
- یکی از همسایه های من می گفت که جادوگر تنوره می کشد و به هوا بالا می رود و چون عقابی خود را به روی شکارش می افکند.
«آیا شنیده اید که می گویند او از این رو از مردمان بیزار و خشمگین است که رنج و آزار بسیار از آنان دیده است، زیرا مردمان به سبب زشتی رویش از وی می گریخته اند و ریشخندش می کرده اند؟ گویا پیشترها می خواسته است شوهر کند، لیکن مردی پیدا نمی شد که دل زناشویی و به سر بردن با زنی دیوروی داشته باشد.»
- اما او که جادوگر است. مگر نمی توانسته چهره اش را تغییر دهد و به چهره ی زنی زیبا روی درآید؟
- می گویند می توانسته اما نخواسته. دلش می خواسته مردی با همان چهره ای که طبیعت به او داده است دوستش بدارد، لیکن هرگز این آرزویش برآورده نشد و از این روست که دلی آکنده از کینه ی مردمان دارد و بر آن سر است که تا می تواند آزار و ستم به آنان برساند.
- که می تواند ما را از شر این جادوگر بدخواه برهاند؟
سرانجام دایمیو (امیر) جنگاورانش را گرد آورد. به آنان گفت: «خبر دارید که زنی جادوگر در برج شهر جا گرفته و در چند ماه بسیاری از مردمان را کشته است؟ او نمی گذارد کسی از کنار برجی که در آن جا مسکن کرده است بگذرد. هر کس از آن حدود عبور کند یا کشته می شود یا زخمی گران از شمشیر او می خورد. این وضع را نمی توان تحمل کرد. باید به آن پایان داد. مردی می خواهم که حاضر شود جان خود را در راه بهروزی همگان ببازد و گزند این جادوگر بدخواه را از سر مردمان شهر ما دور کند.
کدام یک از شما آماده است چنین مأموریت خطرناکی را انجام دهد؟»
پس از چند لحظه سکوت یکی از جنگاوران گفت: «من!»
همه چشم به سامورایی ای که این کلمه را گفته بود دوختند. وی جنگاوری بود که خود را به دلیری بلندآوازه و نامور ساخته بود. سربازی بود بی پروا به نام اوآتانابه نوتسونا. (1)
دایمیو گفت: «آفرین! باید فردا پیش از برآمدن آفتاب شر جادوگر را از سر مردمان بکنی!»
بامداد فردا اوآتانابه به سوی دروازه ی شمالی کیوتو رهسپار شد. او مردی بلند بالا و لاغراندام بود. چهره ای سوخته و دیدگانی پر فروغ داشت. ابروان را درهم کشیده، دندان ها را به هم فشرده بود. زرهی پولادین بر تن، دستکش های چرمین آهن پوش به دست کرده، کلاهخودی آهنین یا گردن پوش فلزی به سر نهاده بود. در دل به پسر هشت ساله ی خود می اندیشید که شاید دیگر او را نمی دید. می دانست که پسرش به داشتن پدری که همه به دلیری و دلاوری بسیارش خواهند ستود خواهد بالید و سرافرازی خواهد نمود. هرگاه پس از چند دقیقه به دست جادوگر کشته شود در دل جوان و پر مهر او خاطره ای پاک و شریف از خود بر جای خواهد نهاد.
جادوگر آمدن جنگاور را دید و با خود گفت تا چند دقیقه ی دیگر قربانی تازه ای به شماره ی قربانیانش افزوده می شود. در برج را تا نیمه باز کرد و بازوی درازش را با شمشیر بلندش از آن جا بیرون آورد تا بر سر جنگاور فرود آورد.
جادوگر همیشه هنگامی که رهگذر از دیدن او هراسان پای پس می نهاد شمشیرش را به سرش می کوفت، لیکن این بار ناگهانی مورد حمله قرار گرفت و غافلگیر شد. اوآتانابه با چنان چالاکی و نیرویی بر او تاخت که جادوگر نه تنها نتوانست او را از پای درآورد بلکه فرصت آن نیافت که از خود دفاع کند.
سامورایی دلیر به یک زخم شمشیر بازوی راست جادوگر را که شتابان به برج خود برمی گشت برید و به هوا انداخت.
اوآتانابه نوتسونا بازوی خون آلود و شمشیر جادوگر را از زمین برداشت و با خود برد.
سلاح را به سرور خود، دایمیو، هدیه کرد و بازوی بریده ی جادوگر را در پارچه ی ابریشمینی، که یکی از هواخواهانش به او بخشیده بود، پیچید و به خانه بازگشت.
پسر خردسالش از بازیافتن پدر شادمان شد و از دلاوری تازه ی پدر پهلوانش خویشتن را سرفرازتر از پیش یافت و دلش خواست که پدر شرح پیکار خود با جادوگر را به او بازگوید، از این رو از او پرسید: «پدر! دلت نمی خواهد بازوی جادوگر را به من و خواهر کوچک نشان بدهی؟ نمی دانی چقدر دلم می خواهد بازوی جادوگر را ببینم!»
اوآتانابه نوتسوما ابرو در هم کشید و گفت: نه، پسرجان! من با خود عهد کرده ام که این بازو را به کسی نشان ندهم!»
پس از او زن پهلوان پیشش آمد و چون او را تنها دید گفت: «سرور گرامی من! نمی دانید چقدر دلم می خواهد که بازوی این جادوگر ترسناک را نشانم بدهید!»
- نه، همسر عزیزم! من با خود عهد کرده ام که این بازو را به کسی نشان ندهم!
زن اوآتانابه دلش می خواست کنجکاوی خود را فرونشاند و آرزوی بسیار داشت که بتواند به دوستانش تعریف کند که بازوی جادوگر چگونه چیزی است، لیکن در برابر خواست سرور و همسر خود چاره ای جز تسلیم ندید.
عصر همان روز زنی پیر به دیدن اوآتانابه آمد. این زن خاله ی او و پیشترها جای مادرش بود (زیرا پهلوان در کودکی بی مادر شده بود). پیرزن بالاپوشی فراخ و تیره بر تن داشت و دو طرف آن را روی سینه کشیده، یا دست چپ نگاه داشته بود. رخساری به رنگ عاجی روشن و چهره ی شیرین و اندکی محزون زنی را داشت که در زندگی درازش درد بسیار کشیده و اندوه فراوان خورده بود. لیکن امروز که به دیدن پسر خواهر پیروزش آمده بود شاد و خرم می نمود. او به جنگاور رو کرد و گفت: «از پیروزی درخشان امروزت خبر یافته ام... همه ی همسایگان من، همه ی ساکنان محله ی من دلیری و شایستگی تو را می ستایند. نقل دلیری تو نقل هر مجلسی است... نمی دانی چقدر به داشتن چون تو خواهرزاده ای به خود می بالم. آمده ام تا از دل و جان آفرینت بگویم...»
چهره ی اوآتانابه از شرم به سرخی گرایید و در برابر آن زن سر تعظیم فرود آورد و گفت: «خاله ی گرامی! چه خوب و مهربانید که به دیدن من آمده اید و سخنانی چنین دلپسند می گویید!»
خاله به سخن خود چنین ادامه داد: «اما خواهشی هم از تو دارم... شاید تعجب بکنی... اما چندان تعجبی هم ندارد. من زنی پیرم و همه ی پیرزنان کنجکاوند... دلم می خواست بازوی جادوگر را ببینم و به آن دست بزنم...»
اوآتانابه دمی مردد ماند و سپس سر برداشت و جواب داد: «من آن را به زن و فرزندم نشان ندادم، زیرا با خود عهد کرده بودم که آن را به کسی نشان ندهم... لیکن خاله ی عزیز، شما حق مادری به گردن من دارید... آدمی هر چه دارد از پدر و مادرش است و حق ندارد چیزی از آنان دریغ کند... اکنون خواهش شما را برآورده می کنم...»
جنگاور دستور داد که کسی وارد اتاق او نشود، آن گاه رفت و بازوی جادوگر را برداشت و با خود آورد. پارچه ی ابریشمین را از روی آن باز کرد و بازو را به خاله ی خویش داد. خاله با دست چپ خود بازوی جادوگر را از او گرفت.
خاله پس از گرفتن بازوی جادوگر دچار هیجانی فراوان شد و از دیدن خونی که روی بازوی جادوگر دلمه شده بود بر خود لرزید و زیر لب گفت: «بسیار خرسندم... از دیدن این بازو بسیار خرسندم... از داشتن این بازو بسیار خرسندم...»
ناگهان پهلوان چنین پنداشت که دچار وهم و کابوس شده است. زیرا چنین به نظرش رسید که صدا دیگر صدای خاله اش نیست، گفتی زن دیگری با او سخن می گفت.
پس از چند لحظه چهره ی خاله هم دگرگون شد... روی مهربان و ملایم و رنگ پریده ی او خاکسترگون گشت و رخساری خشمگین و ترسناک پیدا کرد و بینیش دراز و گره دار شد و یکی از چشمانش گشاد شد و در بالای نیمرخ راستش چرخید و چشم دیگرش کوچکتر شد و پایین تر از چشم راست در نیمرخ چپش به گردش افتاد...
نه، پهلوان دچار وهم نشده بود. او دریافت که به چه کابوسی گرفتار آمده است. زنی که پیش روی او ایستاده بود خاله اش نبود، جادوگر بود که خود را به چهره ی خاله ی مورد احترام او آراسته بود تا بتواند بازویش را از او باز گیرد.
سپاهی سخنی بر لب نیاورد و چهره اش دگرگون نشد لیکن بی درنگ تصمیمی گرفت و به انجام دادن آن کوشید... اکنون بهترین فرصت به دستش افتاده بود که کار جادوگر را یکسره کند. لیکن چون او انتظار چنین پیشامدی را نداشت و غافلگیر شده بود سلاحی همراه نداشت. به اتاق دیگر دوید تا شمشیر وفادارش را بردارد. و چون بازگشت کسی را در اتاق خود نیافت. در اتاق و حتی در خانه را نیز گشوده یافت.
پهلوان از خانه بیرون شتافت، لیکن جادوگر تنفر انگیز را دیده که تنوره کشیده است و به هوا می رود و بازوی خونینش را با دست چپ به سینه می فشارد.

پی نوشت :

1. Watanabe notsuna.

منبع مقاله :
‎ داستانهای ژاپنی، ترجمه ی اردشیر نیکپور، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ اول فلیسین، (1383)

 




منبع :

اوآتانابه و جادوگر گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات