ایوان احمق -آکا

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

ایوان احمق
,ایوان,احمق,[categoriy]

آکاایران: ایوان احمق



 

نویسنده: آ. ک. باریشنیکوا (کوپر یانیخا)
مترجم: روحی ارباب



 

به گزارش آکاایران:  داستانی از روس ها

پیرمردی سه پسر داشت. دو تا از آن ها عاقل بودند و سومی احمق. اسم این سومی ایوان احمق بود. ایوان همیشه کنار بخاری دراز می کشید.
روز مرگ پیرمرد فرا رسید. پسرهایش را فرا خواند و گفت:
- فرزندان من! همین که مرا به خاک سپردند، شبانگاه روی آرامگاه من پاسبانی کنید.
- برادرها قرعه کشیدند که کدام یک از آن ها باید شب اول پاسبانی کند. قرعه به نام برادر بزرگتر اصابت کرد. او گفت:
- ایوان! برو به جای من پاسبانی کن.
ایوان پیشنهاد برادر بزرگ تر را رد نکرد. چماقش را برداشت و رفت سر آرامگاه پدرش. چماق را بر زمین زد. پدرش پرسید:
- کی آمده سرِگور من؟
- پدرجان! من هستم.
پدر گفت:
- متشکّرم پسرجان!
پدر یک بز، که شاخهای طلایی داشت، به او داد و گفت:
- این بز را در مزرعه رها کن، به درد تو خواهد خورد.
شب دوم نوبت پاسبانی به برادر وسطی رسید. به برادر کوچک تر گفت:
- ایوان! تو به جای من پاسبانی کن.
ایوان چماق را برداشت و رفت سر گور پدرش و چماق را بر زمین زد
پدر پرسید:
- کی آمده این جا؟
- من هستم پدرجان!
پدر گفت:
- متشکّرم پسرجان!
پدر یک خوک طلایی به او داد و گفت:
- این خوک را در صحرا رها کن، روزی به دردت خواهد خورد.
شب سوم نوبت ایوان بود که کشیک بدهد. چماق را برداشت و روی شانه گذاشت و رفت سر قبر پدرش که کشیک بدهد. چماق را به زمین زد.
پدر پرسید:
- کی آمده این جا؟
- من هستم پدرجان؟
- متشکّرم پسرم!
پدر یک اسب طلایی، که یال های طلایی و دُم طلایی داشت، به او داد و گفت:
- این اسب را در مزرعه رها کن، به دردت خواهد خورد. هر وقت با او کار داشتی، سوت بزن و با صدای بلند فریاد کن: «بیا جلو من بایست!» از یک گوش اسب وارد شو و از گوش دیگرش بیرون بیا، خیلی خوشگل خواهی شد.
ایوان با پدرش خداحافظی کرد و به خانه برگشت.
سال ها از این قضیه گذشت. روزی از روزها موقع عروسی دختر پادشاه فرا رسید. پادشاه برج بلندی ساخت و دخترش را در آن جای داد و اعلان کرد:
- هر کس دخترم را از برج خارج کند، شوهر او خواهد شد. هر کس می خواهد باشد: چه لنگ، چه گدا. من باکی ندارم، فقط باید زرنگی و چابکی خودش را نشان بدهد.
برادران بزرگ تر رفتند تا خواستگارهای دختر پادشاه را ببینند. ایوان هم خواست که برود. برادرها به او گفتند:
- بنشین سر جایت ای احمق! جای تو نیست.
ایوان را با خودشان نبردند.
ایوان آمد توی صحرا و سوت زد و با صدای بلند فریاد زد:
- بیا جلو من بایست.
اسب یال طلایی و دُم طلایی فوراً آمد پیش او.
ایوان از یک گوش اسب وارد شد و از گوش دیگری درآمد؛ خیلی خوشگل شد. سوار بر اسب به طرف برجی که دختر پادشاه در آن بود رفت.
زمین زیر پای اسب می لرزید. از توی دو سوراخ بینی اسب دود بیرون می آمد و از دهانش آتش. از زیر نعل هایش جرقّه های آتش بیرون می آمد. زین اسب طلایی و افسارش نقره ای بود. دوید و دوید، پرید جلو پنجره ی برج. چیزی نمانده بود که دختر پادشاه را ببیند.
سر اسب را برگرداند و به عقب برگشت.
دوباره اسب را رها کرد و خودش رفت در کنار بخاری دراز کشید و در انتظار برادرهایش ماند.
برادرها آمدند و حکایت کردند:
- شاهزاده ای، از سرزمین بیگانه، چیزی نمانده بود که دختر پادشاه را ببیند و آزاد کند. کسانی که در آن جا بودند، همه گفتند که در عمرشان چنین آدم قشنگی ندیده اند.
ایوان گفت:
- برادرها، این شاهزاده من بودم.
برادرها گفتند:
- خفه شو! احمق!
روز دیگر فرا رسید. برادرها دوباره خواستند که بروند به قصر. ایوان گفت:
- برادرها! مرا هم همراه ببرید.
برادرها گفتند:
- جای تو نیست ای احمق! اگر تو بیایی، زیر پای مردم لِه می شوی.
برادرها رفتند.
ایوان توی صحرا آمد، سوت زد و فریاد زد:
- بیا جلو من بایست!
اسب یال طلایی و دُم طلایی پیش او آمد.
ایوان از یک گوش او وارد شد و از گوش دیگری بیرون آمد و خیلی خوشگل شد. به طرف برجی که دختر پادشاه در آن جا بود رفت.
زمین زیر پای اسب لرزید. از توی بینی اسب دود بیرون می آمد و از دهانش آتش و از زیر نعل هایش جرقّه. زینش طلایی بود و افسارش نقره ای. به اسب هِی زد.
اسب تا پنجره ی برج پرید. چیزی نمانده بود که دختر پادشاه را ببیند.
دوباره به منزل برگشت و اسب را در صحرا رها کرد و خودش رفت کنار بخاری دراز کشید و منتظر برادرهایش شد.
برادرها به منزل آمدند و حکایت کردند:
- شاهزاده امروز خیلی نزدیک پنجره آمد و چیزی نمانده بود که دختر پادشاه را ببوسد.
ایوان گفت:
- من بودم.
برادرها در جواب گفتند:
- ای احمق! خفه شو!
روز سوم دوباره برادرها خواستند که برای تماشا بروند.
ایوان گفت:
- برادرها، مرا هم همراه ببرید.
برادرها جواب دادند:
- بنشین ای احمق! مگر نمی دانی که چقدر مردم زیرِ دست و پا لِه شدند.
ایوان آمد توی صحرا و سوت زد و فریاد زد:
- بیا جلو من بایست!
اسب یال طلایی و دم طلایی آمد و جلو او ایستاد.
ایوان از یک گوش آن وارد شد و از گوش دیگرش بیرون آمد و خیلی خوشگل شد.
زمین زیر پای اسب می لرزید. از توی بینی آن دود بیرون می آمد و از دهانش آتش. از زیر نعل هایش جرقّه های آتش شعله می کشید. زینش طلایی و افسارش نقره ای بود. دوید و دوید، پرید به جلو پنجره ی برج.
مردم ایستاده و منتظر بودند. ایوان با اسب خودش پرید و خودش را به پنجره رسانید و دختر پادشاه را دید و آزاد کرد. دختر پادشاه هم مُهری بر پیشانی او زد و انگشتر خودش را توی انگشت او کرد.
مردم فریاد می زدند و کلاهشان را تکان می دادند و می خواستند بدانند که این شخص کیست.
ایوان سر اسب را برگردانید و به عقب برگشت.
اسب را توی صحرا رها کرد و خودش رفت کنار بخاری دراز کشید و منتظر برادرها ماند.
برادرها آمدند و دوباره راجع به دختر پادشاه صحبت شروع شد. ایوان کنار بخاری نشسته بود و حرف نمی زد.
در قصر پادشاه هیاهویی برخاسته بود. دختر پادشاه خوشحال بود که شوهر خوبی برای خودش پیدا کرده، ولی هر کجا که عقب خواستگار گشتند، او را پیدا نکردند.
همه جا را وارسی کردند. تا آن که آمدند به منزل ایوان و برادرانش.
پرسیدند:
- در این جا جز شما کس دیگری هم هست یا خیر؟
برادر بزرگتر گفت:
- شاید در جست وجوی ایوان هستند؟
ایوان را از کنار بخاری بیرون کشیدند. کلاه از سرش برداشته و دیدند مُهری بر پیشانی دارد و انگشتری در انگشت.
پادشاه چه می توانست بکند؟ می بایست دخترش را به ایوان احمق بدهد؟ چاره نبود، جشن نامزدی آن ها را ترتیب دادند.
ایوان در قصر پادشاه با دختر پادشاه زندگی خوشی داشت. امّا پادشاه دامادهای دیگری هم داشت که از کشورهای بیگانه بودند. روزی از روزها ایوان را برای شکار دعوت کردند. خودشان سوار بر اسبهای تندرو شدند و یک اسب تنبل و بد را در اختیار ایوان گذاشتند.
ایوان آمد توی صحرا اسب را کُشت و پوستش را کند و گفت:
- ای کلاغ ها! ای زاغ ها! بیایید گوشت تازه بخورید.
کلاغ ها و زاغ ها را گرفت، در یک کیسه ریخت، و آورد توی قصر و در آن جا رها کرد. خودش نشست و خوشحالی می کرد.
دامادها از شکار برگشتند و به او خندیدند و گفتند:
- تو احمقی و احمق هم خواهی ماند. این کلاغ ها و زاغ ها که شکار شاهی نیست، ما در راه چیز عجیبی دیدیم؛ یک خوک طلایی دیدیم. ایوان گفت:
-آن خوک من است.
دامادها او را مسخره کردند و گفتند:
- ای احمق! این حرف ها را نزن.
روز بعد باز دوباره به شکار رفتند. اسب دیگری به ایوان دادند که از اسب روز قبل هم بدتر بود.
ایوان باز به صحرا آمد و اسب را کشت و پوستش را کند و فریاد زد:
-کلاغ ها! زاغ ها، بیایید گوشت تازه بخورید.
کلاغ ها و زاغ ها را گرفت، توی کیسه کرد، به قصر آورد، و توی قصر رها کرد و خوشحالی می کرد.
دامادها باز از شکار برگشتند و ایوان را مسخره کردند و گفتند:
- ما چیز عجیبی دیدیم، بزی دیدیم که شاخهای طلایی داشت.
ایوان گفت:
-آن بز مال من است.
- ای احمق! ساکت شو! حرف بیهوده نزن.
روز سوم دوباره به شکار رفتند. ایوان با صدای بلند فریاد زد:
- بیا جلو من بایست!
اسب یال طلایی و دم طلایی آمد و جلو ایوان ایستاد.
ایوان رفت توی یک گوش اسب و از گوش دیگرش درآمد و خیلی خوشگل تر شد. خوک طلایی و بز شاخ طلایی را گرفت و همراه خود آورد.
دامادها دو روز تمام عقب خوک و بز دویدند، ولی نتوانستند آن ها را شکار کنند. در راه ایوان را دیدند، او را نشناختند و به او گفتند:
- ای جوان! این شکارها را به ما بفروش.
ایوان گفت:
- در مقابل این ها چه چیز می توانم از شما بگیرم؟ از هر دست شما یک انگشت می بُرم.
دامادها پذیرفتند، چون که، می خواستند در مقابل پادشاه افتخار کنند که چنین شکارهایی به دست آورده اند.
ایوان خوک طلایی و بز شاخ طلایی را به آن ها داد.
دامادها به منزل آمدند و از شکاری که کرده بودند، بر خود می بالیدند. سر میز نشستند که ناهار بخورند. پادشاه گفت:
- ایوان! شکارهایی را که دامادهای من با خود آورده اند دیده ای؟
-پدرجان! من این ها را به آن ها فروخته ام.
-چه از آن ها گرفتی؟
-چیز پر ارزشی نگرفتم. از هر دست آن ها یک انگشت بُریدم.
پادشاه نگاه کرد و دید ایوان راست می گوید.
پادشاه از دامادهای خود ناراضی شد و آن ها را بیرون کرد.
شب، دختر پادشاه به ایوان گفت:
- ایوان! به طوری که می بینم تو آدم عاقلی هستی، ولی مردم تو را احمق می پندارند. راز خودت را برای من بگو.
ایوان گفت:
- مانعی ندارد، رازم را به تو می گویم.
صبح زود ایوان توی صحرا آمد و سوت زد و فریاد زد:
بیا جلو من بایست!
اسبِ یال و دم طلایی پیش ایوان آمد و ایوان از یک گوش او وارد شد و از گوش دیگر، خوشگل درآمد.
با اسب به قصر آمد. همه از دیدن او تعجب کردند، چون که خیلی زیبا بود. حالا هم ایوان عاقل و دانا است.
نسبت به همه مهربان است و با دختر پادشاه به خوشی زندگی می کند.

منبع مقاله :
باریشنیکوا (کوپر یانیخا)، آ.ک؛ (1382)، داستانهای روسی، ترجمه ی روحی ارباب، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ چهارم

 




منبع :

ایوان احمق گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران
تبلیغات