افسانه ی موج ها -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

افسانه ی موج ها
,افسانه,[categoriy]

آکاایران: افسانه ی موج ها



 

نویسنده: ا. و. دوفور
مترجم: اردشیر نیکپور



 

به گزارش آکاایران:  اسطوره ای از تاهیتی

باد همه ی روز را بر دریا وزیده بود و دریا در زیر آسان تیره به رنگ تیره درآمده بود. همه ی روز را موج ها بر ساحل و سنگ های ساحلی تاخته، و ریگ ها و سنگ ها را از آن کنده بودند. لیکن زیر ریگ باز هم ریگ بود و در پس هر سنگی سنگی دیگر و دریا خسته شده بود و از پای درآمده، با رفتن روز پس نشسته بود.
اکنون دریا آرام و خاموش بود و در پرتو ستارگان می درخشید. تنها در امتداد آبسنگ ها چند موج دیوانه روی مرجان ها می پریدند، بدین آرزوی محال و امید بیهوده که خود را به ماه برسانند.
تاآروآی بزرگ، دریای لغزنده را چون آیینه ای آرام و بی چین وشکن و بی جنب وجوش آفریده بود و دریا از این خاموشی و آرامش خسته و کسل شده بود. حوصله اش سررفته بود، زیرا یخ و بی جان بودن خوشایند نیست. دریا بر آن شد که سفر کند و از مرزهای خویش بگذرد. پس آرام آرام بالا آمد تا سراسر جهان را به زیر خود بگیرد. او می دانست که اجازه ی چنین کاری ندارد، چه نیمی از جهان از آن او بود و نیم دیگرش از آن سنگ ها و درخت ها و انسان ها! دریا برای انجام دادن تصمیم پنهانی خویش شب های بسیار تاریک و سیاه را برگزید و بی سروصدا دره ها و کوه ها و خانه های مردمان را فرو بلعید. می بایست خدایان از این کار او آگاه نشوند، از این روی با دقت و هوشیاری بسیار از جاهایی که در آن ها مراسم مذهبی و قربانی انجام می گرفت، یعنی از جاهای «تابو»(1) دوری می جست.
او از هر سو گذشت و جزیره ای پدید آورد. مردمان سخت نگران و پریشان بودند، لیکن خدایان آنان را فراموش کرده بودند.
و دریا اندک اندک بر قلمرو خود می افزود و آن را پهناورتر می ساخت.
«آرائی»(2) بر فراز تپه ای که روی دهکده اش خم شده بود، ایستاده بود و می دید که دریا هر شب، بیش از شب پیش به او نزدیک تر می شود. گفتی خدایان به خواب رفته بودند و او با خود می اندیشید که هر گاه مدتی بدین منوال بگذارد، به زودی نشانی از زندگی انسانی بر جهان باز نخواهد ماند. از این روی بر آن شد که از پیشرفت دریا در خشکی جلوگیری کند.
آرائی دریافته بود که دریا به دقت و هوشیاری بسیار از جاهای تابو دوری می گزیند. پس شبی به نزدیک ترین پرستشگاه رفت. می دانست که با تجاوز به حریم تابو زندگی خود را به خطر می اندازد لیکن او بر آن بود که به هر بهایی باشد مانع از پیشرفت دریا شود.
آرائی سنگی از محراب برداشت. چنین می نمود که سنگ انگشتان او را می سوزاند. رفت و این سنگ را در غاری که تنها خود آن را می شناخت، پنهان کرد و به انتظار ایستاد؛ منتظر شد که شب دیگری فرا رسد.
شامگاهان آرائی رفت و آن سنگ را برداشت و به سوی دریا رفت. در نزدیکی دریا در پس تنه ی درختی پنهان گشت و سنگ را زیر ریگ ها نهاد.
دیری برنیامد که دریا بالا آمد و بی سروصدا و خاموش به سوی خشکی پیش رفت تا مردمان را که در خواب بودند، غافلگیر کند. دریا بالا آمد و دامی را که در سر راهش نهاده بودند ندید و ناگهان روی سنگ مقدس افتاد. دیگر برای او دیر شده بود، خدا که به تدبیر آرائی از کار دریا آگاه گشته بود، با غریو تندر به تهدید او برخاست و از پیش رفتن بازش داشت!
از آن زمان تاکنون دریا و انسان همواره با هم در زدوخورد و جنگ و ستیزند. دریا آرزوی بسیار دارد که انسان را ببلعد لیکن هر بار که از جای خود می جنبد، امواج پر سروصدایی برمی انگیزد و انسان از این سروصدا چون آژیری سود می جوید. از آن پس انسان سدهایی در برابر دریا می سازد و همیشه دریا را به موقع پس می نشاند.

پی نوشت ها:

1. Tabu یا Taboo. لغتی است پلینزی به معنای ممنوع و حرام و مقدس. تابو از مظاهر توتم پرستی (Totemisme) است و توتم پرستی که آیین مردمان اولیه است مردمان را نسبت به بعضی از موجودات و اشیاء مقدس علاقه مند می کند. توتم نام بعضی از اشیا و موجودات است و همه ی اعضای خانواده آن را مقدس می شمارند و غالباً یا از جانورانی مانند گاو و کانگورو و شاهین و طوطی است یا از گیاهان و اشیا چون دریا و چشمه ساران. - م.
2. Arai.

منبع مقاله :
دوفور، ا. و.؛ (1386)، داستان های تاهیتی و دریاهای جنوب، ترجمه ی اردشیر نیکپور، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم

 




منبع :

افسانه ی موج ها گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران
تبلیغات