تمساح و خارپشت -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

,تمساح,خارپشت,[categoriy]

آکاایران: تمساح و خارپشت



 

نویسنده: رنه والی صمد
مترجم: اردشیر نیک پور





 
 یک اسطوره از ماداگاسکار
تاندراکا (1)، (خارپشت) روزی در ساحل رودی می گشت. اندکی دورتر از او، گاوچرانان خردسال ساکالاوی در چراگاه گاو می چرانیدند و آواز می خواندند و با گل رس بازیچه هایی برای خود می ساختند.
در ساحل رود درختان راونال، (2) (نوعی خرما) برگ های پهن خود را، که نسیم در آن ها افتاده بود، تکان می دادند، لیکن تاندراکا کوچک ترین توجهی به زمزمه ی دلنشین شاخ و برگ درختان و زیبایی چشم انداز نداشت. او از تماس کرم خاکی با پوزه ی کوچکش بیشتر لذت می برد. آری، باور کنید که چنین بود زیرا شکم گرسنه گوش شنیدن آواز دلنشین را ندارد.
گاهی شکم گرسنه نزدیک بین هم می شود و شاید از این رو بود که تاندراکا که سخت سرگرم شکم چرانی بود تنه ی بزرگ درختی را که به او نزدیک می شد ندید و ناگهان به آن خورد. اما این تنه ی درخت دارای دو چشم کوچک شرربار و آرواره ای بزرگ هم بود.
خارپشت با این که تنها به فکر خشنود کردن شکم خود بود دشمن بزرگ خود کایمان را شناخت و دریافت که از چنگ او خلاصی ندارد لیکن بر آن کوشید که ترس و هراس خود را پنهان دارد و به لحنی خوشایند به او گفت: «برادر بزرگ و گرامی! پوزش می خواهم که از خواب نیمروز بیدارتان کردم!
دلم می خواست امروز نخستین کسی باشم که برای عرض بندگی و تازه کردن دیدار به خدمت برسم!»
کایمان بزرگ سرحال و خرّم بود زیرا بامداد آن روز طعمه ی لذیذی خورده بود، از این روی در پاسخ خارپشت گفت: «برادر کوچک عزیزم! من هم از دیدار تو بسیار شادمانم! در این رود بزرگ موجود فهمیده و هوشمندی پیدا نمی شود. همه از من می گریزند و من هر چه فکر می کنم سبب این را پیدا نمی کنم.»
تاندراکا و کایمان بزرگ چند دقیقه در کنار هم ایستادند و گفت و گو کردند و سپس برای این که رشته ی دوستی و الفت را در میان خود محکم تر کنند تصمیم گرفتند که به مهمانی به خانه ی یکدیگر بروند. البته چون کایمان بزرگ تر بود می بایست نخست خارپشت به دیدن او برود. آن دو روزی را برای این دیدار تعیین کردند.
در روز موعود تاندراکا به میعادگاه رفت. امیدوار بود که در مهمانی کایمان غذایی بسیار لذیذ خواهد خورد و شکمی از عزا در خواهد آورد. لیکن کایمان برای او ناهاری آماده نکرده بود و چون گاوی که از دست گاوچران خردسال خود گریخته بود به کنار رود آمد و خواست آب بخورد، کایمان از شاخ او گرفت و چندان دم هراس انگیزش را بر پس گردن او نواخت که گاو بیچاره افتاد و مرد. کایمان بزرگ گاو را درید و قطعه قطعه کرد و سپس خارپشت را پیش خواند تا بنشیند و سیر از آن طعمه بخورد. تاندراکا نیز برای این که دوست تازه اش از او نرنجد تکه های کوچکی از گوشت گاو برداشت و سرگرم خوردن شد. لیکن تمساح بزرگ به خلاف عادت همیشگی خود که شکارش را به زیر آب می برد و مدتی آن را در کنام خود می گذارد بماند تا بپوسد و از هم بپاشد، آن روز در چند دقیقه همه ی گوشت های گاو را فرو بلعید.
آن روز کایمان و خارپشت روز دیگری را تعیین کردند تا کایمان به دیدن تاندراکا برود، تاندراکای بیچاره برای پذیرایی از سروری چنان بزرگ و با عظمت رنج بسیار به خود هموار کرد و از چند روز پیش سرگرم تهیه ی مقدمات پذیرایی از کایمان شد، اما، هیهات! چون کایمان در برابر چند ملخ و حشره ی بی مقدار قرار گرفت سخت خشمگین شد و به تاندراکا گفت: «این ها را برای پذیرایی من آماده کرده ای؟ آیا ناهار تو همین است؟ این ها حتی برای تکان دادن آرواره های من کافی نیستند!»
- سرور بزرگوار! لطف کنید و با بزرگواری خود قصور مرا ببخشید و ناهار مختصری را که برای شما تهیه کرده ام میل بفرمایید افسوس که من هر چه کوشیدم نتوانستم بیش از این چیزی برای شما فراهم کنم!
- تو جوان گستاخ و نمک نانشناسی هستی! من گاوی فربه برای تو کشتم و تو بی آن که تقریباً چیزی از آن برای من بگذاری آن را خوردی و حالا این ها را پیش من گذاشته ای؟... مهمانی سرت را بخورد!
کایمان به یک ضرب آرواره همه ی ذخایر خارپشت را، که چندین روز برای جمع کردن آنها رنج برده بود، فرو داد. تاندراکا که خشمش بر ترسش می چربید دماغش را بالا کشید.
فوئه، (کایمان بزرگ) گفت: «عجب! به جای پوزش خواستن دماغت را بالا می کشی؟ تو نه تنها خسیس و لئیمی بلکه با این چشمان ریزت بسیار زشت و بدترکیب هستی!»
تاندراکا در پاسخ او گفت: «خوب است به جای عیب جویی از دیگران نگاهی به خود بکنی... تو چون مرغ فرعون که مار را ریشخند می کند که خال خال است و خود نیز بال و پری خال خال دارد، موجود ابلهی هستی!»
کایمان که تاندراکا با این گفته او را به یاد مرغ فرعون، که پیشتر ریشخندش کرده بود، انداخته بود، بیش از پیش خشمگین شد و آرواره های بزرگش را از هم گشود تا خارپشت را در کام بکشد، اما او با همه ی بزرگی جثه فکری کوتاه داشت و با خود نیندیشید که بهتر است خارپشت را به کنام خود ببرد و مدتی در آن جا رهایش کند تا خارهایش بریزند! آری خشم مشاوری بدخواه است!
خارپشت بی درنگ به صورت گلوله ای درآمد و خود را به کام فوئه انداخت و در آن جا خارهای خود را راست کرد. خارها به گلوی کایمان بزرگ فرو رفتند و او را خفه کردند.
تاندراکا با دلی شاد و سری پر باد از گلوی دشمن بیرون آمد و به لانه ی خود که در تنه ی درختی بود رفت. زن و کودکانش در آن جا به انتظار بازگشت او بودند. تاندراکا سرود کوچکی را که خود سروده بود به آنان آموخت:
«کوچک بر بزرگ پیروز شد.
من از کایمان نمی ترسم،
و هوش بسی برتر،
از زور است».
پس از آن روز هرگاه زنان مالگاشی خارپشتی را در کنار رود و در میان گل و لای ببینند با اطمینان بیشتری به رود نزدیک می شوند و از آن آب برمی دارند زیرا می دانند که کایمان جرئت نمی کند در جایی که خارپشت باشد دهانش را باز کند.

به گزارش آکاایران: پی نوشت ها:

1. Tandrka.
2. Ravenale.

منبع مقاله :
منبع مقاله: والی صمد، رنه؛ (1382)، داستان های ماداگاسکاری، ترجمه ی اردشیر نیک پور، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم.

 




منبع :

اخبار اکاایران

تبلیغات