کلنگ نابه کار

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد کلنگ نابه کار ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته شعر ،داستان و ادبیات از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

کلنگ نابه کار
,کلنگ,نابه,[categoriy]

آکاایران: کلنگ نابه کار



 





 

به گزارش آکاایران: اسطوره ای از هند

حکایت کنند که کلنگی بود بسیار رعنا که پیکر زیبایش بر دو پای بلند و ظریف قرار گرفته بود و دو بال پهن و بلندش رنگ خاکستری دل پذیر و دیده نوازی داشتند و خال های سیاه انتهای آنها با ایجاد تضاد با رنگ زمینه جلوه ی بیشتری به آنها می دادند. همه ی حرکات و اطوار او چالاک و زیبا بود. و به راستی پرنده ای زیباتر از او در خیال نقش نمی بست.
کلنگ در کنار آب گیری پر از ماهی آشیانه داشت. گاهی به دیدن همسایگان خود می‎رفت و با آنان صحبت و گفت و گو می کرد. ماهیان از دیدار و مصاحبت آن پرنده ی زیبا پر و بال شادمان می شدند و برای این که او را از فاصله ی نزدیک تری ببینند به یک دیگر تنه می زدند و ماهیان بزرگ تر ماهیان کوچک تر را کنار می زدند و خود به جلو می رفتند. همه سر از آب بیرون می آوردند و با دهانی که از تعجب باز بود چشم بدو می دوختند.
ماهیان با خود می گفتند: مصاحبت وجودی چنین نازنین و مهربان برای ما نعمتی بزرگ و سعادتی عظمی است. از بخت و اقبال خود سپاس گزار باید باشیم که نظر توجه و عنایت پرنده ی زیبا پروبال را به ما انداخته است. هرگاه روزی روزگاری نیازی به او پیدا کنیم بی گمان آن را برخواهد آورد و از هیچ یاری و کمکی درباره ی ما دریغ نخواهد ورزید. چه چالاک در خشکی راه می رود و چه خوب در هوا می پرد. دریغ که ما نمی توانیم در خشکی و هوا زندگی کنیم.
کلنگ هوشیار با هریک از ماهیان که روبه رو می شد چنین وانمود می کرد که او را برتر از دیگران می داند و مهری بیشتر به وی می ورزد و بدین گونه آن ماهی را غرق غرور و سرافرازی می کرد.
کلنگ هر بار که پیش ماهیان می رفت و آنان را می دید که در کنار یک دیگر رده بسته و چشم بر او دوخته اند با خود می گفت: این ماهیان جانوران احمقی بیش نیستند. چه موجودات عجیبی هستند، همه مانند یک‎دیگرند و جز به سن و سال و بزرگی و کوچکی جثه فرقی با هم ندارند. راستی که جانوران زشتی هستند. تنی لیز و چشمانی ثابت و کدر دارند. پوزه هایشان همیشه بیهوده باز است ... اما از حق نباید گذشت که زیر فلس های سخت خود گوشتی لذیذ دارند و می توان به آسانی شکارشان کرد و خورد ... چه قدر دلم می خواست همه ی اینان را یکی یکی می گرفتم و می خوردم. لیکن هرگاه یکی از اینها را بگیرم همه آنان خواهند ترسید و دیگر نزدیکم نخواهند آمد و از دستم خواهند گریخت. باید نقشه ای بکشم تا بتوانم همه را یکی یکی بگیرم و بخورم.
کلنگ در آن دم که همسایه های خود را مفتون حرکات و اطوار دوستانه ی خود می ساخت چنین اندیشه ای در سر داشت. آن مرغ زیبا درونی تیره و زشت داشت.
کلنگ جز به خویشتن، سلامتی پیر دل فریب خود و غذایی که بتواند آن پیکر دل فریب را سالم نگه دارد نمی اندیشید.
در آب گیر، گذشته از ماهیان خرچنگ درشت پیری نیز به سر می برد که هنوز پاهایش نیرو و توان کافی داشتند. گاه به گفت و گوی ماهیان با مرغ زیبا گوش می داد لیکن خود هرگز در آن گفت و گوها شرکت نمی کرد، و تنها به این بسنده می کرد که با دقت بسیار به حوادثی که در نزدیکی او می گذشت بنگرد و درباره ی آنها اندیشه کند و نتیجه ای از آنچه می دید و می شنید بگیرد.
قضا را تابستان آن سال تابستانی بسیار گرم و سوزان شد.
تابستان در بعضی از نواحی هندوستان بسیار وحشتناک می شود. خورشید چون قرصی آتشین می درخشد و دشت ها را به تنور یا کوره ای گدازان تبدیل می کند. آب برکه ها بخار می شود و سطح آب در رودخانه های بزرگ و دریاچه ها پایین می رود و خطر خشک سالی و بی آبی پدید می آید.
تابستان آن سال، ماهیانی که در برکه زندگی می کردند با نگرانی و پریشان حالی بسیار می دیدند که آب برکه روزبه روز کم تر می شود. دیگر نمی توانستند آزادانه و بی آن که به یکدیگر می چسبیدند. با خود می گفتند اگر آب بدین منوال روی به کاهش نهد چه خواهیم شد؟ اگر آب که مایه ی زندگی ماست از میان برود به چه حالی خواهیم افتاد. آیا همه محکوم به مرگی هراسناک نخواهیم بود؟
ماهیان نگرانی و تشویش خود را به کلنگ نیز باز می گفتند، زیرا او را یار و غم خوار خود می پنداشتند. کلنگ چنین وانمود می کرد که از دل و جان شریک درد و اندوه آنان است. اما چه از دست ماهیان و کلنگ برمی آمد؟ آیا می توانستند خورشید سوزان را که پرتوش آب ها را می مکید از پرتو افشانی باز دارند؟ لیکن درد دل ماهیان برای کلنگ خالی از سود نبود. او در سر کوچک خود نقشه ی توطئه ی بزرگی را می کشید ... او هر شامگاه به کنار برکه می آمد و با ماهیان صحبت می کرد و آنچه در پروازهای خود بر فراز زمین های آن حوالی دیده بود به آنان حکایت می کرد. روزی به آنان گفت:
- روزگار هراسناکی است ... به راستی هراسناک ... در همه جا، به جز چند درخت بادام و چند عود، همه ی گیاهان خشک و پژمرده شده اند. بر شاخه های درختان برگ سبزی نمانده است حتی خزه ها نیز بر تخته سنگ های برهنه خشک شده اند.
شامگاه دیگر باز هم سخن از خشکی و خشک سالی به میان آورد و از بی آبی و خشکی سراسر کشور داستان ها گفت و شرح داد که:
- روز به روز آب کم تر می شود ... من برای نوشیدن آب به رودخانه ای می رفتم. امروز نیز به عادت هر روز به آنجا رفته بودم و هم اکنون از آنجا می آیم. نمی دانید با چه دورنمای غم انگیزی روبه رو شدم. آبی که در بستر آن رود جریان داشت پاک خشک شده است و جز مقداری گل و لای ترک خورده، که نشانه هایی از جانورانی که پیش تر در آنجا به سر می‎بردند داشت، چیزی دیده نمی شود ... راستی آب این برکه هم خیلی پایین رفته است؟
ماهیان گفتند: آری، آب اینجا روز به روز کم تر می شود ... دریغ! چه خواهیم شد؟
فردای آن روز کلنگ به کنار برکه آمد و گفت: یاران گرامی، نمی دانم منظره ی غم انگیزی را که دیده ام شرح بدهم یا نه؟ نه بهتر است لب از سخن گفتن فروبندم و خاموش باشم. زیرا کاری از دست ما ساخته نیست.
ماهیان به التماس افتادند که: نه، نه، خواهش می کنیم هرچه دیده اید به ماهم بگویید. هرچه باشد دانستن و آگاه بودن بهتر از ندانستن و بی خبری است.
- بسیار خوب. حال که خود شما می خواهید و اصرار می ورزید آنچه که دیده ام می گویم. امروز پس از نیم روز از فراز برکه ای که می گذشتم. برکه ای بود چون برکه ی شما لیکن ژرفایش اندکی کم تر از آن ... آن برکه یک سره خشک شده بود و نشانی هم از این که وقتی آبی در آن بوده است نداشت. صدها ماهی بر خاکی خشک و سوزان در کنار یک دیگر افتاده بودند. بعضی از آنان تکان می خوردند و جست و خیز می کردند و بیهوده می کوشیدند نفس بکشند، معلوم بود که نیمه جانی بیش ندارند و نیروی زندگی شان را از دست داده اند و به زودی از درد بی آبی و تشنگی نجات خواهند یافت ... عده ای دیگر خاموش و آرام افتاده بودند و دردی احساس نمی کردند، زیرا ساعت ها بود جان داده بودند ... شاید من کار بدی کردم که از روی سادگی و صمیمیت این خبر را به شما دادم و بر نگرانی و پریشانی تان افزودم. مرا ببخشید، چنان پریشان و بی اختیار شده بودم که نتوانستم خودداری کنم و آنچه دیده ام به شما نگویم.
ماهیان نالیدند که: دریغ! دریغ! آنچه امروز در آن برکه دیده اید فردا در اینجا خواهید دید. دلتان به حال یاران بیچاره و درمانده تان که مرگشان نزدیک است و مرگی همراه با درد و شکنجه ای وحشتناک و هراس انگیز خواهند داشت بسوزد.
***
فردای آن روز که نگرانی و دلهره ی ماهیان بیش از پیش افزون شده بود کلنگ به نزدشان رفت. لرزشی سراسر پیکر زیبایش را فراگرفته بود و نشان می داد که بسیار شادمان است و می خواهد خبری خوش و مسرت بخش به ماهیان بدهد. هنوز بر لب برکه ننشسته بود که بانگ برآورد: مژده. مژده ام را بدهید. مدتی فکر کردم و سرانجام راه رهایی شما را پیدا کردم. شما همه از این بلا خواهید رست ...
ماهیان فریاد زدند: مگر چنین چیزی شدنی است؟ آه! حرف بزنید! ... هرچه زودتر بگویید ببینم چه راهی برای رهایی ما پیدا کرده اید؟
- گوش کنید تا بگویم. من در آن سوی جنگلی کوچک که بیشتر تا آنجا پرواز می کنم و بازمی گردم، برکه ی دیگری پیدا کرده ام. نه، آن را برکه نباید خواند، باید گفت دریاچه. آری دریاچه‎ای چنان ژرف و بزرگ که گرمای آفتاب هرگز به تک آن نمی رسد. من مدتی دراز بر آن دریاچه نگاه کردم. گفتی در آن ماهیی نیست، اما ماهی در آن بسیار است، دریاچه چندان بزرگ است که ماهیان در آن ناچار نیستند همه در کنار هم باشند و به یک دیگر بچسبند. برای هر یک میدانی فراخ برای شنا و بازی هست. اگر شما نیز در آن دریاچه سکونت گزینید جای کافی برای شنا و بازی خواهید داشت، هرچه آب آن پایین برود هیچ گاه یک سره خشک نمی شود و همیشه آب کافی خواهد داشت.
ماهیان به دقت بسیار به داستان مرغ زیبا گوش دادند، لیکن بیش از پیش بر غم و اندوهشان افزود زیرا راهی برای رفتن به آن بهشت آرزویی نداشتند. یکی از آنان گفت:
- خوش به حال ماهیان آن دریاچه. راستی که ماهیان خوش بختی باید باشند، اگر ما هم در چنان دریاچه ای زندگی می کردیم خود را خوش بخت می پنداشتیم لیکن دریغ که ما هرگز نخواهیم توانست آنجا را اقامتگاه خود قرار دهیم. شما که از خوش بختی بال و پر داشتن برخوردارید فراموش کرده اید که ما بال و پری نداریم و نمی توانیم از این برکه بیرون آییم ... گویا در بعضی از دریاها ماهیان بال داری هم هستند اما ما از آن ماهیان نیستیم. ما محکومیم که تا پایان زندگی خود در این برکه بمانیم. اما زندگی ما به این زودی در نتیجه ی خشک شدن برکه به پایان خواهد رسید ...
کلنگ گفت: من نیک می دانم که شما نمی توانید به پای خود به آن دریاچه بروید اما فراموش مکنید که دوستی بزرگ دارید که از هیچ نوع فداکاری و خدمتی درباره ی شما خودداری نمی کند. شما بال ندارید، بال های من در اختیارتان هستند ... من حاضرم شما را به آن دریاچه ببرم بدین ترتیب که بزرگ ترهایتان را بر دوش و میان بال هایم و کوچک ترهایتان را به منقارم می گیرم و به آنجا می برم. روزی دست کم سه ماهی را با خود به دریاچه می برم. ماهیانی که به آن دریاچه منتقل شوند از مرگ حتمی که در اینجا در انتظارشان است رهایی خواهند یافت و هرچه از شما بیشتر به آنجا ببرم آنان که در اینجا می مانند جای کافی برای تکان خوردن و آب کافی برای زنده ماندن خواهند داشت تا من به موقع بیایم و آنان را نیز به نزد دوستانشان ببرم. با این تدبیر دیگر بلای خشک سالی و بی آبی آسیبی به شما نمی تواند برساند. اکنون بگویید ببینم آیا حق داشتم فریاد بزنم مژده ام بدهید! مژده ام بدهید! همه ی شما از مرگ نجات خواهید یافت یا نه؟
ماهیان فریاد زدند: آه متشکرم. متشکرم.
- آیا پیش نهاد مرا می پذیرید؟
- البته، البته با یک دنیا تشکر و امتنان.
- آیا میل دارید که از همین فردا شروع به کار کنیم؟
- بلی. بلی. متشکریم.
***
فردای آن روز کلنگ ماهی درشتی برگزید و او را بر پشت خود نهاد و برد. سپس نوبت ماهیی کوچک و پس از او نوبت ماهیی میانه رسید.
شامگاهان چون کلنگ به کنار برکه آمد ماهیان به نزدش شتافتند و همه از حال دوستان خود که کلنگ به دریاچه برده بود پرسیدند و گفتند:
- آیا خواهران ما در آنجا احساس غربت نمی کنند، چون آنجا برای آنان ناشناس است. آیا دور از ما احساس تنهایی نمی کنند؟ آیا از دوری ما رنج نمی برند؟
کلنگ جواب داد: نه آنان در آن دریاچه ی پهناور زندگی خوشی را آغاز کرده اند. در آب پاک و زلال آن شادمانه شنا می کنند و چون اینجا از تنگی جا به یک دیگر تنه نمی زنند.
کلنگ راست می گفت، سه ماهی که برکه را ترک گفته بودند احساس غربت و تنهایی نمی کردند زیرا دیگر وجود نداشتند.
چون کلنگ با ماهیی که با خود می برد به جنگل کوچکی رسید، در پای درختی فرود آمد و ماهی را بر زمین انداخت و گوشت لذیذ او را خورد و سرو دل اندرونش را بر جای نهاد.
کلنگ سی روز، هر روز، ماهیان را یکی یکی از برکه برمی گرفت و به پای درخت معهود می برد و می خورد. او هرگز به عمر خویش چنین غذای لذیذ و مرتبی نخورده بود، پس از سی روز توده ای از کله و دل اندرون ماهیان در پای درخت جمع شده بود.
همه ی ماهیان برکه را ترک گفته بودند و دیگر جز خرچنگ جنبنده ای در برکه نمانده بود. کلنگ با خود گفت: «اکنون که دیگر در این برکه ماهی ای نیست چرا گوشت این خرچنگ را نخورم و مزه ی آن را نیازمایم؟ پس روزی با قیافه ای حق به جانب به نزد خرچنگ رفت و گفت:
- آیا میل دارید که شما را هم به نزد ماهیان که به زندگی در کنار آنان خو گرفته اید ببرم؟ آیا دلتان برای آنان تنگ نشده و آرزوی دیدن آنان را ندارید؟
خرچنگ که از مدتی پیش حدس زده بود که روزی کلنگ چنین پیش نهادی به او خواهد کرد بی درنگ جوابش داد که: چرا! خیلی دلم می خواهد هرچه زودتر یاران دیرین خود را ببینم و از بازدید آنان بسیار خرم و شادمان خواهم شد. از لطف شما نیز سپاس گزارم لیکن تنها به یک شرط می توانم با شما بیایم.
کلنگ گفت: آن شرط چیست؟
خرچنگ گفت: من اعتراف می کنم که موجودی ترسو و کم دل و جرئتم. اندیشه ی سفرکردن در آسمان ها ترس و هراسی بزرگ در دلم افکنده است ... ترس آن دارم که از پشت آن بلغزم و پایین بیفتم ... من حاضر نمی شوم با شما بیایم مگر این که بگذارید بر پشتتان بنشینم و پاهای زشتم را دور گردن زیبایتان حلقه کنم.
کلنگ که هرگز چنین تعریف و تمجیدی را از زبان خرچنگ درباره ی خود نشنیده بود، تقاضای او را پذیرفت و گفت:
- این که کاری ندارد ... آیا آماده اید هم اکنون حرکت کنیم؟
- البته! ...
کلنگ شکار خود را بر دوش نهاد و او را نیز مانند ماهیان به پای درختی برد که بقایای ماهیان و نشانه های جرمش در کنار آن انباشته بودند. خرچنگ که دیده ای دوربین داشت توده ی سر و دل اندرون ماهیان را دید و دریافت که روزهای پیش کلنگ چه بر سر ماهیان زودباور ساده دل آورده است. لیکن چندان در شگفت نشد زیرا از روز اول نسبت به کلنگ که علاقه و دل بستگی بسیار به ماهیان می نمود، بدبین بود.
پاهای زشت خرچنگ گردن زیبای کلنگ خودخواه را فشار دادند و چندان این فشار را ادامه دادند که نفس کلنگ بند آمد. خفه شد و بی جان به روی خاک درغلتید.
نابه کاران و نیرنگ بازان نمی توانند از راهی که در پیش گرفته اند بازگردند و در این راه با پای خود به سوی نابودی می روند.
منبع مقاله :
فوژر، روبر؛ (1383)، داستان های هندی، ترجمه اردشیر نیکپور، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ سوم

 




منبع :

کلنگ نابه کار گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات