سفر دوزخ -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

,دوزخ,[categoriy]

آکاایران: سفر دوزخ



 

نویسنده: فلیسین شاله
برگردان: اردشیر نیکپور



 

به گزارش آکاایران:  اسطوره ای از ژاپن

ایزاناگی و ایزانامی چهار هزار موجود جاودانی، یعنی جزیره های ژاپن، را آفریدند. آن دو خدایان بسیار دیگر هم آفریدند. آخرین آفریده ی آنان خدای آتش است.
خدای آتش، به هنگام زادن، مادرش را چنان بسختی سوزاند که زن بیچاره دچار تبی جانکاه شد و جان سپرد. خدایان ژاپن فرق بسیار با خدایان ملت های دیگر دارند. خدایان ژاپن چون مردمان می ‎توانند بمیرند.
ایزاناگی از آن پس که همسر و همراه زندگیش را در کنار خود ندید بسیار دل آزرده و افسرده و پریشان شد. وجود آن دو با رشته هایی چنان سخت و پر توان به هم بسته شده بود که ایزاناگی پس از مرگ زنش، با این که وی همچنان در یاد و دل او زنده بود، نیمی از خود را مرده می پنداشت. یاد ساعات خوشی که با یار و دلدار گذشته بسیار دل آزار و اندوه خیز است. ای خوش آن روزهایی که در زمین نو پدید با هم به سر برده بودند! خوشا یاد آن بامداد بامدادان! دریغ که اکنون شب شب هاست!
ایزاناگی با از دست دادن ایزانامی همه ی شادی و خرمی خود را از دست داد و زندگی خود را بی او بیهوده یافت. پریشان و آزرده دل شد. آه های بلندی از دل برکشید و سرشک تلخ و پر دریغ از دیدگان خداییش فرو بارید.
دل خدای آدمی شده از درد و اندوه آدمی به درد آمد. لیکن او از حقایقی خبر داشت که بسیاری از آدمیان از آن آگاه نبودند. او می دانست که مردگان هرگز نابود نمی شوند و جهان زندگان را از این روی ترک می گویند که در جای دیگر، یعنی در دوزخ، زندگی تازه ای آغاز می کنند.
دوزخ ژاپنی ها به هیچ روی جای شکنجه و عذاب نیست، بلکه نیکان نیز چون بدان و مردم آزاران به آن جا می روند.
ایزاناگی می دانست که ایزانامی به کشور زیرزمین فرو رفته است. می دانست که روزی او را در آن جا باز خواهد یافت. لیکن شاید این روز بسیار دیر فرا رسد چرا که از هم اکنون به آن جهان نشتابد و به دلدار خود نپیوندد؟ چرا بر آن نکوشد تا وی را از آن جایگاه برگیرد و به روی زمین مهربان بازآورد؟
در نقطه ای از بخش ایزومو (1) جایی است پوشیده از جنگ صنوبر؛ جنگلی چنان انبوه و تیره که در دیده ی آدمی سخت سیاه و شوم می نماید. در این سرزمین خشک، جا به جا سنگ هایی ریخته اند. در زیر تخته سنگی که شکلی شگفت انگیز دارد، سوراخی اسرارآمیز، غاری تاریک است که انتهای آن را به هیچ دیده ای نتوان دید.
ایزاناگی می دانست که آن جا مدخل جهان تاریکی هاست! او دمی در برابر دهانه ی غار تاریک ایستاد و تاج گلی را که بر سر نهاده بود مرتب کرد. شانه ی چوبی را بر زلفان سیاهش جای داد. دست به دسته ی شمشیر خود برد و آن گاه به دلیری پای در دوزخ نهاد.
ایزاناگی پیش رفت و هر چه بیشتر رفت روشنایی ای که از زمین در آن جا می تابید کم فروغ تر گردید. اکنون دیگر یکسره در تاریکی افتاده بود، اما او در شب و تاریکی نیز به بی باکی گام برمی داشت و پیش می شتافت.

چون به نخستین نگهبان دوزخ رسید گفت او را به کاخ زیر زمینی، که جایگاه ایزانامی بود، راهبری کند و چون به پشت در ایزانامی رسید حالش از شوق دیدار یار و شادی بازیافتن دلدار دگرگون شد. ناگهان صدای وی را شنید که با دل انگیزترین نوایی او را می خواند و می گفت: «ای همسر با فروشکوه و گرامی من! چه شرف و افتخار بزرگی برای من که تو برای بازدید من پای در جهان تاریکی ها نهاده ای! چه افتخار بزرگی برای من که تو برای بازدید من پای در جهان تاریکی ها نهاده ای! چه افتخاری، چه خوشبختی ای!...»

- ای عزیز! ای یار جانی! من تنها برای این به این جا نیامده ام که تو را بازبینم. من آمده ام تا تو را برگیرم و به جهان روشنایی بازگردانم. هنوز به روی زمین شادی ها و خرمی ها و کارهای بزرگی در انتظار ماست! کار آفرینش که با هم آغاز کرده ایم هنوز پایان نپذیرفته! بازگرد! بیا تا با هم به روی زمین بازگردیم!
- دریغ! دریغ!... دریغا که زودتر نیامدی! هیچ آفریده ای پس از چشیدن خوردنی های جهان تاریک زیرزمین نمی تواند به دنیای روشنایی بازگردد. دریغ که من مدتی است که از این ها در دوزخ خورده ام! دریغ، دریغ!
- ای یار جانی! آیا تو نیز همچنان که من در آرزوی اینم که تو را در کنار خود ببینم آرزوی بازگشت به نزد مرا داری؟
- آه! آری! من نیز در این آرزویک که زمین را بازبینم و دلم خواستار آن است که در کشور روشنایی دوباره زن تو شوم.
- پس خواهش خویش را پیش خدایان دوزخ ببر و به زاری از آنان بخواه تا تو را در زمین به من بازگردانند!
- ای شوهر شیرین سخن و دلربای من! فرمانت را به جان می پذیرم و به نزد خدایان دوزخ می روم. لیکن تو باید سوگند یاد کنی که به انتظار تصمیم خدایان دوزخ در اینجا بمانی و پیش از آنکه آنان اجازه دهند هرگز بر آن نشوی تا مرا بازبینی. چنین است قانون تغییر ناپذیر و مطلق دوزخ! قول بده که این قانون را پاس بداری!
- سوگند می خورم! ای همسر پر مهر و دل انگیز، سوگند می خورم که چنین کنم. برو و بازگرد! هر چه زودتر بازگرد!
ایزاناگی از بازیافتن ایزانامی غرق سرور و شادی شده بود. زن مهربان و نادیدنی ولی حاضرش دمی در نزدیکش بود! چه لذتی، چه سعادتی!...
ایزاناگی در پشت در کاخ ایزانامی، با دلی خرم و امیدوار به انتظار ایستاد. یقین داشت که خدایان دوزخ به هیچ روی درخواست دو خدای آسمانی و زمینی را رد نمی کنند.
در آن جا انتظار کشید و انتظار کشید؛ لیکن زمان به کندی و آهستگی دل آزاری می گذشت و انتظار او به سر نمی آمد. نمی دانست ثانیه ها به انتظار ایستاده یا ساعت ها و روزها. شاید ثانیه ها بود که ساعت می نمود یا ساعت ها بود که در دیده ی ایزاناگی چون روز می نمود...
باز هم یاد روزهای خرم گذشته در دل ایزاناگی زنده شد. ایزانامی خواستنی!.. آری با وی بود که از قلمرو خدایان آسمانی بیرون آمد تا جهان را بیافریند. در آن زمان که از نوک نیزه ی خدایی به جزیره فرو افتادند، ایزانامی چه زیبا بود. در آن جا جز آن دو کسی نبود! براستی که ایزانامی زیبا بود! آیا باز هم زیباست؟ آه، ای کاش می توانست حتی یک لحظه ی کوتاه اما همان دم او را ببیند!...
ایزاناگی نتوانست در برابر این خواست نیرومند خود ایستادگی کند و، به رغم قولی که داده بود، به درون کاخ ایزانامی گام نهاد. شانه را از زلف خود برداشت و یکی از داندانه های آن را شکست و آتش زد.
دوزخ تیره یک دم روشن شد. لیکن چشم اندازی هراس انگیز پیش روی ایزاناگی پدیدار گردید.
ایزانامی در روشنایی دندانه ی شانه به خاک افتاد و در دم پوسید و تباه گردید. رویش سیاه و تیره شد و زلف هایش مشت مشت از سرش فرو ریخت و چشمان بازش از فروغ افتاد. کرم ها به خوردن تن او که پیش از این آن همه زیبا و فریبا بود آغاز کردند.
از کالبد درهم ریخته ی ایزانامی خروشی برخاست که: «دور شو! دور شو ای مرد بیچاره! فریبم دادی و پاسم نداشتی!».
آذرخش ها تنش را در میان گرفتند و هشت خدای تندر از سر و سینه و شکم و دست ها و پاهایش بیرون آمدند.
ایزاناگی هراسان و وحشت زده بازگشت. دیگر چاره ای جز بیرون رفتن از دوزخ نداشت. ناگزیر پای به گریز نهاد...
لیکن به خواهش ایزانامی ماده دیوان زشت روی و ناپاک و بدخوی دوزخ سر در پی ایزاناگی نهادند.
ایزاناگی با تمام نیروی پاهایش گریخت. تاج گل را از سر خود برداشت و به سوی آن زنان دیوچهر انداخت. حلقه ی گل به صورت خوشه های انگور درآمد. جاودان چون جانوران به خوردن آن خوشه های شیرین و شاداب ایستادند. لیکن پس از خوردن خوشه های انگور دوباره سر در پی ایزاناگی نهادند. خدا دیگر بار زوزه ی دل آزار زنان دوزخی را در پس پشت خود شنید. این بار شانه را از زلف خود برگرفت و شکست و شکسته های آن را به پشت سر خود انداخت. آن ها به صورت جوانه های خیزران درآمدند و ماده دیوان گرسنه از دیدن آن ها پای سست کردند وایستادند تا آن ها را بکنند و ببلعند.
هشت خدای تندر و هزار و پانصد جنگجوی دوزخ سر در پی ایزاناگی نهاده بودند. ایزاناگی شمشیر خود را از نیام برکشید و درحال گریز، بی آنکه سر به عقب برگرداند، آن را دور سر خود چرخاند و بدین گونه دشمنان خود را بر زمین افکند.
ایزاناگی گریخت و گریخت! اندک اندک از شدت تاریکی کاسته شد و روشنایی جهان زندگان از دور پدیدار گشت.

ایزاناگی پنداشت که رهایی یافته است، لیکن در همان دم دشمنانش به او رسیدند. چیزی نمانده بود که در دست آنان گرفتار شود و از پای درآید. ناگهان چشم وی به سه میوه ی درختی اسرار آمیز، که هلو نام دارد، افتاد، سه هلو را پیش زنان دیوخوی که به او رسیده بودند انداخت. آنان ایستادند و سپس برگشتند و شتابان باز پس دویدند.

ایزاناگی به هلوها گفت: «همچنان که مرا یاری کردید، مردمان را به روزگار سختی دریابید. من شما را "میوه ی خدایی" نام می نهم!»
در این هنگام شبحی تیره در پشت سر خدای گریزان سر برافراشت. این کالبد جاندار ایزانامی بود که بازوان استخوانی خود را به سوی او دراز کرد و کوشید تا او را بگیرد. و از گریختن بازش دارد. لیکن ایزاناگی به یک خیز خود را به جهان روشنایی انداخت و سنگی را که ده هزار مرد نمی توانند بلندش کنند برداشت و به در غار دوزخ نهاد.
از آن پس جهان مردگان از جهان زندگان جدا شد...
ایزاناگی به ایزانامی بانگ زد که: «برو! به خدایت سپردم! بدرود، بدرود! دیگر رشته ی مهری میان ما نمانده است!»
ایزانامی پاسخ داد: «ای شوی با فروشکوه! هرگاه بدین گونه مرا ترک گویی به یک روز هزار تن از آدمیان روی زمین را می کشم و به دیار نیستی رهسپارشان می کنم!»
- من هم به یک روز هزار و پانصد کودک به دنیا می آورم! برو! بدرود! بدرود ای آن که از این پس خدای بزرگ دوزخ خواهی بود!»
ایزاناگی در جستجوی چشمه ای برآمد تا در آن چهره ی غرق در عرقش را بشوید و ناپاکی هایی را که از برخورد با مردگان به تنش نشسته بود بزداید.
در این جستجو جزیره ی کیوشو (2) را که رود نارنگ (3) در آن روان است، پیدا کرد و در آن تن را از ناپاکی ها شست.
آن گاه معجزه ی تازه ای پدید آمد. از قطره ی آبی که از بینی ایزاناگی فرو چکید سوسانو - او، (4) خدای توفان، و از قطره ای که از چشم راستش چکیده تسوکینوکامی، (5) خدای ماه، و از قطره ای که از چشم چپش فرو افتاد آماتراسو، (6) الهه ی خورشید، آفریده شد.
ایزاناگی نوزاد کوچکی را که روزی الهه ای بزرگ می شد بر دست گرفت و با خود گفت: «آیا این دخترم هم مزه ی خوشی ‎ ها و رنج هایی را که ایزانامی در زمین دید خواهد چشید؟»
آنگاه خدا با اندوه به خود گفت: «اکنون دور این دختر نوزاد است!»

پی نوشت ها:

1. Izumo.
2. Kyushu.
3. Orangers.
4. Susanoo.
5. Tsukinokami.
6. Amaterasu.

منبع مقاله :
‎ داستانهای ژاپنی، ترجمه ی اردشیر نیکپور، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ اول فلیسین، (1383)

 




منبع :

  • اشتراک
  • گزارش تخلف
  • 0 محبوب

اخبار اکاایران