بدبختی های مرد کر -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

,بدبختی,[categoriy]

آکاایران: بدبختی های مرد کر



 





 

به گزارش آکاایران: اسطوره ای از هند

در هند باستان روبه رو شدن با مار و گربه و زنی بیوه و یا مردی لوچ به فال بد و روبه رو شدن با گاو و پیل و سوسمار و یا دختری جوان به فال نیک گرفته می شود.
بامدادی چوپانی که از دو گوش کر بود از خانه بیرون آمد تا پنجاه گوسفند خود را به چرا ببرد. چشمش به ماری افتاد و آن را به فال بد گرفت و بیم آن یافت که آن روز اتفاق بدی برایش بیفتد. چون نیم روز شد بیمش به حقیقت پیوست. زنش که هر روز ناهار برای او می آورد نیامد و ناهار نیاورد. چوپان ساعتی به شکیبایی گذرانید، لیکن بیش از آن نتوانست خودداری کند، برخاست و روی به سوی خانه نهاد. در راه با خود گفت بلایی به سر این زن نادان بیاورم که آن سرش ناپیدا باشد تا از این پس زنی وقت شناس باشد و کار و وظیفه ی خود را از یاد نبرد. لیکن ناگهان این اندیشه بر سرش رسید که در غیبت او چه کسی از گله ی گوسفندانش نگه داری و نگهبانی خواهد کرد.
در چمنزار نزدیک چراگاه گوسفندان، گاوچرانی با سر و وضعی پریشان برای گاو خود علف می چید. چوپان اعتماد بسیار به چنین مردمانی نداشت لیکن با خود اندیشید که هرچه باشد وجود او بهتر از هیچ است و بهتر است به او سفارش کنم که مراقب گوسفندان من باشد.
چوپان نمی دانست که گاوچران نیز از دو گوش کر است و چون خود نیز کر بود بالطبع جواب گاوچران را نشنید.
گاوچران به او گفت: آمده ای و سرزنشم می کنی که چرا علف های این چمنزار را می چینم؟ مرد حسابی به تو چه مربوط است؟ مگر مالک و صاحب این چمنی؟ تو چه حقی در اینجا داری؟ دلت می خواهد گاو من از گرسنگی بمیرد تا گوسفندان تو بیایند و در اینجا سیر بچرند؟ نه تو نمی توانی مرا از این حق محروم کنی. آسوده ام بگذار و پی کار خود برو.
گاوچران با دست به جاده اشاره کرد و خواست به چوپان بفهماند که او را رها کند و راه خویش در پیش گیرد. لیکن چوپان با خود اندیشید که بی گمان گاوچران خواهش او را پذیرفته است که با دست راه را نشانش می دهد و می گوید تو به خانه برو و درباره ی گوسفندانت نگران مباش. چون چوپان از بابت گوسفندان دل آسوده شد به سوی دهکده دوید.
چون به خانه رسید زنش را دید که بر کف اتاق افتاده است و به خود می پیچید. چوپان دریافت که او سخت بیمار است؛ زیرا شب پیش مقدار زیادی نخود خام، که بسیار دوست می داشت، خورده بود و بی‎گمان رودل کرده بود.
چوپان به جای آن که بانگ بر زنش بزند و او را به باد سرزنش بگیرد که چرا غذای او را به صحرا نیاورده است ناچار شد غذا برای خود و زنش تهیه کند و چند ساعتی در خانه بماند.
***
چون کارش در خانه تمام شد از آنجا بیرون آمد و شتابان به سوی گله اش دوید. با خود می گفت نکند گاوچران بدبخت از غیبتم استفاده کند و گوسفندانم را بزند و ببرد.
خوش بختانه گوسفندان خود را در چراگاهی که نهاده بود بازیافت. آنها را شمرد و دید از شماره ی آنها کاسته نشده است پس با خود گفت: چه اشتباه و گناه بزرگی. این گاوچران بی چیز مردی پاک و شرافتمند است. او وظیفه ی امانت داری خود را به خوبی انجام داده است. باید بروم و هم چنان که به هنگام رفتن به خانه وعده اش داده ام پاداشی به او بدهم. خوب است این بره ی لنگ را که نمی تواند راه برود و حرکت گله را به تأخیر می اندازد به او ببخشم. او می تواند از این بره استفاده کند.
چوپان کر بره ی لنگ را بر دوش انداخت و به نزد گاوچران برد و در برابرش بر زمین نهاد و گفت:
- از رنجی که به خاطر من بردی و مراقب گوسفندانم شدی سپاس گزارم. این بره را به عنوان پاداش و حق شناسی از من بپذیر.
گاوچران کر که سخن چوپان را نشنیده بود گفت: چه می گویی؟ من پای این بره را شکسته ام؟ سوگند می خورم که از آن دم که تو از اینجا رفتی تا این ساعت از جایی که نشسته ام تکان نخورده ام و به گله گوسفندان تو نزدیک نشده ام.
گاوچران پس از گفتن این جملات با دیدگانی که شرار خشم و کین از آنها می بارید به مخاطب خود نگریست.
چوپان گفت: راست می گویی این بره لنگ است، اما برای تو تفاوتی نمی کند، بره ی چاقی است می توانی سرش را ببری و با آن خود و خانواده ات شکمی از عزا دربیاورید.
گاوچران که دم به دم بر خشمش می افزود گفت: چرا بی جهت به مردم تهمت و افترا می زنی. چند بار بگویم که من از جای خود نجنبیده ام و به گوسفندان تو نزدیک نشده ام، چگونه می توانستم پای این بره را لگد کنم و بشکنم؟ ... بره ات را بردار و از اینجا برو، می ترسم بیش از این نتوانم خودداری کنم و بلند شوم و کتک جانانه ای به تو بزنم.
چوپان که از حرف های او چیزی نفهمیده بود از آنجا نرفت، گاوچران از کوره در رفت و از جای برخاست و دست بلند کرد تا مشت بر سر او بکوبد، چوپان نیز مشت های خود را گره کرد و آماده دفاع شد. چیزی نمانده بود که دست به گریبان شوند و هم دیگر را بزنند...
***
در این اثنا سواری از جاده که نزدیک آنجا بود می گذشت.
در هند هرگاه میان دو تن اختلافی بیفتد به آسانی نفر دیگری را، ولو نشناسندش، به داوری برمی گزینند و داوری چنین کسی را بی نظرانه و دادگرانه می پندارند.
چوپان و گاوچران به طرف سوار دویدند و لگام اسبش را گرفتند و باهم فریاد زدند: خواهش می کنم دمی در اینجا درنگ کنید و حرف های ما را بشنوید و بگویید حق با کدام یک از ماست؟
گفته های چوپان و گاوچران به کلی با هم فرق داشت. یکی از آنان می گفت: من می خواهم به عنوان سپاس گزاری از خدمتی که این مرد درباره ام کرده است این بره را به او ببخشم، اما او به جای تشکر می خواهد مرا کتک بزند. دیگری می گفت: این چوپان احمق مرا متهم به شکستن پای این بره می کند و هرچند سوگند می خورم که من پای بره را لگد نکرده و نشکسته ام به خرجش نمی رود.
سوار دست خود را بلند کرد تا آن دو را خاموش کند و گفت: بلی، بلی. این اسب از آن من نیست. اما من این اسب را ندزدیده ام. او را در جاده یافتم و چون کاری فوری داشتم سوارش شدم. اما خیال تصاحبش را نداشتم ... مگر این اسب مال شماست؟ خوب بگیرید. اما خواهش می کنم بیش از این در اینجا نگهم ندارید و بگذارید پی کارم بروم چون کار واجبی در پیش دارم. بگذارید پیاده به راه خود بروم.
قضا را اسب سوار نیز مانند چوپان و گاوچران کر بود. او از اسب پیاده شد و کوشید تا آنان را آرام کند و از چنگشان بگریزد، لیکن هریک از آن دو پنداشت که سوار حق به جانب دیگری داده است و هر دو از بی انصافی او خشمگین شدند و مشت به او نشان دادند و هریک یکی از آستین های او را گرفت و به سوی خود کشید تا او را به وظیفه اش آشنا کند.
هر سه با هم فریاد می کشیدند و داد می زدند.
خوش بختانه در این اثنا برهمنی با ریش سفید بلند پیدا شد. چنین شخصی در چنان موقعیتی سعادتی بزرگ به شمار می رود. هر سه به پیش او دویدند، سلامش کردند و از او خواهش کردند دمی در آنجا درنگ کند و درباره ی آن سه داوری کند. هر سه با هم حرف می زدند اما یکی از گله و بره حرف می زد، یکی از گاو و دیگری از اسب و حرف های آنان هیچ ارتباطی با هم نداشت.
برهمن گفت: می شنوم چه می گویید. می شنوم، چرا فریاد می زنید.
لیکن برهمن دروغ می گفت و حرف های آنان را نمی شنید زیرا کر بود. او به گفته ی خود چنین افزود:
- می دانم چه می خواهید بگویید. می دانم که شما را زنم سر راه من فرستاده است تا به خانه ام بازگردانید، اما رنج شما بیهوده است زیرا من به خانه و پیش زنم برنمی گردم، شما زن مرا نمی شناسید. او زن نیست، بلاست، جادوگر و عفریتی واقعی است. شیطان هم در بدجنسی به گرد پای او نمی رسد. شما بیهوده از او جانب داری می کنید من باید بدی های او را با بدی تلافی کنم. من از روزی که او را به خانه ام آورده ام گناهان بسیار مرتکب شده ام و همه ی این ها به وسوسه ی او بوده است. من اکنون به بنارس می روم تا در آب های مقدس گنگ خود را بشویم و از گناهان خویش توبه کنم و پس از تزکیه ی جسم و جان بقیه ی عمرم را به عبادت بگذرانم، از پرستشگاهی به پرستشگاه دیگر بروم و با صدقه ی دیگران زندگی کنم ... من تصمیم خود را گرفته ام و از آن برنمی گردم. بیهوده درباره ی زنم با من حرف مزنید ... من حتی کلمه ای هم درباره ی او نمی خواهم بشنوم...
***
هنگامی که برهمن سخن می گفت اسب سوار با خود اندیشید که بی گمان مرد روحانی حکم به دزدبودن او خواهد داد پس برای راحتی وجدان اسب را در همان جایی که پیدا کرده بود رها کرد و شتابان در پی کار خود رفت. چوپان نیز پنداشت که برهمن حق را به جانب او نداده است و با خود اندیشید که ساعتی است گله اش را به حال خود رها کرده است و دیگر بیش از این نباید در آنجا درنگ کند. پس او نیز به طرف گله ی خود رفت و در دل به کسانی که در داوری از جاده ی داد و انصاف منحرف می شوند و حق را به حقدار نمی دهند نفرین و لعنت می فرستاد و می گفت:

منسوخ شد مروت و معدوم شد وفا*** زین هر دو نام ماند چو سیمرغ و کیمیا

شاید امروز که چشمم به ماری افتاده است برای من روز شومی است.
گاوچران نیز به طرف علف هایی که چیده بود بازگشت تا آنها را به گاو خود بدهد و چون بره ی لنگ را در سر راه خود دید با خود گفت: من این بره را برای تنبیه چوپان احمق که مرا متهم به لگدکردن پای او می کرد برمی دارم و می برم.
برهمن نیز راه خود در پیش گرفت و به شهری که دوستان بسیار در آن داشت رفت. دوستانش به مهر و احترام بسیار از او پذیرایی کردند. او ناراحتی ها و عذاب هایی را که از دست زنش کشیده بود به آنان بازگفت و با گفتن درد دردش تسکین یافت. پس از خوردن شامی لذیذ در کنار دوستانش خوابید و چون شکمش پر بود خواب های آشفته دید.
فردای آن روز خشمش در سایه ی درد دل گفتن با یاران و خوردن غذایی خوب و خوابیدن آرام فرونشسته بود. دوباره مهر زن در دلش جوشید و به جای رفتن به بنارس به خانه ی خویش بازگشت.
روی داد نیک آن است که پایانی نیکو داشته باشد.
منبع مقاله :
فوژر، روبر؛ (1383)، داستان های هندی، ترجمه اردشیر نیکپور، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ سوم

 




منبع :

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات