دختر مشکل پسند

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد دختر مشکل پسند ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

دختر مشکل پسند
,دختر,مشکل,پسند,[categoriy]

آکاایران: دختر مشکل پسند



 

نویسنده: ا. و. دوفور
مترجم: اردشیر نیکپور



 

به گزارش آکاایران:  اسطوره ای از تاهیتی

«تائیا» (1) هیجده ساله شده بود. او دختری بود بلند بالا و لاغر اندام و دارای زیبایی و لطافت خاص دختران تاهیتی. پدرش فرمانروای بخش بزرگ «ماراآ» (2) و «راآتیرا» (3) و بسیار پاکدل و نیرومند بود، با خود اندیشید که وقت شوهر کردن دخترش رسیده است و باید شوهر شایسته ای برای او پیدا بکند. پس پسر یکی از فرمانروایان همسایه را که «تینو» (4) نام داشت به نزد خود خواند.
تینو پسری بود آرام و پرکار و با همه بسیار دلسوز و مهربان و پدر او کشتزاران فراوان و پهناوری از وانیل و قهوه داشت. تینو را به احترام بسیار پیشباز کردند و در پذیرایی از او هیچ فرو نگذاشتند و او در چند روز توانست محبت و علاقه ی همه را به خود برانگیزد و راآتیرا چون چنین دید، دختر خویش را پیش خواند و گفت:
- من از تینو دعوت کردم که به این جا بیاید و چندی مهمان ما باشد تا تو بتوانی با او آشنا شوی. راستی، اکنون وقت آن رسیده است که تو همسری برای خود برگزینی! تو دیگر بزرگ شده ای و من پیر گشته ام و نوه هایم می توانند شمع روزهای تیره ی پیری من گردند. من چنین می پندارم که تینو که از خاندانی نجیب برخاسته است، شوهر خوبی برای تو باشد.
اما تائیا جوابی داد که پدر از شنیدن آن سخت به حیرت افتاد. وی به لحنی جدی در جواب پدر گفت:
- پائینو (5) (پدر)، من به خلاف میل تو، هرگز زن مردی چون تینو نخواهم شد!
پدرش او را وادار کرد که بگوید چرا نمی خواهد زن او بشود و وی سرانجام چنین پاسخ داد:
- تو نمی دانی، او روزی با باری از فئی که بر دوش نهاده بود از دره باز می گشت، در کنار درختی ایستاد و برای این که جای بار خود را روی شانه هایش عوض کند ناچار شد آن را بر زمین بگذارد، در صورتی که همراه او حتی بی آن که از رفتن بازماند بار خویش را به سادگی از روی شانه ای به روی شانه ی دیگرش لغزاند. شاید تو از این پیشآمد خبر نداری، اما در این بخش کسی نیست که از آن آگاه نشده باشد. دوستان ما ممکن نیست که این را به یاد من نیاورند. من دلم نمی خواهد زن مردی بشوم که مردم بتوانند به چنین دلیلی سرزنش و تحقیرش کنند.
پدر هر چه کوشید، هر چه دلیل آورد و نصیحتش کرد سودی نبخشید و تائیا از تصمیم خود برنگشت و تینو بی آن که با تائیای زیبا ازدواج کند به بخش خویش بازگشت.
***
یکی از برادران تائیا دوست «تائوره آره آ» (6)ی زیبا و خوش بروبالایی بود به نام «ترآئی»(7). این جوان برای شرکت در صید ماهی که تازه آغاز یافته بود به این بخش آمده بود و فرمانروا چنین می پنداشت که دخترش به آن جوان مهری رسانیده است، پس او را نزد خویش خواند و گفت:
- تائیا، تو حاضر نشدی زن پسر فرمانروای همسایه ی ما بشوی، حق هم داشتی، اما این جوان که به بخش ما آمده است و او را ترآئی می خوانند دارای اخلاق خوب و پسندیده ای است و من چنین می پندارم که تو او را پسندیده باشی!
تائیا به لحنی قاطع سخن پدر را برید و گفت: «پائینو، دیگر از این مرد با من سخن مگو! دیروز چیزی از او دیدم که هیچ از آن خوشم نیامد و من هرگز چنین مردی را به شوهری خود نمی پذیرم!»
پدر به اصرار از دختر خود خواست که به او بگوید در آن جوان چه عیبی دیده است که از او بدش می آید و نمی خواهد زن او بشود؟
دختر گفت: «ببین پدر، من با دخترانی که از دوستانم هستند به کنار دریا رفته بودم. ما زیر نخل بزرگی نشسته بودیم و برگ های بسیار بزرگ و پهن آن ما را از دیده ها پنهان می داشت. من از آن جا ترائی را دیدم که در کنار آن سنگ ها سرگرم ماهی گرفتن بود. از دیدن او سخت شادمان گشتم زیرا او همراه دیگران به شکار ماهی تن نرفته بود، بلکه به خاطر من در آن جا ماهی می گرفت زیرا به او گفته بودم که دوست دارم از مارماهیان کنار آب سنگ ها بخورم! مردی جوان و زیبا که از لذت و خوشی صید بزرگ چشم بپوشد و برود و چون کودکی که تازه ماهی گرفتن آموخته است،؛ مارماهی بگیرد، آیا بدین گونه نشان نمی دهد که تا چه حد مرا دوست می دارد و برای برآوردن آرزوهای من از خوشی ها و لذات خود چشم می پوشد؟ همه ی یارانم از رشک کبود شده بودند و من از این روی در خود غروری بزرگ می یافتم. اما او چون به ساحل برگشت و از زورق خود پیاده شد، به جای آن که آن را خود بلند کند و به خشکی بیاورد، روی سنگی نشست و دو کودک را که در چند قدمی او روی ریگ های ساحل بازی می کردند، به کمک خود خواست. یاران من از دیدن این رفتار او خندیدند و من از شرم سرخ شدم. یکی از آنان به صدای بلند گفت: «خدا را شکر که این ماهی ها را به خاطر من صید نکرده است! کدام یک از ما حاضر است آن ها را بخورد؟» و همه قاه قاه خندیدند!
«می فهمی پائینو! من ممکن نیست زن چنین مردی بشوم چون یک روز هم ممکن است من ناچار شوم زورق او را به خشکی بکشم و در این صورت از شرم می میرم، زیرا مردی که خود را شایسته ی این نام بداند هرگز چنین کاری نمی کند.»
فرمانروا عذرها آورد و وعده ها داد، اما تائیا پاسخ خود را تغییر نداد:
- نه، من زن او نمی شوم!
ترائی هم چون تینو، ناچار به خانه ی خویش برگشت و آرزوی ازدواج با تائینا را از دل بیرون کرد.
***
ماه ها گذشت. روزی فرمانروا را به بخش دیگری دعوت کردند و او تصمیم گرفت دخترش را نیز با خود ببرد، زیرا در آن بخش جوانی بود به نام «پاتائی» (8) که ممکن بود شوهری شایسته برای تائیای مشکل پسند باشد.
پاتائی بیش از همه ی جوانان بخش خود توجه تائیا را به خود جلب کرد و مورد پسندش قرار گرفت. تائیا از رفتار او، از شیرین زبانی او، از مهارت و چیره دستی اش در بازی های جنگاورانه، از صدای دلنشین او که با نوای «اوت» (9) و «هیمن» (10) در روزهای جشن هماهنگی دلپسندی پیدا می کرد، خوشش آمد.
روزها می گذشت و تائیا احسای می کرد که دلش هر روز به خاطر آن جوان بیشتر به تب و تاب می افتد، با این همه در جواب پدر خویش گفت:
- پدر، راستش من این مرد جوان را می پسندم، اما تازه او را شناخته ام، اجازه بده که چند روزی بیشتر او را ببینم و درباره اش فکر کنم!
فرمانروا که از این جواب خشنود شده بود خواهش دخترش را پذیرفت.
آن گاه تائیا پیش دختران جوان بخش رفت و به آنان گفت: «راستش را بگویید بدانم پاتائی چگونه مردی است؟»
دختران درجواب او گفتند: «او مردی است سربه هوا و هوسباز!»
تائیا گفت: این که مهم نیست، من در اندک مدتی او را به وفاداری عادت می دهم!»
- او گاهی مست می شود و هر چه از صید خود به دست می آورد در می خواری از دست می دهد!
تائیا گفت: «آه این هم مهم نیست! اگر او شوهر من بشود، به زودی او را از می خوارگی و ولخرجی باز می دارم!»
دختران گفتند: «او قمارباز است و چون در قمار ببازد ممکن است دست به روی زنش بلند کند، چون او بسیار زود خشم است!»
او در جواب آنان گفت: «این هم مهم نیست، اگر قماربازی می کند بی گمان بدین سبب است که تفریحی ندارد و از تنهایی حوصله اش سر می رود، اگر زنش را بزند، نشان حسودی اوست و مرد تنها وقتی حسادت می ورزد که زنی را دوست داشته باشد!»
او برای همه ی حرف های دختران جوابی آماده داشت، اما روزی که می خواست برود و به پدر خود بگوید که تصمیم گرفته است زن آن مرد بشود، او را دید که زنبیلی پر از مائیورهای پخته که بخار از رویشان بلند می شد، با خود می برد. او به دختران گفت:
- نگاه کنید، این مرد چه خوب بلد است تنورش را آماده کند! این مائیورها زیر دندان آدم آب می شوند! ماهی را هم چه خوب کباب کرده است!
دختران در جواب او گفتند: «اما این غذاها را او خود نمی پزد. او هرگز نتوانسته است تنوری آماده کند. غذای او را دیگران می پزند و بدین سبب ما او را «آی اوتا» (11) یعنی «خام خور» لقب داده ایم. این مائی یورها و این ماهی را «تتوآ» (12) پخته است.
تائیای بیچاره از شرم و خشم بیمار گشت، آخر چیزی نمانده بود زن مردی بشود که نمی تواند تنور خود را روشن بکند. او به پدر خود گفت که دلش می خواهد هر چه زودتر آن بخش را ترک بکند و پدرش هم با این که سخت ناراحت شد به ناچار به خانه ی خویش بازگشت.
پاتائی وقتی دید تائیای زیبا از بخش او می رود سخت نومید گشت. هم نومید و هم خشمگین، زیرا به هنگام خداحافظی او را که در برابرش بسیار سرد و بی اعتنا ایستاده بود، دید که به تتوآ لبخند زد. تتوآ مرد ژنده پوشی بود که به نظر پاتائی تنها به درد روشن کردن تنور می خورد و بس!
مدت ها از روزی که فرمانروا به بخش خود بازگشته بود می گذشت و تائیا هفته های بسیار بود کار خود را در خانواده ی خویش از سر گرفته بود که سر و کله ی تتوآ پیدا شد.
تتوآ از کتک ها و ناسزاهای پایان ناپذیر پاتائی به جان آمده بود و آمده بود از پدر تائیا برای خود پناه بخواهد. او را به خوشرویی به قبیله پذیرفتند زیرا سرور پیر قبیله هنوز لذت مائی یورها و غذاهایی را که او آماده می کرد، فراموش نکرده بود. تتوآ مردی پرکار و کاردان بود و می توانست به چالاکی بسیار بار سنگینی را از روی دوشی به روی دوش دیگرش بلغزاند. چنان نیرویی داشت که می توانست به آسانی سنگین ترین و بزرگ ترین زورق ها را از دریا به روی خشکی بکشاند. غذاهایی می پخت که مهمانسرای سرور قبیله را غرق شادی و لذت می ساخت و شامگان بر کناره ی شنزار دریا در آوازهای گروهی و قصه سرایی برتری خود را بر همگان نشان می داد.
البته او مردی بسیار زیبا نبود، پاهایی بزرگ و پهن و انگشتانی درشت و پرپشم داشت و به سنگینی راه می رفت و همه می دانستند که بارها با الکل پوست نارنج یا شیره ای که از پایی تی به دست می آمد از خود بی خود شده بود، لیکن تائیا تصمیم خود را گرفته بود و چون پدرش دیگر درباره ی شوهر کردن با او حرف نمی زد او خود خواست برود و با او حرف بزند.
تائیا به خانه ی پدرخود رفت. او در آن جا سرگرم دود کردن سیگاری از برگ های پاندانوس (13) بود.
- پدر، در خانه ی ما پسر جوانی است که من از او خوشم می آید می خواهم زنش بشوم!
سرور قبیله که باور نمی کرد چنین حرفی از دهان دختر خود بشنود به خشنودی لبخند زد و گفت:
- دختر عزیزم! بالاخره تصمیم خود را گرفتی؟ خوب بگو بدانم کدام یک از مهمانان، داماد من خواهد شد؟
آن روزها چند مسافر توانگر، از او برای چند روز پناهگاهی خواسته بودند و او نیز که مهمان نوازی را وظیفه ی مقدسی می شمرد خواهش آنان را به خوشررویی برآورده بود.
- این جوان از مهمانان تو نیست بلکه مردی است از قبیله ی تو!
- مردی از قبیله ی من! پس چطور من تاکنون او را نشناخته ام! زود نام او را به من بگو! آیا او پسر عمویت «آماتا» (14) است یا برادر خوانده ات «تورائی» (15)
- پائینو، او نه این است و نه آن! او تتوآ، خدمتگزار توست!
- تتوآ؟ دخترم، بی گمان تو را روان آزارگری ریشخند کرده است! او زشت است، لطفی ندارد، ثروتی ندارد! نه چنین مردی نمی تواند دلپسند تو باشد. تو که چنین زیبایی، تو که زیباترین جوان ها را پس زدی! آخر او کس و کاری هم ندارد! ازدواج دختر من با او، وصلت بسیار ناجوری خواهد بود. این ازدواج ممکن نیست و انجام نخواهد گرفت.
- پدر، هر گاه تو نخواهی که من زن او بشوم با او فرار می کنم و به جایی چنان دور می روم که تو هرگز نتوانی ما را پیدا بکنی!
هیچ قدرتی نتوانست تائیا را از تصمیمی که گرفته بود باز دارد، چندان که سرانجام پدرش به ناچار به وصلت با تتوآ رضایت داد.
آن دو با هم زناشویی کردند و سخت به هم دلبسته شدند. تائیا چنین می نمود که به داشتن چنان شوهری به خود می بالد و خود را خوشبخت تر از همه می داند.
آن گاه که فصل صید فرا می رسید و سبزی و میوه فراوان می گشت و تنور گرم بود، تائیا به نوای گیتار شوهر خود آواز می خواند و پایکوبی می کرد و خوش بود و جز این چیزی نمی خواست.

پی نوشت ها:

1. Taia.
2. Maraa.
3. Raatia. در زبان تائیتی به معنای شاه و فرمانرواست. - مؤلف.
4. Tino.
5. Paino.
6. Taurearea.یعنی نوجوان.
7. Terai.
8. Patai.
9. Ute. آواز بالبداهه که بیان کامل احساس روحی تاهیتی است. خواننده آوازی را به همراه آواز گروهی مردان و زنان سر می دهد.
10. Himen. یعنی آواز و آواز خواندن.
11. Ai ota.
12. Tetua.
13. Pandanus.درختی است با برگ های دراز و برنده چون تیغ تیز، این برگ ها را می کوبند و با آن ها حصیر و کلاه و غیره می بافند.
14. Amata.
15. Turai.

منبع مقاله :
دوفور، ا. و.؛ (1386)، داستان های تاهیتی و دریاهای جنوب، ترجمه ی اردشیر نیکپور، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم

 




منبع :

دختر مشکل پسند گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات