فداکاری ناکامیتسو

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد فداکاری ناکامیتسو ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

فداکاری ناکامیتسو
,فداکاری,ناکامیتسو,[categoriy]

آکاایران: فداکاری ناکامیتسو



 

نویسنده: فلیسین شاله
برگردان: اردشیر نیکپور



 

 

دژ شاهزاده میناموتو (1) برفراز تپه ای برافراشته بود. دیوارها و باروهای استوار آن را از تخته سنگ های یکپارچه ی بسیار سختی برآورده بودند. مالک قلعه در آخرین حیاط دژ، در برجی بزرگ، به سر می برد. (2)
شاهزاده ، که قبای فراخ و شلوار گشاد و سفیدی به تن داشت، درازا و پهنای تالار بزرگ برج را با گام هایی تند و شتابان می پیمود. سخنی نمی گفت. اندیشناک بود. خدمتکارانش چین هایی بر پیشانی او می یافتند و می دیدند که سرور پیرشان با همه ی کوششی که همیشه در پنهان داشتن اندیشه ها و احساسات درونی خود به کار می برد، این بار دم به دم با خشم پای بر زمین می کوبد. آنان دریافتند که شاهزاده سخت خشمگین است، لیکن می کوشد خشم خود را فرو خورد و یا دست کم آن را از دیگران پنهان بدارد.
کسی سبب خشم شاهزاده را نمی دانست و تنها می دانستند که وی به پسر خود تسون موتو (3) پیغام داده است بی درنگ از صومعه ای که زیر نظر سرپرستش ناکامیتسو در آن جا علم دین می خواند به دژ باز گردد.
امیرزاده ی جوان با آموزگار و سرپرست خود ناکامیتسو و پسر او تاکامیتسو بازگشته بود؛ اگر چه هر سه لبخند بر لب داشتند لیکن بسیار آشفته و پریشان می نمودند.
هر سه در برابر امیر رسم خدمت به جای آوردند. امیر روی به فرزند خویش کرد و بی مقدمه چنین گفت: «می دانی که نخستین وظیفه ی مرد فرمانبرداری است؟ می دانی که نخستین وظیفه ی فرمانبر و فرودست اطاعت بی چون و چرا از فرمانده و پدر خویش است اگر چه به بهای جانش تمام شود؟»
تسون موتو سر فرود آورد و گفت: «هرگز خلاف این سخنی نمی توان گفت.»
- می دانی که هر کس از انجام دادن وظیفه سرباز زند سزاوار سخت ترین کیفرهاست؟
تسون موتو پاسخ داد: «آری و این پاداشی است بحق.»
- بیاد داری که من تو را با ناکامیتسوخان، که سرپرستی و راهنماییت را از سر مهر به عهده گرفت، برای فرا گرفتن علوم دینی به صومعه فرستادم!... آیا این فرمان مرا کار بستی و آرزوی مرا برآوردی؟
- نه پدر! من در این باره کوششی شایسته به کار نبرده ام. مرا ببخش و از این گناهم درگذر!...
- تو به جای این که فرمان مرا کار بندی و علم دین بیاموزی اوقات خود را به فرا گرفتن فنون سپاهیگری به سر آورده ای؟ آیا چنین نیست؟
- آری پدر! با تأسف و شرمساری بسیار می گویم که چنین است...
- تو فرزند و فرزند زاده ی جنگاوران و رزمجویانی! من خود نیک می دانم که تو به شمشیر بیش از دفتر و قلم دلبستگی داری. لیکن فرزند رزم آوران باید سرمشق و نمونه ی تمام عیار فرمانبرداری باشد... تو فرمان مرا به کار نبستی و من هرگز به هیچ یک از زیردستان خود اجازه ی نافرمانی نمی دهم و از فرزند خود بیش از دیگران چشم فرمانبردن دارم. من تو را محکوم می کنم!... محکوم به مرگ...
پسر جوان سر در برابر پدر فرود آورد و گفت: «پدر، فرمان تو راست!»
با صدور چنین فرمانی از دهان امیر فریادی با شگفتی و هراس برخاست. این فریاد را ناکامیتسو که نتوانسته بود هیجان و پریشانی خود را فرو نشاند برکشید. سپس پای پیش نهاد و چنین گفت: «ای امیر، من که سرپرست پسر شما بودم گناهکارم، زیرا بر من بوده است که بیش از این از او مراقبت کنم و بهتر از این در راهنمایی او بکوشم، پس سزاست که مرا سیاست کنید و از وی درگذرید. اجازه دهید تا به صومعه بازگردد و از این پس با کار و کوشش خود به جبران گذشته خواست شما را به انجام رساند و شما را از خود خشنود کند.
امیر میناموتو فریاد زد که: «چطور؟ چگونه جرئت یافتی که پیش از گرفتن اجازه زبان به سخن بگشایی؟ چگونه دل این یافتی که با فرمان عادلانه ی من مخالفت کنی؟ من از تصمیم خویش نمی گذرم و برای این که تو را هم تنبیهی کرده باشم فرمان می دهم که خود این فرمان را انجام دهی! بیا این شمشیر را از من بگیر و با آن سر پسرم را از تن جدا کن! فردا پیش از فرا رسیدن بامداد و دمیدن خورشید آن را پیش من بفرست. چنین است فرمان تغییر ناپذیر من!».
آن گاه روی به تسون موتو کرد و گفت: «فرزند! اکنون با ناکامیتسو به کاخ خود برگرد. این آخرین بدرود من است!»
ناکامیتسو چون در کاخ تسون موتو با امیرزاده ی جوان و فرزند خویش تنها شد به زاری چنین گفت: «بزرگترین وظیفه ی من از امیر و سرور خود بی چون و چرا فرمان بردن است. با این همه توان آن ندارم که این فرمان را به انجام رسانم. آری نمی توانم فرمان هراس انگیز سرورم را به جای آورم. دلم می خواهد - روی به تسون موتو کرد- تو خود را از این دام بلا برهانی و به صومعه بگریزی...»
امیرزاده ی جوان در پاسخ او گفت: «نه، نه! من باید همچنان که پدر و سرورم فرموده است کیفر بینم. پدرم منتظر دیدن سر بریده ی من است!»
ناکامیتسو آهسته گفت: «دریغ! اگر جوان بودم می دانستم چه کنم! سر از تن خویش جدا می کردم و به جای سر شما به پیشگاه امیر می فرستادم. شاید در نمی یافت که سر دیگری را پیش او برده اند. اما ممکن است کله ی پیر و سپید موی مرا با سر مردی جوان اشتباه کند؟»
- مردی جوان؟ مگر من جوان نیستم؟ سر مرا ببرید و به خدمت امیر بفرستید!
این سخن از دهان تاکامیتسو پسر ناکامیتسو، که تا آن دم خاموش به گوشه ای نشسته بود و چنین می نمود که زیر بار سنگین سرنوشت خرد شده است، بیرون پرید. اما پس از گفتن این سخنان سر برافراشت و لبخندی بر لب آورد و سپس به سخن خود چنین افزود: «من سامورایی هستم و سامورایی باید فقط برای دایمیوی خویش زندگی کند و بمیرد!»
(در ژاپن باستان دایمیو به نجیب زاده ای می گفتند که مقام و موقعیتی بزرگ در سلسله ی مراتب فئودالیته (خانخانی) داشت و سامورایی رزمجویی بود که از دایمیو فرمان می برد و خدمت او را می کرد.)
تاکامیتسو چنین ادامه داد: «شاهزاده تسون موتو روزی، و شاید به زودی، سرور و سردار من می شود و من باید در راه او بمیرم. بزرگترین وظیفه ی من جان باختن در راه اوست و اگر چند روزی زودتر جان باختم چه باک!»
ناکامیتسو دست بر چشمان خود نهاد. چرا؟ آیا می خواست افکارش را بهتر در یک جا متمرکز کند و یا می خواست اشک دیدگانش را پنهان دارد؟
تسون موتو به تندی گفت: «نه، نه. من نمی توانم فداکاری پسر شما را بپذیرم. محکوم منم و من باید کشته شوم!»
تاکامیتسو گفت: «روا نمی بینم که سرورم کشته شود و من جان خود را از او دریغ دارم و زنده بمانم! پدر! بیا رشته ی زندگی مرا پاره کن نه ایشان را!»
ناکامیتسو پس از اندک اندیشه ای تصمیم خود را گرفت و چنین گفت:
«فرزند! از تو بسیار خشنودم! تو را می ستایم و به داشتن چون تو فرزندی فخر می کنم. تو سامورایی کامل عیاری و وظیفه ی خود را نیک می دانی! من امروز پس از نیمروز کاری را که باید بکنم می کنم. کاری که از انجام دادن آن گریزی ندارم!»
عصر همان روز ناکامیتسو سر فرزند خود را از تن جدا کرد و آن را پیش میناموتو فرستاد. امیر چون فرمانش را انجام یافته پنداشت دیگر به آن هدیه ی شوم ننگریست.
امیرزاده ی جوان به صومعه ی بودایی بازگشت و این بار از دل و جان به آموختن دانشی که آرزوی پدرش بود همت گماشت.
بامداد آن روز امیر میناموتو فرمان به احضار ناکامیتسو داد و گفت: «فرمان مرا انجام دادی؟»
- بلی، ای امیر!
- پسرم چگونه با مرگ رو به رو شد؟ شاید به زبونی و پستی؟
- نه ای امیر! پسر شما به مردانگی و دلاوری بسیار به پیشباز مرگ شتافت. او اصرار می ورزید که فرمان شما را هر چه زودتر به انجام رسانم! رفتاری شایسته ی نیاکان رزم آور و قهرمان خود داشت!...
- بسیار خوب! بسیار خوب!... از این موضوع بگذریم. می خواهم موضوع دیگری با تو در میان نهم. من دیگر پسری ندارم که پس از مرگم بر جایم بنشیند و مقام و دارایی مرا مالک شود و بر این ملک فرمان براند. من تو را که همواره سامورایی وفادار من بوده ای بسیار ارجمند و گرامی می دارم و نیک می دانم که پسرت نیز فضل و کمال را از تو به ارث برده است. او بهترین دوست پسر من تسون موتو بود. اکنون می خواهم او را به جای پسری که از دست دادم به فرزندی خویش برگزینم. بگو تاکامیتسو را به این جا بخوانند!
پریشانی تازه ای به پریشانی و اضطراب ناکامیتسو افزوده شد.
جرئت نکرد با امیر سخن راست بگوید، زیرا بیم آن داشت که امیر پیر بار دیگر بر تسون موتو خشم گیرد. به ناچار دروغی دیگر بافت و گفت: «ای امیر! پسرم را ببخشید! او نتوانست اندوه مرگ سرور و دوست جوان خویش را تحمل کند و ناگهان بر آن شد که روی از مردم بتابد و به گوشه ی انزوا بنشیند. از این روی بی درنگ به صومعه ای رفت و ترک دنیا گفت و موی سرش را به شیوه ی روحانیان تراشید اکنون دیگر بازگشت او به سلک رزمجویان ممکن نیست.»
ناکامیتسو پس از گفتن این سخنان از امیر پیر اجازه ی مرخصی خواست. در برابر مردم خونسرد و آسوده دل می نمود، لیکن دلش می خواست تنها بماند و در تنهایی و خلوت سیر بگرید.
روزها گذشت. راهبی از صومعه به دیدن امیر میناموتو آمد و جانبازی و از خودگذشتگی دلیرانه ی پسر ناکامیتسو را که با خشنودی پدر انجام گرفته بود به امیر باز گفت و در پایان سخن افزود که او عفو تسون موتو را به بهای این جانبازی از امیر می خواهد. تسون موتو از روزی که به صومعه بازگشته همواره در برآوردن آرزو و انجام دادن خواست پدر که تحصیل علم دین و تحقیق و تتبع در کتب آسمانی بود به جان کوشیده است.
امیر فرمان داد ناکامیتسو را پیشش آوردند تا حقیقت را از زبان خود او بشنود.
ناکامیتسو به همراه یکی از سامورایی های خود به پیش امیر آمد و آنچه بر او گذشته بود و امیر بازگفت. امیر سخنان وی را با خونسردی بسیار شنید.
داستان ناکامیتسو به سکوتی طولانی انجامید. راهب و ناکامیتسو و دوست وی با دلی پریشانی به انتظار بیان رأی و اراده ی امیر ایستادند. سرانجام امیر لب به سخن گشود و چنین گفت: «به پاداش فداکاری و گذشت بزرگی که نموده ای نافرمانی تو را بخشیدم. پسرم را هم بخشیدم لیکن به این شرط که از این پس فضیلت اطاعت از بزرگ تر را بهتر دریابد و همواره آن را به کار بندد!»
ناکامیتسو سر فرود آورد.
دوست ناکامیتسو به او گفت: «آیا اکنون شادمانی هستی که امیر گناه امیر زاده ی جوان را بخشید؟»
شادمان؟... آیا پدری که به ناچار سر فرزندش را به دست خویش بریده باشد می تواند شادمان باشد؟
ناکامیتسو جواب داد: «آری، شادم!»
لیکن شتابان با دست خویش چشمانش را پوشاند. شاید می خواست دانه های اشکی را که از آن ها فرو می ریختند از دیده ی دیگران پنهان دارد.
دوست ناکامیتسو به راهب گفت: «می گرید! لیکن از مرگ پسرش نیست بلکه از این روست که فکر می کند او دیگر نمی تواند امیر جوان را خدمت کند.»

به گزارش آکاایران: پی نوشت ها:

1.Minamoto.
1. Nakamitsu.
3. Tsunemoto.

منبع مقاله :
‎ داستانهای ژاپنی، ترجمه ی اردشیر نیکپور، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ اول فلیسین، (1383)

 




منبع :

فداکاری ناکامیتسو گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات