ابله کوچک و میهمانی بزرگ او

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد ابله کوچک و میهمانی بزرگ او ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

ابله کوچک و میهمانی بزرگ او
,ابله,کوچک,میهمانی,[categoriy]

آکاایران: ابله کوچک و میهمانی بزرگ او



 





 

به گزارش آکاایران:  اسطوره ای از هند

از کوچکی او را ابله کوچک لقب داده بودند. در بیست و پنج سالگی نیز او را بدین لقب می خواندند و به راستی که شایسته ی چنان لقبی بود.
ابله کوچک هیکلی درشت، بازوانی بلند، دست های بزرگ و پهن و پاهای بسیار بلند با پنجه هایی بسیار پهن داشت. بر این پیکر بزرگ سری کوچک با موهایی وز زده قرار داشت. در زیر پیشانی بسیار کوتاه او دو چشم کوچک با نگاه هایی تیره و کدر دیده می شدند. چند موی کوتاه نیز در زیر یا روی دهان گشادش رسته بودند.
او با رفتار و گفتار ابلهانه ی خود در شهر کوچکی که به سر می برد معروف خاص و عام شده بود. کسی نبود که او را نشناسد.
ابله کوچک نیز مانند همه‎ی ابلهان مردی مغرور و خودپسند بود و خویشتن را برتر و هوشمندتر از همه می پنداشت.
ابله کوچک روزی بیمار شد و پیش پزشک رفت. پزشک نسخه ای برای تنقیه ی او نوشت و او داروی تنقیه را سرکشید. بار دیگری که همین پزشک مرهمی برایش نوشته بود گفت: دارویی که بار گذشته برایم تجویز کرده بودید خوردم و حالم خوب شد اما دارویی بسیار لزج و چسبنده بود و دهان و گلویم را سوزاند. این بار دارویی بدهید که خوش مزه باشد و بتوان آن را به راحتی سرکشید.
یک بار برای گرفتن نیم روپیه که به یکی از آشنایانش وام داده بود، دو روپیه داد و قایقی را کرایه کرد تا به سوی دیگر رود، که بدهکار در آنجا اقامت داشت، برود.
روزی صندوقی را باز کرد که در آن آیینه ای بود و چون چشمش در آینه به عکس خود افتاد او را شخص دیگری پنداشت و پوزش خواست که دیروز شش نان کلوچه خورده و چیزی به او نداده است. و ای کاش فقط ششمین نان را می خورد، زیرا نان ششم او را سیر کرده و نان های دیگر را بیهوده خورده است.
ابله کوچک دو همسایه داشت. یکی از آنان مردی بدخو بود و از خل بازی ها و حماقت های او خشمگین می شد، و دیگری مردی خوش خو و خنده رو بود و به کارهای او می خندید.
ابله کوچک برادر بزرگ تری داشت که از هوشی معمولی و متوسط برخوردار بود. آن دو پدری بسیار توانگر داشتند.
ابله کوچک بیست و پنج ساله بود که پدرش درگذشت و ثروتی هنگفت از خود بر جای نهاد. ابله کوچک ترسید که در تقسیم مرده ریگ پدر کلاه سرش برود. از این روی پیش همسایه ی بدخوی خویش رفت و در این باره از او راه نمایی خواست. او گفت: باید مرده ریگ پدر میان تو و برادرت به دو قسمت مساوی تقسیم شود.
ابله کوچک برای انجام دادن این دستور به خانه ی پدر شتافت و در آنجا جامه و پارچه و روپوش های بسیار یافت. پس اندازه ای به دست گرفت و با دقت بسیار همه پارچه ها را به دو پاره ی مساوی برید و قسمتی از آنها را در گوشه ای برای خود و قسمت دیگر را در گوشه ی دیگری برای برادرش روی هم انباشت. سپس همه ی بشقاب ها و کاسه ها و تنگ ها و از این قبیل اشیا را نیز به دو قسمت مساوی شکست و در گوشه ی دیگر انبار کرد. آن گاه صندلی ها و میزها و تختخواب ها را با اره به دو نیم کرد. هنگامی که آخرین میز را اره می کرد برادر بزرگ تر رسید و گفت: مردک احمق، چرا این‎ها را نصف کردی، نیمه ی این اشیا به چه درد می خورد. بی گمان اگر به موقع نمی رسیدم اسب و شتر پدرمان را نیز به دو نیم می کردی.
ابله کوچک شتر را برداشت و اسب را به برادر داد. لیکن شتر بدبخت مدتی دراز نزیست زیرا روزی سر حیوان بدبخت در آخوری گیر کرد و ابله کوچک برای بیرون آوردن سر او از آخور گردن شتر را برید.
ابله کوچک فرصت آن نیافته بود که همه ی سکه های زر و سیم را که از پدر بازمانده بود به دو نیم کند. برادر بزرگ پول های پدر را به نسبت مساوی میان خود و او تقسیم کرد و ابله کوچک پولی هنگفت پیدا کرد و برای این که ثروت خود را به رخ دیگران بکشد تصمیم گرفت مهمانی بزرگی ترتیب دهد و عده ای را به ناهار دعوت کند.
او روزی در مهمانیی که در طبقه ی دوم خانه ی نوسازی ترتیب داده شده بود دعوت داشت، از این روی آرزو کرد که چنان مهمانیی ترتیب بدهد. پس مقدار زیادی از پول های خود را برای ساختن تالاری بزرگ در طبقه ی دوم عمارت کنار گذاشت و معماری را فراخواند و به او سفارش داد که در طبقه ی دوم تالاری بزرگ برای او بسازد.
معمار شروع به کار کرد و چند روز بعد ابله کوچک به بازدید ساختمان رفت و معمار را که در کنار توده های بزرگ سنگ و آجر و تیر و تخته ایستاده بود و به کارگران دستور می داد یافت و از او پرسید: چه کار می کنید؟
- دارم دستور ساختمان طبقه ی اول خانه را می دهم.
- من به شما سفارش ساختمان طبقه ی دوم را داده ام نه طبقه ی اول را.
- صحیح است، اما برای ساختن طبقه دوم اول باید طبقه ی اول را ساخت.
- گفتم که من طبقه ی اول را لازم ندارم و تنها طبقه ی دوم را می خواهم.
معمار گفت: راستی که تو ابلهی و من نمی توانم با تو کار کنم. و گذاشت و رفت.
ابله کوچک تصمیم گرفت مهمانی بزرگ خود را در باغچه ی خانه اش برپا کند. او هشت روز زودتر از موعد مهمانی به دعوت مهمانان پرداخت. نخست دو همسایه و سپس هشت دوست خود را دعوت کرد، بعد با خود اندیشید که بهتر است حاکم شهر را نیز دعوت کند تا مهمانی اش رونق و شکوه بیشتری داشته باشد. پیش حاکم رفت و به او گفت: اگر شما مردی تنگ دست و بی نام و نشان بودید هرگز به مهمانی ام دعوتتان نمی کردم، لیکن چون مردی توانگر و بانفوذید دعوتتان می کنم تا اگر روزی احتیاجی به پول داشته باشم به من وام بدهید، و اگر گرفتاری و مشکلی به من روی کند به کمکم بشتابید.
حاکم از شنیدن این سخنان خشمگین شد و گفت: مهمانی بزرگ سرت را بخورد من هیچ میل ندارم در آن شرکت کنم. و ابله کوچک را با این سخن غرق حیرت و تعجب کرد.
ابله کوچک پس از آن که در دعوت مردی با نفوذ و نام دار توفیق نیافت، همه ی کوشش خود را مصروف تهیه ی مقدمات مهمانی بزرگ کرد. به شهر بزرگ رفت که ببیند در بزرگ ترین مهمانخانه های آن چگونه از بزرگان و توانگران پذیرایی می کنند تا وی نیز بدان گونه رفتار کند. پس از بازگشت از شهر بزرگ بر آن شد نخست شربتی را که در بزرگ ترین مهمانخانه های شهر نوشیده و از آن بسیار خوشش آمده بود، آماده کند. به او گفته بودند آب را بجوشاند و شکر در آن بریزد و سپس آن را باد بزند تا سرد بشود. همسایه ی خوش خو که از برابر خانه ی ابله کوچک می گذشت، او را دید که بادبزنی بزرگ در دست دارد و با آن دیگی را باد می زند و عرق از سر و رویش می ریزد و چنان خسته است که به سختی روی دو پایش ایستاده است. چون سبب این کار را پرسید ابله کوچک گفت: سه ساعت است شربت را باد می زنم، اما شربت سرد نمی شود.
- رفیق عزیز، مگر نمی دانی که اگر دیگ شربت روی آتش باشد شربت را با باد زدن نمی توان خنک کرد؟
ابله کوچک دو روز پیش از مهمانی به باغچه ای که از پدر به ارث برده بود رفت. او برای این که باقلای بو داده ی تازه به مهمانان بدهد چند روز پیش مقداری باقلای بوداده در باغچه ها کاشته بود و چون دید آن باقلاها سبز نشده اند بسیار در شگفت شد. خیال کرده بود که اگر باقلای بوداده بکارد باقلای بوداده می تواند بچیند.
ابله کوچک تصمیم داشت در سفره ی خود انبه هم بگذارد. انبه ی رسیده بهترین میوه ی هندوستان است و مزه و طعمی بسیار خوب دارد. در باغچه ی خانه ی ابله کوچک درخت انبه ی زیبایی بود لیکن به قدری بلند بود که چیدن میوه های آن بسیار دشوار می نمود. ابله کوچک هنوز اره ای را که با آن میز و صندلی و اشیای چوبی و تخته ای پدرش را برادروار به دو نیم کرده بود دور نینداخته بود. با آن درخت انبه را اره کرد و به زمین انداخت و میوه های آن را به راحتی چید. اما پس از تمام شدن این کار هرچه کوشید درخت را دوباره بر تنه ی خود استوار کند ممکن نشد و هربار درخت بر سر او افتاد.
او می دانست که انبه موقعی خوش مزه می شود که خوب برسد از این روی همه ی آنها را گاز زد و چشید تا مبادا انبه ی نارس و بدمزه ای پیش مهمانان گذاشته باشد.
***
سرانجام روز مهمانی بزرگ فرا رسید. مهمانان یکی یکی آمدند و با خشنودی و شادمانی بسیار بر جای خود نشستند. نخستین غذایی که پیش مهمانان نهادند میگو بود. لیکن هریک از مهمانان که مقداری از آن را در دهان گذاشت روی ترش کرد و آن را تف کرد.
همسایه ی خوش خو و خنده رو گفت: نمکش کمی زیاد است.
همسایه ی بدخو گفت: چه می گویید آقا؟ آن قدر نمک زده اند که زهرمار شده است. دهانم آتش گرفت. این را نمی شود خورد.
ابله کوچک گفت: من از حرف های شما هیچ سر در نمی آورم. من در بزرگ ترین مهمان خانه های شهر بزرگ غذا خورده ام و در آنجا دیده ام که استانبولی پلو و کنگر به مهمانان می دهند. هم اکنون از این دو برای شما خواهند آورد. در آنجا آشپز آن غذاها را چشید و گفت: نمکش کم است. و دوباره نمک در آن ریخت و آن را چشید و گفت: عالی است ... من فهمیدم که نمک غذا را خوش مزه می کند. از این روی مقدار زیادی نمک به انواع و اقسام غذاها که برای شما آماده کرده ام زده ام.
همسایه ی تندخو گفت: اگر همه ی غذاهایت این قدر نمک داشته باشد هیچ کس لب به آنها نخواهد زد. می توانی همه ی آنها را برای خود نگه داری.
مهمانان را از دیدن کارهای ابله کوچک خنده گرفته بود لیکن می کوشیدند از خنده خودداری کنند. آنان لب می گزیدند و به یک دیگر می نگریستند که مبادا یک مرتبه خودداری نکنند و قاه قاه بخندند.
ابله کوچک گفت: متأسفم. بسیار متأسفم. اما غم مخورید من میوه های خوش مزه ای هم برای شما آماده کرده ام.
آن گاه دستور داد انبه آوردند. مهمانان از دیدن انبه های گاز زده غرق حیرت شدند. همسایه ی تندخو گفت: این ها چیست که پیش ما گذاشته ای؟ خیال می کنی ما انبه هایی را که گاز زده اند می خوریم؟
مهمانان لب به انبه هم نزدند. ابله کوچک گفت: متأسفم، بسیار متأسفم. من خیال می کردم که اگر همه ی انبه ها را بچشم و انبه های نارس را کنار بگذارم خدمتی به شما کرده ام. دیگر جز شیر چیزی ندارم به شما بدهم. اما شیری بسیار خوب و تازه خواهید خورد. دستور داده ام گاو را به همین جا بیاورند و شیرش را در برابر شما بدوشند. از یک ماه پیش دستور داده ام گاو را از گوساله اش جدا کنند و شیرش را ندوشند تا شیر در پستان هایش جمع شود و من شیر تازه به شما بدهم. زیرا اگر شیر را روز به روز می دوشیدند و کنار می گذاشتند می ترشید و بی ادبی بود که آن را پیش مهمانان بیاورند. حالا یک ماه شیر در پستان های گاو جمع شده است و شما می توانید هر قدر دلتان بخواهد از آن بخورید.
گاو را آوردند، لیکن قطره ای هم شیر از پستان هایش نچکید، ابله کوچک نمی دانست که اگر یک ماه شیر گاو را ندوشند و پستان هایش را را ببندند پستان گاو خشک می شود و دیگر شیر نمی دهد.
همسایه ی تندخو گفت: خوب ما را مسخره کردی و دست انداختی. به ناهار دعوتمان کردی و با شکم گرسنه و لب تشنه از خانه ات بیرون فرستادی.
همسایه ی خوش خو گفت: چیزی نخوردیم اما تفریح بسیار کردیم. مگر نشنیده اید که گفته اند: هرکس بخندد مثل این است که غذایی نیروبخش خورده است.
منبع مقاله :
فوژر، روبر؛ (1383)، داستان های هندی، ترجمه اردشیر نیکپور، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ سوم

 




منبع :

ابله کوچک و میهمانی بزرگ او گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات