شعر «من های متناقض» -آکا

,[categoriy]

آکاایران: شعر «من های متناقض»

آکاایران: زبان پارسی برخلاف وجود شاعرانی توانمند وپایبند به رفتارهای شاعرانه هنوز نتوانسته است شعر ایده آل وبی نقصی را در دوران معاصر تولید کند. سرچشمه این مشکلات را باید در خود زبان فارسی جست وجو کرد که قابلیت دینامیکی خود را ارائه نکرده است جالب بود.

خیل عظیمی از شاعران پیر و جوانی که به ادبیات مدرن گرویده اند، بعضا دچار نگاهی هیجانی و بدون شناخت هستند. آنها عملاوندانسته زبان پارسی را به حاشیه برده واز زبان شفاهی بهره می برند: یعنی ابزارکار زبان نوشتاری نیست. البته نگارنده منکر استعمال زبان محاوره در ادبیات نیست بلکه این خلابزرگ را خسارت فراوانی برای تولید کیفی ادبیات در زبان پارسی می داند.

به گزارش آکاایران: شعر هنری است ذهنی که از مشخصه های ظاهری کمتری برخورداراست یا به عبارتی دموکراتیک ترین عرصه برای پرداخت به هنر، به همین خاطر ممیزه های اجتماعی هنر نقش چندانی در تمایز این قشر از هنرمندان را ندارد. (زیرا که شعر گفتن/کاریست/ بی فایده / وشعر/ باید بی فایده بماند/ تا از میان این همه سوداگرجان به در برد.

گزینه اشعار ضیا موحد، ص 123) در این میان هر از چندگاهی آثاری منتشر می شود که قابل تامل و بررسی است. درسال 91 شمسی بیش از پنجاه کتاب شعر به دستم رسیده است که این آثار اغلب تولید نشرهای معتبر و شاعران شناخته شده معاصر هستند. درمیان این آثار کمتر از 10 اثر برایم قابل توجه بود که البته بخشی از این سخت گیری به دیدگاه و توقعی برمی گردد که از شعر به هر زبانی دارم.

یکی از این آثار مجموعه شعر من های متناقض، اثر مجتبی ویسی شاعر و مترجم این روزهای ادبیات پارسی است که از نام اثر چنین برداشت می شود باید اثری پارادوکسیکال باشد یا سوررئالیسم یا. . . متناقض گویی یکی از ویژگی های شطحیات درنثر فارسی است که ریشه درعرفان ونگاه های ایدئولوژیک دارد والبته در این اثر نمونه هایی از این ژانر با سابقه ادبی که نوعی سوررئالیسم بومی شده ایرانی است مشاهده می شود که درنوع خود نگاهی متفاوت است، زیرا ویژگی شطحیات که یک شکل ادبی است و بزرگان این سامان با آن نوشته اندبر همین مدار و محور است.

شاپور جورکش درمقاله یی ادبیات معاصر ایران را به نقد وبررسی می نشیند. او نگاه مثبتی به سوررئالیسم و رئالیسم جادویی ندارد وآثار بزرگانی همچون هدایت، ساعدی، رویایی و. . . را نتیجه طبیعی عرفان ایرانی می داند وبا این قضیه که آثاری سوررئالیستی هستند مخالف است. او حتی اثری همچون بوف کور را کاملارئالیستی می داند واین خود فرضیه یی مهم وقابل تعمق است. او عرفان ایرانی را که بخش عمده یی ازآن را می توان به شطحیات اختصاص داد در قیاسی منطقی وتاحدودی پذیرفته شده سوررئالیستی دانسته وآن را مساله یی تازه در ادبیات فارسی نمی داند.

مجموع شعر من های متناقض با وسواس خاصی ویرایش شده است وتسلطی که شاعر بر نگارش به زبان پارسی دارد در این اثر مشهود است. مجتبی ویسی مترجمی حرفه یی است وتاکنون آثار درخشانی از شاعران ونویسندگان مطرح جهان را ترجمه نکرده است که البته ما در اینجا مجتبی ویسی شاعر را مدنظر داریم. من های متناقض را باید چند بار خواند و مجموعه یی است که نمی توان بایک بارخوانش به نتیجه دلخواه رسید.

منبع :

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات