شکم پرست -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

,پرست,[categoriy]

آکاایران: شکم پرست



 

نویسنده: رنه والی صمد
مترجم: اردشیر نیک پور





 
یک اسطوره از ماداگاسکار
رالامب (1) پیرمردی بود تنگدست و بی چیز لیکن بسیار شکم پرست. در روز یک یا دو بار برنج بی نمک خوردن او را خشنود نمی کرد. در دهکده نمک پیدا نمی شد و تنها کسانی که دستشان به دهانشان می رسید می توانستند مقداری نمک از کسانی که از شهر می آمدند در برابر دادن چیزهای دیگری به دست آورند. رالامب هم توانسته بود مشتی نمک از وازاهی (2) (سفیدپوست، و بیگانه) که از دهکده می گذشت در برابر گفتن چند داستان قدیمی، که مورد توجه و علاقه ی او گشت، به دست آورد. رالامب برای این که اهل خانه، همه از آن نمک نخورند شتابان آن را در جعبه ای، که در زیر سقف و روی در ورودی قرار داشت، پنهان کرد.
رالامب که خود را بسیار باهوش و زیرک می پنداشت پیش از آن که دیگ برنج را، که بخاری مطبوع از آن برمی خاست، به کلبه آورند حقه ای می زد و می پنداشت که کسی آن را نمی فهمد. او از سه پله که با روی هم نهادن سه قطعه سنگ ساخته شده بود بالا می آمد و دست به طاقچه ی زیر سقف می گرفت. و می نالید: «آه! چقدر پیر شده ام دیگر نمی توانم از پله ها بالا بیایم... نفسم گرفت. اگر دستم را به طاقچه نگرفته بودم می افتادم.»
او ضمن گفتن این حرف ها دستش را در زیر سقف به صندوق می کرد و چند انگشت نمک برمی داشت و سپس لنگ لنگان می آمد و در حالی که با دقت بسیار نمک را در میان دو انگشت خود نگه داشته بود می نشست و سپس انگشتانش را روی برگ راوینال که به جای بشقاب به کار می رفت، به هم می مالید و باز ناله می کرد: «آه! اگر نمک داشتم انگشتانم را این طور به هم می مالیدم!...»
اما افراد خانواده که از حقه و حیله ی او خبر داشتند پنهانی می خندیدند. بزودی ذخیره ی کوچک نمک بی آن که رالامب بداند به پایان رسید و یکی از بچه ها روزی به شیطنت مقداری ماسه در صندوق ریخت. پیرمرد که از این امر خبر نداشت در ساعت غذا خوردن حیله هر روزی خود را به کار بست و سپس با اشتهای بسیار روی بشقاب برنج خود افتاد لیکن در اولین لقمه ای که در دهان نهاد ماسه ها زیر آرواره های بی ‍دندانش رفتند. او سخت خشمگین شد و فریاد زد: «امروز کدام یک از شما برنج را پاک کرده است؟ تو پاک کرده ای «راشو»؟»
- بلی پاپابه! (یعنی پدربزرگ) برنج را مثل هر روز من پاک کرده ام. تصور نمی کنم کسی از برنج پاک کردن من ناراضی باشد. مگر مثل همیشه از آن خوشت نیامد.
دختر دیگری گفت: «فهمیدم چه شده است! بی گمان از سقف خاک بر برنج ریخته شده است...»
پیر مهربان دریافت که بچه ها به حیله ی او پی برده اند. پس با فرزندانش بنای خندیدن نهاد و در این میان راشو برگ راوینال او را عوض کرد و مقدار دیگری برنج در آن ریخت که البته خاک نداشت اما نمک هم نداشت.

به گزارش آکاایران: پی نوشت ها:

1. Ralambe.
2. Vazah.

منبع مقاله :
والی صمد، رنه؛ (1382)، داستان های ماداگاسکاری، ترجمه ی اردشیر نیک پور، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم.

 




منبع :

  • اشتراک
  • گزارش تخلف
  • 0 محبوب

اخبار اکاایران