دو دایمیو و نوکرشان -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

دو دایمیو و نوکرشان
,دایمیو,نوکرشان,[categoriy]

آکاایران: دو دایمیو و نوکرشان



 

نویسنده: فلیسین شاله
برگردان: اردشیر نیکپور



 

به گزارش آکاایران:  اسطوره ای از ژاپن

روزی دایمیویی رهسپار کیوتو شد.
او مردی بلندبالا و لاغر اندام بود.
دایمیو با خود می گفت: «صد حیف که نتوانستم نوکری برای خود پیدا کنم تا در شهر بزرگ همراهم باشد.»
دایمیوی دیگری هم از همان راه به کیوتو می رفت.
او مردی کوتاه قد و فربه بود.
این دایمیو هم با خود می گفت: «صد حیف که نتوانستم نوکری برای خود پیدا کنم تا در شهر بزرگ همراهم باشد.»
این دو دایمیو در راه به هم رسیدند و به همدیگر گفتند:
- من به کیوتو می روم.
- من هم به کیوتو می روم.
آن گاه آن دو بر این شدند که با هم این راه را بسپارند.
در این روز نوکر بی اربابی هم رهسپار کیوتو بود.
او مردی میانه بالا؛ نه فربه و نه لاغر نه بلند و نه کوتاه بود.
او با خود می گفت: «صد حیف که نتوانستم به خدمت اربابی درآیم که عازم کیوتو باشد.»
دو دایمیو و نوکر بی سرور به هم رسیدند.
دو دایمیو نوکر را به خدمت خود درآوردند.
هر سه با هم در جاده ی کیوتو می رفتند.
دو دایمیو شمشیرهای بلند خود را به نوکرشان دادند که همراه آنان ببرد.
دو دایمیو می دیدند که نوکرشان نمی تواند چون سپاهیان سلاح حمل کند. آن دو به ناشیگری او خندیدند.
دایمیوی بلند بالا گفت: «به خوبی می توان دریافت که تو مرد رزم نیستی و نمی دانی شمشیر را چگونه حمل می کنند!»
نوکر پاسخی نداد.
سه مرد به راه خود ادامه دادند.
دایمیوی کوتاه هم به نوبه ی خود نوکر را ریشخند کرد و گفت: «بخوبی می توان دریافت که تو مرد رزم نیستی و نمی دانی شمشیر را چگونه حمل می کنند!»
نوکر پاسخی به او نداد.
آری نوکر پاسخی نداد؛ لیکن بناگاه یکی از دو شمشیر را از نیام برکشید و روی به دایمیوی کوتاه کرد و گفت: «شمشیر کوتاهتان را از کمر باز کنید و به من بدهید!»
دایمیوی کوتاه گفت: «مگر دیوانه شده ای؟ آیا تو باید به من فرمان بدهی؟»
- می گویم شمشیر کوتاهتان را باز کنید و آن را به من بدهید و گرنه با این شمشیر بلند شما را می کشم...
و شمشیر بلند را به گلوی او نهاد.
دایمیوی کوتاه شمشیر کوتاهش را به او داد.
آن گاه نوکر روی به دایمیوی بلند بالا کرد و گفت: «شمشیر کوتاهتان را از کمر باز کنید و به من بدهید!»
دایمیوی بلندبالا گفت: «مگر دیوانه شده ای؟ آیا تو باید به من فرمان بدهی؟»
- می گویم شمشیر کوتاهتان را باز کنید و به من بدهید و گرنه با این شمشیر شما را می کشم.
و شمشیر بلند را به گلوی وی نهاد.
دایمیوی بلندبالا شمشیر کوتاهش را به او داد.
نوکر دو شمشیر بلند را به دست گرفت و دو شمشیر کوتاه دایمیوها را هم به کمر خود بست.
سه مرد راه خود را در پیش گرفتند.
ناگهان نوکر ایستاد و یکی از دو شمشیر بلند را از نیام برکشید و روی به دایمیو کوتاه کرد و گفت: «بالاپوشتان را از تن درآورید و به من بدهید!»
دایمیوی کوتاه جواب داد: «مگر دیوانه شده ای؟ آیا تو باید به من فرمان بدهی!»
- می گویم بالاپوشتان را به من بدهید وگرنه...
و شمشیر بلند را برگلوی او نهاد.
دایمیوی کوتاه قد بالاپوشش را به او داد.
نوکر روی به دایمیوی بلند بالا کرد و گفت: «بالاپوشتان را به من بدهید!» دایمیوی بلند بالا پاسخ داد: «مگر دیوانه شده ای؟ آیا تو باید به من فرمان بدهی؟»
- می گویم بالاپوشتان را به من بدهید و گرنه...
و شمشیر بلند را بر گلوی او نهاد.
دایمیوی بلندبالا بالا پوشش را به او داد.
نوکر دو شمشیر بلند را به دست گرفت و دو شمشیر کوتاه را به کمر بست و دو بالاپوش دایمیوها را به دوش خود انداخت...
سه مردم به راه خود رفتند.
ناگهان نوکر ایستاد و یکی از دو شمشیر بلند را از نیام برکشید و دو دایمیو را یکی پس از دیگری ترسانید و گفت: «دلم می خواهد تفریح کنم. یا الله مسخرگی کنید و مرا بخندانید!»
دو دایمیو گفتند: «شوخی می کنی؟ آیا ما باید تو را بخندانیم یا تو ما را؟»
- زود باشید مرا بخندانید و گرنه هر دو را می کشم... خروس بشوید و با هم جنگ کنید!
دو دایمیو قیافه ی خروسان جنگی به خود گرفتند و لحظه ای چشم به همدیگر دوختند. و سپس به روی یکدیگر پریدند و چنین وانمود کردند که منقار به سر و کله ی هم می کوبند.
- این بازی کافی است. حالا مثل دو سگ با هم بجنگید!
دو دایمیو چهار دست وپا روی زمین افتادند و عوعو کردند و به روی یکدیگر پریدند و چنین نمودند که همدیگر را به دندان می گزند.
- بس است! حالا داروما (1) بشوید.
دو دایمیو دمی چند دست نگه داشتند و گفتند: «ما نمی توانیم داروما بشنویم!»
- داروما می شوید یا شمشیر بلند را از نیام بکشم؟
دو ارباب چمباتمه زدند و کوشیدند که پاهایشان را زیر شکمشان پنهان کنند و آن گاه در برابر هم نشستند و تکان خوردند.
نوکر قاه قاه خندید و گفت: «آفرین! شما خوب مسخرگی کردید و من هم تفریح خوبی کردم. حالا دیگر کاری با شما ندارم جز این که خداحافظی کنم و از شما جدا شوم!»
نوکر با دو دایمیو خداحافظی کرد و از راهی که آمده بود بازگشت و شمشیرهای بلند و شمشیرهای کوتاه و بالاپوش و یاد مسخرگی آن دو را با خود برد.
دو دایمیو دوباره روی به سوی کیوتو نهادند. اکنون دیگر نه شمشیر بلند داشتند و نه شمشیر کوتاه و نه بالاپوش و گذشته از این خوار و شرمسار هم بودند که نوکری بدکردار دستشان انداخته و ریشخندشان کرده بود.

پی نوشت :

1. داروما (Daruma) از بوداییان هندوستان بود که سالیان دراز به خواندن دعاهایی بی پایان عمر به سرآورد و مدتی چندان دراز بی حرکت به یک جای ماند که پاهایش اندک اندک از میان رفتند. او را در ژاپن اغلب به صورت عروسک چینی تصویر می کنند که پا ندارد و از هر جا بر زمینش نهند برمی گردد و به حالت نشسته در می آید...

منبع مقاله :
‎ داستانهای ژاپنی، ترجمه ی اردشیر نیکپور، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ اول فلیسین، (1383)

 




منبع :

دو دایمیو و نوکرشان گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات