افسانه های برهمنی

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد افسانه های برهمنی ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته شعر ،داستان و ادبیات از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

افسانه های برهمنی
,افسانه,برهمنی,[categoriy]

آکاایران: افسانه های برهمنی



 





 

به گزارش آکاایران:  اسطوره ای از هند

آگنی خدای آتش

پرنده ای که کاکلی شگفت انگیز بر سر دارد، و ما او را شانه بر سر می خوانیم، سخت هراسان و پریشان بود زیرا می دید که زبانه های آتش به آشیانه ی او نزدیک می شوند. او ترس و واهمه ی خود را به صدای بلند بیان می کرد. باید بدانیم که هندیان عقیده دارند که در آن زمان خدایان و مردمان و جانوران زبان یک دیگر را می فهمیدند، زیرا همه به یک زبان سخن می گفتند، شانه به سر می گفت:

- اگر خود تنها بودم ترسی نداشتم کافی بود بال بگشایم و به پرواز درآیم و برای رهایی خود از بلای حریق، از اینجا بگریزم، لیکن من چهار جوجه دارم که هنوز بال و پر درنیاورده اند. بی بال و پر و دم نیز نتوان پرید و از چنگ بلاگریخت. چه باید کرد؟ آری چه باید کرد؟ من می توانم تنها یکی از جوجگانم را با خود ببرم، اما کدام یک را ببرم؟ چگونه یکی را ببرم و دیگران را به دست بلا بسپارم؟ اگر دیگران را نبرم و تنها یکی را ببرم خیانت کرده ام.
سرانجام شانه به سر پنداشت که راهی برای حل مشکل خود پیدا کرده است. روی به جوجه های خود کرد و گفت:
- عزیزان، من از اینجا که نشسته ام سوراخ موشی را در زمین می بینم که صاحبش آن را ترک گفته است. به آنجا بروید، من روی آن را خاک می ریزم و چون بلای آتش سوزی از اینجا برود بازمی گردم و شما را پیدا می کنم.
یکی از جوجه ها گفت: نه مادر، ما را به سوراخ موش مفرست، موش بزرگ همه ی ما را می خورد.
- مترسید. عزیزان من. مترسید، من به چشم خود دیدم که موش را شاهینی شکار کرد.
جوجه ی دیگر گفت: شاید موشان دیگری در آن باشند. ما را به سوراخ موش مفرست در آنجا موشان حتماً ما را می گیرند و می خورند ... و مرگ ما مرگی ننگین و شرم آور می گردد. مادر. قربانی آتش شدن صدبار بهتر از طعمه ی موشان شدن است.
- در این صورت چاره ای جز این ندارم که خود روی شما بخوابم و با وجودم شما را بپوشانم. خود می سوزم اما شاید شما از مرگ برهید.
یکی از جوجه ها گفت: نه، نه، مادرجان، این کار را مکن. با سوختن و نابودشدن تو در اینجا نابودی ما نیز حتمی است و در این صورت نسل همه ی پرندگانی که از تو و یا از ما باید پدید آیند، از میان خواهد رفت. لیکن هرگاه تو از این بلای خانمان سوز بگریزی و جان سالم به در بری باز هم می توانی جوجگانی بیاوری. تو هنوز بسیار جوانی. پرواز کن و خود را از این آتش برهان. خواهش ما را بپذیر، ما را بگذار و از اینجا بگریز.
جوجگان دیگر نیز گفته ی او را تأیید کردند.
شانه به سر که سخن جوجگانش تردید و تزلزلی در اراده اش ایجاد کرده بود گفت: آیا سزاست که خود به جایی بگریزم و شما را به آتش بسپارم؟
کودکان فریاد برآوردند و گفتند: آری، آری. باید این کار را بکنی، از اینجا برو، خداحافظ مادر عزیز.
شانه به سربال گشود و به پرواز آمد. آن گاه جوجگان دست به سوی خدای آتش برافراشتند و گفتند: ای آگنی، ای آگنی توانا، می بینی که ما مادر خود را از دست داده ایم و یتیمانی بی چاره و بی پناه شدیم. تنها تویی که می توانی ما را از این بلا برهانی. اگر اراده کنی رهایی ما حتمی است. برای تو هیچ کاری نشدنی نیست.
صدایی در فضا طنین افکند. این صدا صدای آگنی بود. آگنی که این صحنه را از اول دیده بود گفت:
- جوجگان عزیز، مترسید. دیگر خطری شما را تهدید نمی کند.
شعله های آتش پیش از رسیدن به لانه ی شانه به سر ناگهان بازایستادند و خاموش شدند.
شانه به سر که پایان بلا را دیده بود شتابان به لانه ی خود بازگشت و چون جوجگانش را زنده بازیافت و جیک جیک شادمانه ی آنان را شنید، بسیار شاد و خُرم شد.
آن گاه هر پنج پرنده به ستایش آگنی پرداختند.

پی نوشت :

1. Mahabaharata، منظومه ای است حماسی که آن را شاهنامه ی هندیان می توان نامید.-م.

منبع مقاله :
فوژر، روبر؛ (1383)، داستان های هندی، ترجمه اردشیر نیکپور، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ سوم

 




منبع :

افسانه های برهمنی گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات