پشیمانی کوماگای -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

,پشیمانی,کوماگای,[categoriy]

آکاایران: پشیمانی کوماگای



 

نویسنده: فلیسین شاله
برگردان: اردشیر نیکپور



 

به گزارش آکاایران: اسطوره ای از ژاپن

کوماگای نائوزانه (1) با کلاهخود و گردن پوش آهنین و خفتان چرمین پوشیده از تیغه ها و لوحه های فلزی و شانه بندها و بازوبندها و زانوبندها و ساق بندها و دستکش هایی که توی آن ها چرمین و رویشان آهنین بود و چکمه های نوک برگشته ی سواری خود، چهره ای پرغرور و دلیرانه داشت.
این مرد در نیمه ی اول قرن دوازدهم میلادی می زیست.
چون به راهی می گذشت مردمان او را به یکدیگر نشان می دادند و می گفتند: «این مرد اول پهلوان ژاپن است!»
همیشه او را دیده بودند که بی اعتنا به مرگ و درد خود را به روی دشمن می انداخت و شمشیرش را چون صاعقه به چالاکی می چرخاند. همواره حتی آن گاه که همرزمانش او را تنها می گذاشتند یا زخم های سخت و جانکاه برمی داشت تا به دشمن چیره نمی شد دست از پیکار نمی کشید.
روزی برای جلب توجه دشمن شاخه های شکفته ی زیبایی از درخت گوجه در ترکش خود می نهاد و روزی چون کلاهخود و کیسه ای کندر از فرمانده خود به هدیه دریافت. دستور داد تا در آن کلاهخود کندر دود کنند و بروند و به فرماندهش خبر بدهند که «هرگاه بشنوید که دشمن سری را برانداخته است که بوی کندر می داده بدانید که سر نائوزانه بوده است که تا دم بازپسین پیکار کرد!»
او می گفت: «مرد زمانی دراز زندگی نمی کند لیکن نامش قرن ها باقی می ماند!»
کوماگای در جنگ ایچی نوتانی (2) دلاوری های بسیار نمود.
در پایان جنگ خود را در برابر رزمجویی شگفت انگیز یافت. این رزمجو نجیب زاده ای جوان و بسیار هم جوان و رعنا و خوش پوش بود که بر اسبی نشسته بود و پیش از آمدن به میدان جنگ اندکی سفیداب به رخ مالیده بود. روی نیم تنه ی آبی رنگ زربفت خود جوشنی به رنگ شاخه های نورسته بر تن کرده، کلاهخودی آراسته به ستاره های سفید بر سر نهاده بود. کمانی آراسته به شاخه های نخل هندی بر دوش افکنده، هیجده تیر پردار از پرهای دم کلنگ به فتراک بسته بود. نی لبکی از چوب خیزران با خود داشت که پدرش به او هدیه کرده بود و او آن را بیش از هر چیزی دوست می داشت و بسیار خوب و شورانگیز می نواخت؛ او این نی را حتی در میدان جنگ هم از خود دور نمی کرد.
پیش از آن که به میدان پیکار آید بیتی چند در وداع از زندگی خواند و در این منظومه های کوتاه و زیبا فصول چهارگانه ی سال را که دیگر امید دیدن آن ها را نداشت توصیف کرد و گفت که «به زودی تن بی جانش به زیر خزه های ایچی نوتانی به خاک سپرده خواهد شد...»
کوماگای به هماورد عجیب خود بانگ زد: «بیا تا تن به تن با هم بجنگیم!
بیا با پهلوانی که کوماگای نائوزانه نام دارد و از سرزمین موساشی (3) است و نخستین جنگاور ژاپنش می خوانند زورآزمایی کن!»
جوان دعوت او را با نخوت بسیار پذیرفت. از تیر و کمان درگذشت و دست به شمشیر برد و اسب خود را به سوی اسب کوماگای برانگیخت.
دو پهلوان با هم درآویختند و از اسب به زمین درغلتیدند. چندین بار یکی بر دیگر غلبه یافت. لیکن بزودی جنگاور پیر بر حریف جوان و ناتوان خویش ظفر یافت. بر زمینش کوبید و بر سینه اش نشست و خنجر خود را برکشید تا سر از تنش جدا کند. چون کلاهخود او را از سرش برداشت تا آسانتر گلویش را ببرد. چشمش به رخساره ی او افتاد و دلهره و پریشانی شگفت انگیزی بر دلش نشست... با خود گفت: «حیف نیست که به روی کودکی چنین زیبا و پاک نژاد تیغ بکشم؟»
آن گاه روی به جوان نمود و گفت: «پسر کیستی؟»
جوان پاسخ داد: «چه سود که نام پدرم را بدانی؟ شتاب کن و سرم را از تن جدا کن.»
- هرگاه من از نام تو و نژاد تو آگاه نشوم و تو را بکشم تن بی جانت در این جا به روی خاک می افتد و کسی آن را به خاک نمی سپارد و مراسم مذهبی لازم را برای جسدت به جای نمی آورد. لیکن هرگاه آگاه شوم که کیستی و از تخمه ی کیستی مرده ات را پیش کسانت می فرستم.
جوان پاسخ داد: «باید بدی را با نیکی سزا داد. شما آهنگ کشتن من کردید، لیکن من نام و نشانم را پیش شما فاش می کنم تا از این پیروزی خود بیشتر سرافراز و غرق مباهات شوید... من پسر تسون موری (4) رئیس مشاوران ساختمانی امپراتورم. آتسوموری (5) نام دارد و شانزده سال بیش ندارم.»
- شانزده ساله؟ همسال پسر من!...
کوماگای به آن نوجوان که پسرش کوجیرو (6) را به یادش انداخت که بامداد همان روز در پیکار زخمی برداشته بود، مهری در دل خود یافت و بی اختیار اشک از دیدگانش فرو ریخت و روی به وی نمود و گفت: «دریغ! چه سرنوشت اندوهباری یافته ای! تو همسال پسر من کوجیرو هستی و از این روست که دلم به تو می سوزد و مهرم به تو می جوشد... چگونه می توانم تو را بکشم؟ دلم می خواهد تو را از مرگ برهانم. اکنون آزادت می کنم...»
آتسوموری پاسخ داد: «نه گریختن برای جنگاوری زمین خورده ننگ است!»
کوموگای به اندیشه فرو رفت. با خود اندیشید که هرگاه بگذارد چنین حریفی از چنگش بگریزد آوازه ی جنگاور تأثرناپذیر را از دست خواهد داد...
وانگهی اگر هم او آتسوموری را رها کند او باز هم جان به در نمی برد، زیرا در پیکارگاه با رزم آوران دیگر رو به رو می شود و آنان بر این جوان ناآزموده و ناتوان ظفر می یابند و حریفان درشتخوی بر او رحم نمی کنند.
کوماگای با صدای خفه گفت: «دلم می خواست تو را از مرگ برهانم لیکن چه چاره کنم؟ از یارانت دور شده ای و در میان دشمنان افتاده ای و نمی توانی از چنگ آنان بگریزی...»
آتسوموری گفت: «من از مرگ بیمی ندارم!»
کوموگای گفت: «من بقیه ی عمرم را برای رهایی روان تو دعا می خوانم.»
آن گاه دندان هایش را به هم فشرد و چشمانش را که از اشک تر شده بودند فرو بست و سر نوجوان زیبا را که به دلیری سر به فرمان سرنوشت نهاده بوده از تن جدا کرد.
چون پیکار به پایان رسید کوموگای فرمان داد تا سر بریده و تن بی سر آتسوموری را با نی لبک و منظومه ای که پیشش یافته بودند پیش پدر و مادرش فرستادند.
کوماگای در دوران دراز زندگی جنگاوری خود بارها آدم کشته بود و هرگز از کشتن آنان اندوهگین نشده بود لیکن پس از پیکار ایچی نوتانی پشیمانی بزرگی بر دل جنگاور نامدار نشست.
هر دم شبح نوجوان زیباروی که به دست او کشته شده بود در برابر چشمش هویدا می شد و او هر دم دست خود را از خون آتسوموری سرخ گون می یافت.
پس بر آن شد که دیگر کسی را نکشد و هرگز سلاح جنگ نپوشد. به شهر کیوتو رفت و به پرستشگاه کورودانی (7) پناه برد و در آن جا به کنج انزوا خزید و بر آن شد که بقیه ی عمر را به دعای قربانی دلیر خود بپردازد.
سلاح های خود را در باغچه ی سبز و خرمی، که پرستشگاه در میان آن ساخته شده بود، انداخت و بقیه ی ایام عمرش را در تفکر به این سخن بزرگ بودا گذرانید:
«آزادمرد و بزرگوار مردی نیست که جانداران را بیازارد بلکه آن کس است که دل بر دیگران بسوزاند!»

پی نوشت ها:

1. Komagai Naozane.
2. Ichi no - tani.
3. Musashi.
4. Tsunemori.
5. Atsomori.
6. Kojirô
7. Kurodani.

منبع مقاله :
‎ داستانهای ژاپنی، ترجمه ی اردشیر نیکپور، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ اول فلیسین، (1383)

 




منبع :

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات