برادران شکارچی -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

,برادران,شکارچی,[categoriy]

آکاایران: برادران شکارچی



 

نویسنده: آ. ک. باریشنیکوا (کوپر یانیخا)
مترجم: روحی ارباب



 

به گزارش آکاایران: داستانی از روس ها

در یکی از کشورها، دو تا برادر شکارچی بودند. این دو تا برادر روزی برای شکار از منزل بیرون رفتند؛ یک خرگوش طلایی دیدند؛ عقب خرگوش راه افتادند و به جنگل انبوه و تاریکی رسیدند. خرگوش، زیر بوته ای پنهان شد و دیگر دیده نشد. شکارچی ها چاره ای نداشتند، جز این که شب را در جنگل بگذرانند.
برادر کوچک تر تفنگ را برداشت و عقب شکار رفت و برادر بزرگتر هم به پختن غذا مشغول شد.
غذا را پخت و منتظر برادر کوچک تر ماند. نگاه کرد و دید که پیرمردی دارد می رود، قدّش کوتاه بود، ولی کلاه بلندی بر سر داشت و ریشش هم خیلی دراز بود. پیرمرد به او گفت:
- شکارچی! سلام!
برادر بزرگ تر جواب داد:
- سلام!
- اجازه می دهید از غذای شما بخورم؟
برادر بزرگ تر آدم حریصی بود، گفت:
- خیر، این غذا برای ما دو نفر هم کافی نیست.
پیرمرد با چوبی که در دست داشت زد توی پیشانی شکارچی، شکارچی خوابید و پیرمرد هم با فراغت نشست و تمام غذا را خورد و رفت توی جنگل.
برادر کوچک تر از شکار برگشت و پرسید:
- بگو ببینم، برادر جان! غذا حاضر است؟
برادر بزرگ تر گفت:
- نه، من مریض شدم.
برادر بزرگتر ترسید که حقیقت را بگوید. خجالت می کشید که نتوانسته است در برابر پیرمرد مقاومت کند.
برادر کوچک تر گفت:
- عیبی ندارد.
دوباره غذا تهیّه کردند و خوردند و خوابیدند.
صبح زود برادر بزرگ تر به شکار رفت و برادر کوچک تر به پختن غذا مشغول شد.
غذا را پخت و در انتظار برگشتن برادر بزرگ تر بود. به عقب نگاه کرد و دید که پیرمردی دارد می رود. قدش کوتاه بود، ولی کلاه بلندی بر سر داشت و ریشش هم خیلی دراز بود. پیرمرد گفت:
- ای شکارچی، سلام!
برادر کوچک تر جواب داد:
- سلام!
- می توانم از این غذای شما بخورم؟
- اگر گرسنه هستی، بنشین و بخور، چه مانعی دارد؟
پیرمرد نشست و تمام غذا را خورد و گفت:
- متشکّرم! غذای بسیار خوبی بود. فعلاً از تو خداحافظی می کنم، ولی اگر خدای نخواسته گرفتاری ای پیدا کردی، مرا به یاد بیاور.
پیرمرد پشت درخت ها از نظر ناپدید شد.
برادر بزرگ تر از شکار برگشت. خواستند که به منزل برگردند. توی جنگل به راه افتادند. همین که داشتند راه می رفتند، نگاه کردند و دیدند مرد غول پیکری دارد به طرف آن ها می آید. به آن ها رسید و گفت:
- شکارچی ها، سلام! کجا می روید؟
- ما راه را گم کرده ایم، می توانی راه را به ما نشان دهی؟
- کار مهمّی نیست؛ بیایید تا شما را به منزل ببرم و مهمان من باشید.
مرد غول پیکر دو برادر شکارچی را به منزل برد و آن ها را پشت میز نشاند. و انواع غذاها را جلوشان گذاشت. کلفت خانه پشت میز از مهمانان پذیرایی می کرد و می خواست که یک چیزی را به برادر کوچک تر بگوید.
برادر کوچک تر از کلفت آب خواست. کلفت برایش آب آورد و زیر لب گفت:
- شکارچی! مواظب باش! مرد غول پیکر می خواهد سر شماها را بِبُرد.
مرد غول پیکر برای هر یک از آن ها یک لیوان شربت ریخت.
هندوانه سرمیز آوردند. غول پیکر هندوانه را بر سر چاقو کرد و به برادرها تعارف کرد. برادر کوچکتر ترسید که مبادا او را بکشد. او هم چاقو را برداشت و هندوانه را بر سر چاقو کرد و به طرف دهان غول پیکر برد. غول پیکر از ترس روی زمین افتاد و برادر کوچک تر کلیدهای او را برداشت و رفت تا خانه را بازدید کند.
درِ یک اتاق را باز کرد، پُر از قالی بود. اتاق دیگر پُر از نقره. وقتی که به طرف درِ سوم آمد، کلفت خانه فریاد زد:
- شکارچی به آن اتاق نرو. آن جا گرفتار خواهی شد.
شکارچی گوش به حرف کلفت نداد و درِ سوم را هم باز کرد. این اتاق پُر از طلا بود و دختر بسیار زیبایی داخل آن نشسته بود. دخترک پرسید:
- ای جوان رشید، چرا به این اتاق آمده ای؟ اگر مرد غول پیکر بیاید، تو را می خورد و مرا هم زنده نمی گذارد.
شکارچی به او جواب داد:
- غول پیکر زنده نیست. او می خواست که مرا بکشد، ولی افتاد روی زمین و مُرد. ای دختر خوشگل، همراه من بیا.
دختر زیبا گفت:
- اگر این طور است، برو دستمال مرا از توی جیب غول پیکر بیرون بیاور.
شکارچی رفت و دستمال را برای دختر آورد. دخترک شکارچی را پسندید و نامزد او شد.
برادر بزرگتر خسته و خوابیده بود، و چیزی نمی دید. او را از خواب بیدار کردند و به همراهی کلفت غول پیکر به راه افتادند. در راه به رودخانه ای رسیدند. این دخترک خواهر غول پیکر بود، چون از شکارچی ها ترسیده بود، خودش را به عنوان یتیم معرفی کرده بود، ولی قلباً می خواست که او را به هلاکت برساند. دستمال را زیر بغلش پنهان کرد و گفت:
- وای به حال من! عجله کردم و دستمال نامزدی را گم کردم.
شکارچی عقب دستمال رفت، ولی دخترک منتظر او نماند، سوار قایق شد و رفت به آن طرف ساحل رودخانه.
شکارچی توی جنگل راه رفت و دستمال را پیدا نکرد.
دوباره به طرف رودخانه برگشت و دید که از برادرش و عروس خبری نیست. وسیله ای هم برای عبور از رودخانه نبود، چون که قایق را همراه برده بودند.
شب فرا رسید. نمی دانست چه کند. در همین موقع، پیرمردِ جنگل را به یاد آورد. به محض این که به فکر پیرمرد افتاد، دیوار بلند خانه ای جلواش پیدا شد.
شکارچی در زد. پیرمردی بیرون آمد، که قدّش کوتاه بود، ولی کلاه بلندی بر سر داشت و ریشش هم خیلی دراز بود. پیرمرد گفت:
- سلام، ای شکارچی! منتظر تو بودم.
شکارچی گرفتاری خودش را برای او شرح داد. پیرمرد گفت:
- من همه چیز را می دانم. تو خودت گناهکاری. چرا درِ سوم را باز کردی؟ نمی توانی حالا به منزل برگردی؛ چون که، در آن جا بدبختی بزرگی در انتظار تو است.
شکارچی برای یک سال پیش پیرمرد ماند که از انبارهای او مراقبت کند و پیرمرد در مقابل آن قول داد که خیلی چیزها به او بیاموزد.
پیرمرد انبارها را به شکارچی نشان داد و کلیدهای آن را به او سپرد و دستور داد:
- درِ این انبارِ آخری را باز نکن و به آن سر نزن.
یک سال گذشت. حس کنجکاوی شکارچی تحریک شد و خواست که بداند در انبار چیست. با خودش گفت:
- چه عیبی دارد؟ من توی انبار نگاه می کنم و پیرمرد متوجّه نخواهد شد.
قفلِ در را باز کرد و در باز شد. آن جا پُر از مار و حیوانات موذی بود. حیوانات، وقتی که در باز شد، فرار کردند و رفتند توی حیاط و در آن جا پراکنده شدند.
شکارچی از ترس فریاد زد.
پیرمرد آمد و حیوانات را توی انبار برد و گفت:
- تو دستور مرا انجام ندادی، یک سال دیگر هم باید نزد من بمانی و برایم کار کنی.
یک سال دیگر هم گذشت. شکارچی کارهای خود را خوب انجام می داد. پیرمرد از او راضی بود و فن های زیادی به او آموخت.
شکارچی را از جنگل بیرون برد و راه را به او نشان داد و گفت:
- برو پیش مردم، ولی از راهِ راست منحرف نشو و هیچ وقت دنبال کارهای بد مرو.
شکارچی از پیرمرد تشکر کرد و رفت به طرف خانه. عروسِ او زنِ برادرِ بزرگش شده بود و فکر می کردند که گرگ او را خورده است. یک روز زنِ برادر و شوهرش گفت:
- یک اسب برای من بخر.
برادر بزرگتر رفت به بازار که اسب بخرد. شکارچی به شکل اسب درآمد.
برادر بزرگ تر اسب را تماشا کرد و از آن خوشش آمد. اسب را خرید و به خانه آورد و گفت:
- ببین خانم! چه کرّه ای خریده ام!
زنِ برادر بزرگتر اسب را خوب تماشا کرد و گفت:
- این کرّه اسب نیست. این اسب اسباب نکبت و بدبختی ما است.
- چه باید کرد؟
- باید آن را کشت.
کلفت خانه همه ی حرف ها را شنید، پیش اسب آمد و گفت:
- کرهّ اسب عزیزم! چیزی از عمر تو باقی نمانده است. می خواهند تو را بکشند.
کرّه اسب به زبان آدمیزاد سخن گفت:
- وقتی که مرا بکشند، یک تکّه استخوانم توی دامن تو خواهد افتاد. آن را دور نینداز و در گوشه ای دفن کن.
برادر بزرگ تر با زن شرورش اسب را کشتند. کلفتِ خانه ایستاده بود و گریه می کرد. یک تکّه استخوان توی دامنش پرید. آن را برداشت و در گوشه ای دفن کرد.
در آن محل درخت سیبی سبز شد، بی اندازه قشنگ و زیبا. سیب های این درخت همه سرخ بودند.
برادر بزرگتر گفت:
- خانم! بیا ببین چه سیب های سرخی روی این درخت روییده است.
زن نگاه کرد و گفت:
- این ها سیب نیست. این ها مایه ی بدبختی و هلاکت ما است.
- چه باید کرد؟
- باید درخت را بُرید.
کلفت خانه این صحبت ها را شنید. آمد پیش درخت سیب و گریه کرد و گفت:
- درخت سیب عزیزم! دلم به حال تو می سوزد. صاحب خانه می خواهد تو را بِبُرد.
درخت سیب با زبان آدمیزاد جواب داد:
- وقتی که مرا بُریدند، یک تکّه از درخت می افتد توی کفش تو. این تکّه را بِبَر، بینداز توی استخر.
کلفت خانه همین کار را کرد. وقتی که درخت سیب را می بریدند، یک تکّه از آن افتاد توی کفش او. آن را برداشت و برد توی استخر.
شکارچی به شکل یک اردک آبی رنگ درآمد و روی استخر شناور شد.
برادر بزرگتر رفت که شنا کند، اردک را دید و خواست آن را بگیرد. آن قدر عقب اردک توی استخر شنا کرد که خسته و غرق شد.
شکارچی به شکل برادر بزرگتر درآمد و به منزل برگشت و گفت:
- ای زن! من یک اردک قشنگی دیدم.
زن جواب داد:
- این اردک نیست، مایه ی بدبختی ما است.
شکارچی با شلاق به زن زد و گفت:
- حالا اگر نمی خواهی زن باوفایی باشی، پس اسب خاکستری بشو.
زن به شکل اسب درآمد و او را به گاو آهن بستند. آن قدر توی مزرعه دواندندش تا آن که مقدار زیادی زمین را شخم زد.
این زن هنوز هم به گاوآهن بسته شده و مشغول شخم زدن است. شکارچی با خدمتگزار خانه که به او کمک کرده بود، عروسی کرد. هنوز این زن و شوهر دارند به خوشی و خوبی زندگی می کنند.
منبع مقاله :
باریشنیکوا (کوپر یانیخا)، آ.ک؛ (1382)، داستانهای روسی، ترجمه ی روحی ارباب، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ چهارم

 




منبع :

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات