عنکبوت دریایی و موش -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

عنکبوت دریایی و موش
,عنکبوت,دریایی,[categoriy]

آکاایران: عنکبوت دریایی و موش



 

نویسنده: ا. و. دوفور
مترجم: اردشیر نیکپور



 

به گزارش آکاایران: اسطوره ای از تاهیتی

من تعطیلات خود را در جزیره ی «هیوا - هوآ»،(1) مهم ترین جزیره ی مجمع الجزایر مارکیز، می گذرانیدم که از آن جا تا تاهیتی با کشتی چند روز راه است.
آن روز، «تاپی تی»،(2) مهماندار من، مرا به گردشی دور و دراز در ساحل دریا برده بود. پای پیاده روی ریگ های ولرم راه می رفتیم که ناگهان مهماندار من ایستاد و چیزی را از روی ریگ های کرانه برداشت و لبخند زنان آن را به طرف من گرفت و گفت:
- تو که داستان های اجداد ما را می دانی، بگو ببینم این چیست؟
من در جواب او گفتم: «معلوم است که چیست، خاری است از یک خارپشت دریایی، از آن خارپشت های بزرگ دریاهای جنوب که روی آبسنگ ها و صخره های مرجانی زندگی می کنند. چیز عجیبی نیست!...»
تاپی تی قیافه ی شیطنت آمیزی به خود گرفت و گفت: «درست است، اما خوب نگاهش کن و بگو ببینم به چه چیزی شباهت دارد؟»
- چه می دانم به چه شباهت دارد شاید به دم موش و یا؛...
- درست حدی زدی!... چطور این را نمی دانستی؟ من هم اکنون داستان خارپشت دریایی و عنکبوت دریایی را برای تو نقل می کنم.
***
پیشترها، خیلی پیش از زمان ما، در زمانی که هنوز مردمان در روی زمین سکونت نگزیده بودند، همه چیز با امروز فرق داشت. دریا، درختان و حتی جانوران کوچک ترین شباهتی با دریا و درختان و جانورانی که ما امروز در اطراف خود می بینیم، نداشتند. در آن زمان موش ها دم نداشتند و پوست عنکبوت های دریایی چون لاک سنگ پشتان سخت بود.
روزی موشی روی سنگی در ساحل دریا نشسته بود و بی آن که توجهی به امواجی بکند که در زیر پای او به خواب رفته بودند، از تنهایی و بی حوصلگی زارزار می گریست و همه ی اشک های وجودش را فرو می ریخت.
در این هنگام عنکبوتی دریایی که آرام آرام در آب، میان ماهیان آبی رنگ خلیج شنا می کرد آمد از نزدیکی های موش بگذرد. ناله ی موش را شنید و سر برداشت و گفت:
- ای موش ، چرا چنین زارزار گریه می کنی؟
موش جواب داد: «چرا گریه می کنم؟ برای این که از گرسنگی می میرم، همه ی خانواده ام مرده اند و من هم خواهم مرد زیرا نمی توانم از این شاخه ی دریا بگذرم و خود را به جزیره ی روبه رو برسانم. در آن جزیره درختان موز و نارگیل و نارنج و ایگنام (3) و انواع و اقسام میوه ها و سبزی های شیرین و خوشمزه به فراوانی می رویند. این خبر را مرغ مسافر به من داده است و او هرگز دروغ نمی گوید، اما دریغ که من شنا نمی دانم و در این جا از گرسنگی خواهم مرد.»
عنکبوت دریایی که همه می دانند چه حیوان شکم پرستی است، از شنیدن این حرف ها آب دهانش راه افتاد، رو به موش کرد و گفت:
- نه، موش، برادر، تو نباید بمیری و نخواهی مرد. تو به پشت من سوار می شوی و من تو را به جزیره ی رو به رو می برم و بعد با هم می رویم و همه ی این چیزهای خوب را می خوریم!... زود باش راه بیفتیم!»
آن گاه «ایوره»،(4) موش، بر دوش عنکبوت دریایی نشست و عنکبوت دریایی به سرعت و قدرت بسیار به سوی جزیره ی دور حرکت کرد. در میانه ی راه موش ناگهان قاه قاه خنده را سر داد. عنکبوت دریایی که سخت در شگفتی افتاده بود، سرش را به سوی او برگردانید و پرسید:
- «چه شده است که چنین قاه قاه می خندی!»
موش مکار جواب داد: «از خوشحالی و شادمانی رسیدن به آن جزیره می خندم!»
***
سرانجام آن دو به مقصد رسیدند. راه بسیار دور و خسته کننده بود و عنکبوت دریایی چنان خسته و فرسوده شده بود که دیگر نمی توانست قدم از قدم بردارد. او روی به موش نمود و گفت:
- موش، من دیگر توان راه رفتن ندارم، تو برو چند تا از آن میوه های خوشمزه و مقداری از آن کاهوهای شیرین که کمی دورتر از آن ها روییده اند برای من بیاور!»
اما موش آرام آرام از او دور شد و جوابی به او نداد. کمی که از او دور شد دوباره قاه قاه خنده را سر داد. چنان بلند می خندید که چیزی نمانده بود خفه بشود. بعد سرش را به سوی دریا برگردانید و گفت: «ای جانور احمق که جز پا چیزی نداری، از زحمتی که درباره ام کشیدی متشکرم، اما درباره ی میوه بهتر است به آنچه دریا از ساحل می گیرد و با خود می آورد، قناعت بکنی... خداحافظ
عنکبوت دریایی که از خشم دیوانه شده بود. از آب بیرون پرید و ریگ ها را با پاهای خود زیرورو کرد و خار بلند یک خارپشت دریایی را که بر ساحل افتاده بود پیدا کرد و آن را به طرف موش انداخت.
و از آن روز این سوزن دراز به پشت موش چسبیده است!...
موش هم که خشمگین شده بود سنگی را برداشت و به طرف عنکبوت دریایی انداخت و پوست سخت او را شکست. و از آن روز است که پوست عنکبوتان دریایی نرم شده است.
***
تاپی تی لحظه ای مکث کرد. نزدیک غروب بود و باد شامگاهی خورشید را دور می راند و چنین می نمود که سایه ی درختان نارگیل تا آسمان کشیده می شود.
مهماندار من به سخن خود چنین افزود: «ماهیگیران، که همه ی داستان ها را می دانند، هر وقت به شکار عنکبوت دریایی می روند می دانند که باید قطعه ای از چوب نارگیل یا «پورائو» (5) را به شکل موش بتراشند و آن را همراه ببرند. باید دمی را هم به آن بچسبانند. بعد کافی است که در امتداد صخره های مرجانی حرکت کنند و این طعمه را به عقب زورق خود ببندند. عنکبوتان دریایی به دیدن آن نمی توانند خودداری بکنند، از پنهانگاه خود بیرون می پرند تا چیزی را که به جای موش گرفته اند بگیرند و خفه کنند.
از آن زمان تاکنون عنکبوتان دریایی و موشان دشمن بی امان یکدیگر شده اند و هر گاه تو روزی یکی از عنکبوتان دریا را شکار کنی، خواهی دید که زیر منقار او سوراخی است به شکل قلوه سنگ و این همان قلوه سنگ است که ایوره به سوی او انداخت.
***
تاپی تی پیر خاموش گشت... شب شده بود و آسمان پر ستاره روی امواج به خواب رفته ی دریا تاب می خورد.

پی نوشت ها:

1. Hiva-Hoa.
2. Tapiti.
3. lgname. غده ای است زیرزمینی با مزه ای شیرین که گاه 15-20 کیلوگرم وزن دارد. - مؤلف.
4. lore.
5. Purrau. درختی است که در ریگزار می روید و چوبی بسیار سبک دارد، با آن برای قایق ها لنگر و برای تورهای ماهیگیری تخته ی شناور می سازند و بچه ها با چوب آن به آسانی می توانند اشیایی بتراشند. - مؤلف.

منبع مقاله :
دوفور، ا. و.؛ (1386)، داستان های تاهیتی و دریاهای جنوب، ترجمه ی اردشیر نیکپور، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم

 




منبع :

عنکبوت دریایی و موش گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات