خشم بزرگ الهه ی خورشید

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد خشم بزرگ الهه ی خورشید ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته شعر ،داستان و ادبیات از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

خشم بزرگ الهه ی خورشید
,بزرگ,الهه,خورشید,[categoriy]

آکاایران: خشم بزرگ الهه ی خورشید



 

نویسنده: فلیسین شاله
برگردان: اردشیر نیکپور



 

به گزارش آکاایران: اسطوره ای از ژاپن

ایزاناگی آفریننده ی جهان، پهنه ی آسمان را به دخترش آماتراسو (الهه ی خورشید) و قلمرو شب ها را به پسرش تسوکینو کامی (خدای ماه) و عرصه ی دریاهای هشتصد هزار خیزابه ای را به پسر دیگرش سوسانو - او (خدای توفان) بخشید.
الهه ی خورشید زنی بغایت زیباروی و خوش اندام بود. گیسوانی بلند، چشمانی خیره کننده و تنی پوشیده از هزاران فروغ تابنده داشت.
پیکی آسمانی در برابر الهه ی خورشید پدیدار شد و چنین گفت: «ای خدای پاک نژاد! شتابان تا بدین جا دویده ام تا آگاهت کنم که برادرت، خدای نام آور توفان، با گامهای تند و بلند به کشور تو می آید. غریوها ی بلند برمی کشد و شمشیر درازش را تکان می دهد و هر چه در سر راه خود می یابد به نابودی می کشاند. همه در شگفت اند که چرا خدای توفان پهنه ی اقیانوس را ترک گفته و چنین شتابان به آسمان برمی شود».
الهه ی توانا ابروان با شکوهش را درهم کشید. برادر غرانش همیشه مزاحم او بود. لیکن امروز بیش از پیش پریشانش کرده بود. امروز چه ماجرای تازه ای می خواست آغاز کند؟
الهه گفت: «هیچ انگیزه و دلیلی وجود ندارد تا برادر والاگهرم به آسمان برشود. بی گمان او بر آن است که مرا از کشورم بیرون راند، لیکن من نیز آماده ام تا در برابر او ایستادگی کنم!»

الهه ی خورشید به سوی رود آرام آسمان آمد و در کنار آن ایستاد. از دوشش دو ترکش آویخته و در هر یک از آن ها هزار تیر نهاده بود. ساعد و بازوانش را با بازوبندهای پولادین پوشانیده بود. کمانی بزرگ به دست گرفت و آن را بر زمین پیش روی خود فرو کرد و آن گاه، همچنان که آدمیان برف را از سر راه خود می روبند، خاک ها را به کناری زد و تا ران در زمین نشست و بدین سان خویشتن را برای رو به رو شدن با دشمن هراس انگیز آماده کرد.

ها! برادرش فرا رسید. چه چهره ی ترس آوری داشت. زلف های انبوهش پریشان شده بود. خروش های سهمگینی برمی آورد. بیهوده نبود که او را نرینه ی تندخوی نام نهاده بودند.
خدای توفان بر ساحل دیگر رود آسمان ایستاد. آماتراسو بانگ بر وی زد که: سوسانو - او! چرا بی آنکه بخواهندت به این جا آمده ای؟»
- چرا؟ چرا ندارد! ای خواهر گرامی و تابان! من به دیدن تو آمده ام!
پس از گفتن این سخن به خوشرویی خندید.
الهه ی خورشید باز هم از بدگمانی بیرون نیامد؛ لیکن سوسانو - او اصرار ورزید و به آهنگی جدی تر آغاز سخن کرد و چنین گفت: «ای خواهر خجسته و همایون! من تنها برای دیدن تو به این جا آمده ام. این همه ساز و برگ جنگی برای چیست؟ بیا تا جنگ افزارهای خود را به یکدیگر دهیم... آیا تو آشتی را از جنگ بهتر نمی دانی؟ بیا با هم آشتی گراییم و برادر و خواهر وار یکدیگر را دوست بداریم!»
خدای توفان شمشیر خود را به الهه ی خورشید داد. آماتراسو آن را گرفت و به سه پاره کرد. وی نیز جنگ افزارهای خویشتن را به برادر داد. سوسانو- او آن ها را گرفت و با نفس خود بر آن ها دمید و آن ها را دود کرد و به هوا درآمیخت.
از آن پس سوسانو -او در آسمان، که قلمرو الهه ی خورشید است، چون مهمانی پذیرایی شد، لیکن چه مهمان گستاخ و بی آزرم و خشنی!
خدای توفان هر چه بر سر راه خود می دید ویران می کرد. چیزهای میان کشتزاران را از جای بر می کند. راه های آب را با خاک و ماسه کور می کرد و کار را به جایی رساند که در کاخ الهه ی بزرگ خورشید هم ویرانی هایی به بار می آورد.
آماتراسو از دست او به تنگ آمد؛ لیکن خشمش را در ژرف ترین جای قلبش پنهان کرد.
روزی آماتراسو در تالار بزرگ دوزندگی نشسته بود و در کار درزیانی که برای خدایان جامه می دوختند می نگریست. فرمانبران او سرودخوانان کار می کردند. می رشتند و می بافتند و می دوختند.
ناگهان هیاهویی هراس انگیز برخاست و آواز گروهی زنان ریسنده و دوزنده فرو خوابید. کره اسبی خون آلود، که پوست از تنش کنده شده بود، از بالا فرو افتاد.
کارگران ترسان و پریشان از جای برجستند. سوزن و ماکو دستشان را زخم کرد و گروهی از ترس مردند.
این هم شوخی تازه ی سوسانو - او! و چه شوخی بی مزه و دل آزاری!
آماتراسو دیگر نتوانست خشم بزرگی را که تندروی ها و بی آزرمی های برادر در دلش برانگیخته بود فرو خورد.
مشت گره کرد و چهره اش از خشم برافروخت و از دیدگانش اخگرها فرو ریخت و سوراخ های بینیش گشاد شد. به آوایی خشک گفت: «تا روزی که خدایان حضور موجود درشتخوی و بی آزرمی چون سوسانو - او را در آسمان تحمل کنند من روی از همه نهان خواهم داشت».
آنگاه دامن از آسمان فراچید و به خانه ی آسمانی خویش کرد در میان تخته سنگ های آسمان قرار داشت روی نهاد و در به روی خود بست.
خورشید از جهان پنهان شد. دیگر بر آسمان و زمین روشنایی و فروغی نمی تابید. همه جا را تاریکی و شب بی پایان فرا گرفته بود.
خدایان بر آن شدند تا در دشت شیرگون (کهکشان) گرد هم آیند و چاره ای بیندیشند. نخست خدایی، سپس دو، سپس سه، سپس چهار، سپس پنج خدا کورمال کورمال خود را به آنجا رساندند کم کم عده ی آنان به ده، صد، هزار، صدهزار، یک میلیون، هشت میلیون رسید.
هشت میلیون خدا در دشت شیری گرد آمدند و چون مور و ملخ در هم لولیدند و در این اندیشه فرو رفتند که چه کنند تا الهه ی خورشید بار دیگر روی بنماید.
آنان مشکل خویش را پیش تاکامی - موسوبی (1) خدایی که اندیشه ها را روی هم می نهد یعنی خدای نیرنگ بردند و از او چاره خواستند.
تاکامی - موسوبی چنین پاسخشان داد: «هرگاه بامدادان مانند هر روز خروسان آواز برآورند و نغمه سر دهند دور نیست که الهه ی خورشید روی بنماید...»
چوب های بلندی که بامیله ی عرضی به هم بسته شده بودند به آسمان برافراشتند و خروسانی با بال و پر رخشان و حنجره هایی توانا بر آن ها نشاندند.
خروسان بانگ برآوردند و نغمه ای زیبا و دلنشین سر دادند. لیکن خدایان بیهوده انتظار دمیدن فروغ دل انگیز و روان بخشی را که هر بامداد به بانگ خروس بر جهان می تابید می کشیدند. الهه ی خورشید به هیچ روی رو نمی نمود.
خدای نیرنگ تدبیر دیگری اندیشید. با خود گفت که خورشید هم زن است... و دور نیست که با بیدار کردن کنجکاوی و برانگیختن رشک و به کار گرفتن طنازی و خودنمایی وی بتوان در دلش راه یافت.
خدایان، آهنگر یک چشم آسمانی را فرا خواندند واو را به ساختن آیینه ای فرمان دادند.
چون آیینه ساخته شد، آن را در برابر غار، درست رو به روی دهانه، قرار دادند و به روی آن گردن بندی از گوهرهای گرانبها و پیشکشی های دیگر چون حریرهای سپید و پارچه های آبی نهادند.
در نزدیکی دهانه ی غار تخته بندی بر چهار پایه ها آراستند و از اوسوم، (2) الهه ی رقص، خواستند تا در آن جا به رقص درآید.
دانسته نشد که آیا رشته هایی چند از فروغ خورشید از روزنه ی غار غرق در آفتاب بیرون زد یا دیدگان خدایان آسمان رفته رفته به تاریکی خو گرفتند! هر چه بود همه، الهه ی شادی آفرین را دیدند و همه از دیدن چهره ی خندان و گرد و دیدگان فرحبخش و گونه های زیبای او، که چون به خنده می گشود چالی زیبا بر آن ها می افتاد، شادمان و خندان شدند.
اوسوم همچنان به روی تخته بند می رقصید. رقصی خنده آور می کرد و خدایان را به شادی و خنده می انداخت.
همه چنان به قهقهه می خندیدند که گفتی کهکشان به لرزه درافتاده بود.
این صدای پر طنین به گوش آماتراسو رسید. در شگفت شد. کنجکاوی روانش را آزار داد.
الهه ی خورشید بر آن شد که اندکی در غارش را بگشاید. چنین کرد و آواز برآورد که: «ای هشت میلیون خدای آسمان! من گمان می بردم که چون ازآسمان نهان شوم همه ی شما دل آزرده و اندوهگین می شوید. اما شما در غیبت من شادی می کنید و خرمید. چه شده است که همه قهقهه سر داده اید؟»
اوسوم پر رنگ و ریب زمانی دراز در پاسخ دادن به این پرسش درنگ کرد، تا توانست جوابی بجا و شایسته پیدا کند و گفت: «چرا همه شاد و خندانیم؟ چرا به نشاط و خرمی برخاسته ایم؟ برای این که الهه ای تازه به میان ما آمده است که زیبایی او از زیبایی پرشکوه تو بسی افزون تر است.»
آتش کنجکاوی خدای عزلت گزین تیزتر شد و پیشانی و وسواس در دلش راه یافت و رشک روانش را فرسود و لبانش را نیش زد: «شگفتا! الهه ای تازه و زیباتر از من؟ چگونه چنین چیزی تواند بود؟»
خورشید که دلش در هوای دیدن این خدای تازه آرام از کف داده بود در غار را بیشتر گشود.
در پیش روی خود چه دید؟ الهه ای با چهره ای زیبا و پرفروغ! اما ندانست که این الهه ی زیبا و دلربا کسی جز خود وی نیست...
طنازی و خودنمایی به احتیاط و خشم چیره شد. آماتراسو به عکس چهره ی دل انگیز خود، که در آیینه افتاده بود، نزدیک تر شد. در این هنگام خدایی دست وی را گرفت و خدای دیگر کمندی به کمرش بست و او را از بازگشتن بازداشت.
آفتاب و روشنایی بدین گونه به جهان بازگشت.
آماتراسو به ماندن در میان خدایان خشنودی داد، لیکن از خدایان درخواست تا برادرش سوسانو - او را کیفری شایسته دهند.
آن گاه هشتصد هزار خدای آسمان سوسانو - او را گرفتند و ریشش را بریدند و ناخن دست و پایش را کندند و او را از آسمان بیرون راندند و به زمین بازگرداندند.

پی نوشت ها:

1. Taka- mi - musubi.
2. Usume.

منبع مقاله :
‎ داستانهای ژاپنی، ترجمه ی اردشیر نیکپور، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ اول فلیسین، (1383)

 




منبع :

خشم بزرگ الهه ی خورشید گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات