سوسانو - او و اژدهای هشت سر -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

,سوسانو,اژدهای,[categoriy]

آکاایران: سوسانو



 

نویسنده: فلیسین شاله
برگردان: اردشیر نیکپور



 

به گزارش آکاایران:  اسطوره ای از ژاپن

پیرمرد بیچاره! پیرزن بیچاره! چه اندوهگین و پریشان بودند! چه چهره ی آشفته و شوریده ای داشتند! لبانشان چه لرزشی داشت و چه سرشک فراوانی دمادم بر گونه های پرچینشان فرو می ریخت.
در میان آن دو، که در برابر خانه ی محقرشان بر لب رودی ایستاده بودند، دختر جوان پریده روی و لرزانی ایستاده بود. گیسوان انبوه او آشفته شده و بر دوش هایش فرو ریخته بود. چشمان درشتش در زیر مژگان بلند و برگشته اش به هراس باز شده و چنین می نمود که منتظر رخ دادن حادثه ای بسیار هراس انگیز است.
این دوشیزه ی جوان و پدر و مادر پیرش چه ترسی داشتند و هراسشان از چه بود؟
صدای پایی برخاست. آیا صدای پای خدایی بود یا صدای پای آدمیزادی! یکی نزدیک شد، اما بی گمان همان نبود که سه موجود نگون بخت نگران پیدا شدنش بودند. چنین می نمود که آن سه شاد شدند که با پیدا شدن او خود را در برابر بدبختی وحشت آور تنها و بی یار و یاور نمی دیدند.
آن که بدین گونه پدیدار شد سوسانو- او خدای توفان بود. سوسانو - او شمشیری بلند به کمر داشت و با نیرومندی و خوشخویی بسیار پیش می آمد. بازوانش را تکان می داد و زیر لب زمزمه می کرد. او که خدایان آسمان به خواهش خواهرش، الهه ی آفتاب، از آسمانش رانده و بر زمینش انداخته بودند در شهر ایزومو (1) می گشت. روی رودخانه یکی از چوب هایی را که ژاپنی ها با آن غذا می خورند دید و با خود گفت که هرگاه در بستر رود بالا روم شاید با آدمیانی رو به رو شوم و بدین گونه پیش پیرمرد و پیرزن و دختر جوان رسید.
می دانیم که این خدا به سبب بی خردی هایش از آسمان رانده شده بود اما چون در روی زمین و میان مردمان به سر می برد آدمی خوی گشته بود. از این روی چون در راه خود به آن سه تیره بخت رسید دلش به رحم آمد و به آواز اعتماد بخش خدایی خود از آنان پرسید: «شما کیستید، ای پیرمرد گرامی؟»
پیرمرد به فروتنی به او درود فرستاد و در جوابش چنین گفت: «خدمتگزار شما آسینازوچی (2) فرزند خدای کوتاه بزرگ! این یکی زنم تنازوچی (3) و آن دیگر دخترم شاهزاده خانم کونیسادا (4) است.»
سوسانو - او سر فرود آورد و به آوایی دوستانه و اطمینان بخش از آنان پرسید: «چرا چنین گریانید؟»
پیرمرد جواب داد: «برای این گریه می کنیم که زمان آن رسیده که اژدهای هشت سر هشتمین دختر ما را برباید.»
ژاپنی ها برای شماره ی هشت اهمیت خاصی قائل بودند.
پیرمرد بیچاره و زنش دوباره به گریه افتادند. شاهزاده خانم کونیسادا با دیدگانی پرفروغ به سوسانو - او نگریست.
سوسانو - او گفت: «آرام بگیرید! ترس شما از چیست؟»
پیرمرد جواب داد: «من هشت فرزند داشتم. هر سال اژدهایی هشت سر می آید و یکی از آنان را می رباید و می ‎درد و می بلعد. تاکنون هفت فرزندم را کشته و بزودی هشتمین آنان نیز به همان سرنوشت دردناک دچار خواهد شد و با نابودی او شادی و خرمی از خانه ی ما رخت برخواهد بست. ما نخواهیم توانست از سعادت داشتن نوه برخوردار شویم و فرزندی نخواهیم داشت تا نام و یاد ما را پس از مرگمان زنده نگه دارد و مرده ی ما را به احترام به خاک سپارد!»
پیرمرد، پس از گفتن این سخنان، دوباره اشک از دیده فرو بارید.
سوسانو - او گفت: «این اژدهای هشت سر که می گویید چگونه جانوری است؟»
- جانوری است تنومند که تنش روی هشت دره و هشت تپه گسترده شده است. هشت سر و هشت دم دارد. چشمانش به سرخی آلبالوی رسیده است. شکمش خونین می نماید و شراره های بسیار از آن بیرون می جهد.
پیرزن به سخن پیرمرد چنین افزود: «تنش پوشیده از خزه و کاج و سروهای غول آساست!»
سوسانو - او گفتگو را در این باره به دراز نکشاند و با اشاره به کونیسادا به پیران گفت: «آیا دختر خود شاهزاده خانم کونیسادا را به زنی به من می دهید؟»
در دیدگان سیاه و زیبای کونیسادا، پیش از آن که از شرم به پایین دوخته شوند، فروغی درخشید. سینه اش بالا آمد و دلش تپید. بسیار شاد و خرم شد که چنان پشتیبانی پیدا کرده است.
لیکن رسم نیست که پیش از پژوهش شایسته درباره ی تبار و نژاد مرد دختری به او بدهند.
پیرمرد به سوسانو - او گفت: «اگر پر می گویم وگوش شما را رنجه می دارم مرا ببخشید! اما اجازه بدهید از شما بپرسم کیستید. من هنوز نام گرامی شما را نمی دانم.»
- من سوسانو - او برادر الهه ی خورشیدم و از آسمان بر زمین فرود آمده ام. (دیگر نگفت چگونه و چرا از آسمان به زمین افتاده).
دو پیر در برابر او سر فرود آوردند و به نجوا با هم مشورت کردند و آن گاه آسینازوچی به آوایی لرزان گفت: «سربلند و خوشنودیم که دخترمان را پیشکش شما کنیم!»

سوسانو - او دست بر شانه ی دوشیزه ی جوان نهاد و به سحر و افسون او را به صورت شانه ای پر دندانه درآورد و آن شانه را بر زلف های انبوه خود زد. آنگاه دو پیر سالخورده را اطمینان داد و گفت: «اکنون چاره ای برای دفع اژدها می اندیشم!»

سوسانو - او به فکر فرو رفت. دست به دسته ی شمشیر خود نهاد و آن را بلند و محکم و کاری یافت. اما می دانست که حتی با چنین سلاحی نمی تواند با جانوری که پیکرش هشت دره و هشت تپه را فرا می گرفت پیکار کند. باید نیرنگی به کار می برد. سوسانو- او به پیران گفت: «رأی مرا به کار بندید! بگویید تا دژی استوار در آن سو که غول خواهد آمد برافرازند و در آن دژ هشت در جا بگذارند. در پیش این هشت در هشت سکو بسازند و روی آن ها هشت ظرف بگذارند و در آن ها ساکی (5) ای هشت بار نیرومندتر از ساکی های معمولی بریزند و آنگاه منتظر شوید و ببینید چه روی می دهد!»
پیران رأی خدای توانای توفان را به کار بستند و به انتظار نشستند. سوسانو- او هم به انتظار ایستاد. گاه دست به دسته ی شمشیر خود می کشید و گاه شانه را بر زلفش محکم می کرد. ماجرای شگفتی بود، پیکار در راه دلداری که به صورت شانه درآمده بود و هر دم وجود او را بر سر احساس می کرد.
ناگهان هشت فروغ سرخ گون از دور پدیدار شدند. این ها چشم های اژدهای هشت سر بودند. صدای شکستن و به هوا پریدن شاخه ها و فرو افتادن درختان به گوش می رسید. اندک اندک به روشنی دیده شد که پیکری پهناور و بسیار بزرگ، چون کوهی جنبان، پیش می آید.
اژدها، به شتابی که هرگز از چنان اندام غول پیکری انتظار نمی رفت، نزدیک تر آمد. او به بوی گوشت تازه ی دختر جوان به آن جا می آمد. اما به بوی الکل نیز حریص بود و رایحه ی ساکی دماغش را نوازش می داد.
اژدها هشت سر خود را در هشت ظرف فرو کرد و از عرقی که در آن ها بود نوشید، نوشید و نوشید... چندان نوشید که مست و مدهوش شد و چندان مست شد که به خواب رفت. اندام بزرگش در برابر حصاری که دور خانه ی آسینازوچی کشیده شده بود آرمید.
آن گاه سوسانو - او شمشیر بلندش را از نیام برکشید و آن را در پهلوی چپ اژدها فرو کرد. شگفتا! چه فواره ی خونی! چه چشمه ی سرخگونی! اژدها جنبید و غریوی برآورد، لیکن ازخواب مستی بیدار نشد.
سوسانو - او شمشیر خود را در پهلوی راست جانور فرو کرد. جوی خونی از آن فرو ریخت و تا رودخانه پیش رفت و در آن ریخت و امواج رود را گلگون کرد.
چنین می نمود که اژدها مرده است، لیکن سوسانو - او برای اطمینان بیشتر شمشیرش را در پیکر پهناور او فرو کرد. این بار تیغه‎ ی شمشیرش شکست. خوشبختانه اژدها مرده بود.
سوسانو - او در شگفت شد و خواست بداند تیغه ی شمشیرش در شکم اژدها به چه برخورده است. سینه ی اژدها را، چنان که گفتی خربزه پاره می کند، درید و در درون آن شمشیر بلند و باریکی پیدا کرد.
این شمشیر را برگرفت تا بعدها به الهه ی خورشید هدیه کند. سپس شانه ی پر دندانه ی گرانبها را از میان زلفان انبوه خود برداشت و افسون دیگری خواند و بر آن دمید و آن را دوباره به صورت کونیسادا درآورد.
شاهزاده خانم زیبا و دل انگیز مهری بی پایان به خدای جوان پیدا کرد و از او، که از چنگ اژدهای هشت سر نجاتش داده بود، بسیار خشنود و سپاسگزار شد.
هر دو رفتند و در کاخ سوگا، (6) که هشت ابر انبوه آن را در میان گرفته بود و حجله گاه آن دو را چون سدی استوار از چشم نامحرمان می پوشانید، جای گرفتند.
سالیانی دراز در آن جا به خوشی و خرمی به سر بردند و فرزندان بسیار آوردند.

پی نوشت ها:

1. Izumo.
2. Asinazuci.
3. Tenazuci.
4. Kunisada.
5. Sake. عرقی است که ژاپنی ها از برنج می گیرند.
6. Suga.

منبع مقاله :
‎ داستانهای ژاپنی، ترجمه ی اردشیر نیکپور، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ اول فلیسین، (1383)

 




منبع :

  • اشتراک
  • گزارش تخلف
  • 0 محبوب

اخبار اکاایران