رامیکیلوک شاه -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

,رامیکیلوک,[categoriy]

آکاایران: رامیکیلوک شاه



 

نویسنده: رنه والی صمد
مترجم: اردشیر نیک پور





 
 یک اسطوره از ماداگاسکار
چند روز بود که زورق بر رود بزرگ می لغزید و مردان به آهنگ پاروهایی که بر آب می خوردند آواز می خواندند:
«زورق، پرواز کن
بر آب
رود
پاروزنان! تندتر،
زورق را
برانید...»
و زورق که فاصله ی بسیار از ساحل نداشت بر آب می لغزید و مردم در کنار رود جمع می شدند و گذر زورق رامیکیلوک (1) شاه را تماشا می کردند.
شاه مردی بسیار زیبا بود، لیکن تا آن روز همسری شایسته برای خود نیافته بود و هم از این روی بود که روزی بر زورق بزرگ خود نشست و برای یافتن زنی دلخواه و شایسته روی به راه نهاد.
دختران که از اندیشه ی شاه آگاه شده بودند خود را به زیباترین زیورها و پیرایه ها می آراستند و در کنار رود می ایستادند و هنگامی که زورق شاه از برابر دهکده ی آنان می گذشت می کوشیدند توجه او را به خود جلب کنند و دل از او بربایند.
آنان گیسوان خود را با دقت و ظرافتی خاص می بافتند و روغن هایی خوشبو به آن ها می زدند. بر گردن خود سه رشته گردنبند و همه ی تعویذهای قومی خود مانند دندان های سوراخ شده ی کایمن (نوعی تمساح)، که پر از داروی عشق بود، قطعاتی از چوب های گرانبها، ریشه های مقدس و سنگ هایی رنگارنگ می آویختند. بازوانشان را با بازوبندها و ساق پاهایشان را با خلخال ها و تنشان را با لامبایی که گل هایی زرد و سفید و سرخ بر آنها نقش شده بود می آراستند، لیکن شاه چنین می نمود که آنان را نمی بیند. توجه و اعتنایی به آنان نمی کرد و زورقش را در رودخانه پیش می راند. صدف ملی چون خالی سفید بر پیشانی اش می درخشید و تفنگ سنگین و زرکوبی شده اش بر پاهایش، که لنگی با راه راه هایی سیاه و بنفش آنها را می پوشانید، تکیه داده شده بود.
شب فرا رسید و آب رود در پرتو ماه چون سیماب درخشیدن گرفت. درختان در دو طرف رود در تاریکی شب به اشکال عجیب و غریبی درآمدند.
رامیکیلوک به پارو زنان فرمان داد تا زورق را آهسته تر برانند. چون به دهکده ای رسیدند شاه، که از پیدا کردن همسری دلخواه نومید شده بود، بر آن شد که شب را در آن جا درنگ کند و بیاساید.
سه دختر به کنار رود آمدند و به زورق و شاه نگریستند.
بزرگ ترین آنان گفت: «شب تو را پیش من رهبری کرده است، من همانم که در پی اش می گردی. من نه تنها زیبایم بلکه می توانم با یک نی صد حصیر و با تار عنکبوتی صد لامبا ببافم.»
دختر دیگر که کوچک تر از او بود خود را چنین ستود:
«من اگر بر نی ها بنگرم،
بوریایی خود به خود
بافته می شود،
و لامبا را تنها
با پرتو ماه می بافم.»
آن گاه کوچک ترین دختر آغاز سخن کرد و گفت: «من برای بافتن حصیری باید چندین روز و برای بافتن لامبایی سالی کار کنم، اما اگر همه ی دنیا را هم به من بدهند، زن شاهی که در زورقی می لمد و کاری نمی کند نمی شوم، زیرا او بی گمان بیمار است که کاری نمی کند.»
شاه فریاد زد: «زورق را به ساحل برانید زیرا می خواهم دختری را که جرئت کرده است مرا سرزنش کند از نزدیک ببینم.»
لیکن چون به دختر نزدیک شد خشمش فرو نشست و دلش سرشار از محبت شد.
دختر چندان زیبا نبود و قدش بزحمت به شانه های او می رسید. او زیور و پیرایه ای بر خود نبسته بود، تنها صدفی سفید بر سینه اش می درخشید.
شاه نزدیک او رفت و دست بلند کرد و سلامش داد و گفت: «تو بانوی قلب من شده ای، شهبانوی کشور من نیز خواهی شد.»
آن گاه زورق دوباره بر آب سیمگون رودخانه لغزید و شاه و همسر آینده اش را با خود برد.

به گزارش آکاایران: پی نوشت ها:

1. Ramikilok.

منبع مقاله :
والی صمد، رنه؛ (1382)، داستان های ماداگاسکاری، ترجمه ی اردشیر نیک پور، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم.

 




منبع :

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران