تمساح و گراز -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

,تمساح,گراز,[categoriy]

آکاایران: تمساح و گراز



 

نویسنده: رنه والی صمد
مترجم: اردشیر نیک پور





 
یک اسطوره از ماداگاسکار
لامبو (1)، (گراز) و فوئه (2)، (کایمان) روزی به هم برمی خوردند و این برخورد به فلاکتی بزرگ انجامید. آنان تا آن روز همدیگر را ندیده بودند.
فوئه در میانه ی رود شنا می کرد تا شکاری پیدا کند، ناگهان از دور چشمش به جانور عجیبی افتاد که به طرف رود می آمد. با خود گفت: «خدا را شکر! طعمه ی خوبی برای من می رسد. اما باید احتیاط کرد و تدبیر به کار برد.» آن گاه به طرف ساحل شنا کرد و خود را به خشکی رسانید و با ادب و فروتنی بسیار به لامبو سلام کرد. لامبو هم که تا آن روز فوئه را ندیده بود از دیدن او سخت در شگفت افتاد، لیکن چون فروتنی و ادبش را بیش از اندازه یافت او را موجودی شریف نپنداشت و از این روی به کج خلقی جوابش داد:
لامبو.- هوم،. هوم،. روز بخیر!
فوئه.- اجازه بدهید بپرسم با که افتخار آشنایی پیدا کرده ام؟ مثل این است که تاکنون شما را در این طرف ها ندیده ام!
لامبو.- مرا لامبو می خوانند و تعجب می کنم که تاکنون چیزی درباره ی من نشنیده اید. همه مرا می شناسند و از من می ترسند من شکست ناپذیرم!
فوئه.- راست می گویید؟ بسیار جالب است! من کایمان حقیر و بی مقداری بیش نیستم. مرا فوئه می نامند! با این همه کسی نمی تواند در پیش من عرض اندام کند و با من لاف برابری بزند!
لامبو.- دور ایستاده ای و لاف و گزاف می گویی! چه حیوان پرمدعا و خودپسندی هستی!
کایمان که اندک اندک خشم می گرفت و از جا در می رفت، صدایش را بلندتر کرد:
فوئه.- معلوم می شود که شما براستی مرا نمی شناسید! اما مرا تا ده فرسنگ دورتر از این جا همه می شناسند.
لامبو.- شما نمی توانید مانند من زمین را بی کمک بیل بکنید!
فوئه.- این که کاری ندارد، من می توانم مدت ها در آب بمانم و زنگ نزنم و در خاک بمانم و نپوسم. تو چه؟
لامبو.- من میوه ی واکوا (3) را بی کمک سنگ می شکنم و چوب را بی کمک تبر می شکافم.
فوئه. – بد نیست. من هرگاه از شاخ های گاوی بگیرم دیگر او نمی تواند خود را از چنگ من برهاند.
لامبو.- وقتی من راه می روم زمین زیر پایم می لرزد و سنگ ها به ناله درمی آید. من برای وارد شدن به کشتزارها از کسی اجازه نمی گیرم.
فوئه.- وقتی من با دم خود بر ماسه ها می کوبم زمین به لرزه درمی آید.
سپس آن دو همدیگر را تو خطاب کردند و این نشانه ی تحقیر و بی اعتنایی است.
لامبو.- شاید هم راست می گویی... اما تو بسیار زشت و بدترکیبی و اگر هزار سال هم خود را بشویی نمی توانی رنگ زشت و تنفرانگیز خود را عوض کنی... واه، واه، چه چشم هایی!...
فوئه.- چه می گویی؟ از چشم های خودت خبر نداری، گویی چشم های تو را با بیل سوراخ کرده اند.
لامبو.- من بدین ترتیب می توانم تندتر راه بروم.
فوئه.- من زیر آب را می بینم و خیلی بزرگ تر از تو هستم.
لامبو.- اما این دلیل نیرومندتر بودن تو از من نیست.
فوئه.- می توانیم زور خود را با هم بیازماییم!
لامبو.- بسیار خوب! آزمایش کنیم!
گراز سر به پایین دوخت و با نیش های خود سنگ بزرگی را برداشت و بر سر تمساح زد.
تمساح بزرگ که از خشم دیوانه شده بود به ضرب دم خود ستونی از آب بلند کرد و بر سر گراز ریخت و او را بر زمین انداخت.
گراز از جای خود برخاست و فریاد زد: «آه! تو در آب خود را سرور جهان می پنداری، اگر جرئت داری از آب بیرون بیا و در خشکی با من زور آزمایی کن!»
کایمان دعوت او را پذیرفت و بر روی تپه ای از ماسه های ساحلی رفت و گفت: «من آماده ام!»
لامبو خود را به روی کایمان بزرگ انداخت و به ضرب نیش شکمش را پاره کرد، لیکن فوئه نیز پیش از مردن او را در میان آرواره های نیرومند خود گرفت و خفه کرد.
هر یک از این دو جانور مغرور می خواست ثابت کند که به زور و نیرو برتر از دیگری است لیکن هیچ یک از آن دو نتوانست ادعای خود را ثابت کند چون هر دو با هم مردند.
فرزندان آنان همیشه این پیکار را به یاد می آورند و از برخورد با یکدیگر خودداری می کنند. هرگاه گرازی برای نوشیدن آب به کنار رودخانه می آید کایمان های دوراندیش به لب رود نزدیک نمی شوند.

به گزارش آکاایران: پی نوشت ها:

1. Lambo.
2. Foai.
3. Vakoa.

منبع مقاله :
والی صمد، رنه؛ (1382)، داستان های ماداگاسکاری، ترجمه ی اردشیر نیک پور، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم.

 




منبع :

  • اشتراک
  • گزارش تخلف
  • 0 محبوب

اخبار اکاایران