آکاایران: عرض ادب و وقت بخیر خدمت خوانندگان همیشگی مجله WeAre.ir. امروز در صفحه ادبی ، شعری زیبا از شیخ اجل، سعدی بزرگ را با هم خواهیم خواند. شعری به غایت زیبایی و شیوایی کلام که هر خواننده با ذوقی را به وجد خواهد آورد . بهانه انتخاب این شعر، جدای از زیبایی آن، رواج پیدا کردن مصراع های آن در قالب ضرب المثل های روزمره است. بسیاری از ضرب المثل هایی را که در روزمره استفاده می کنید در این شعر خواهید یافت.

به گزارش آکاایران: شدیدا پیشنهاد می شود مطلب «بهترین ترجیع بند زبان پارسی، شاهکاری از سعدی» از مطالب گذشته سایت را نیز مطالعه کنید.

,اشعار سعدی,بوستان,بوستان سعدی,[categoriy]

آکاایران: یک شعر و ده ضرب المثل

چنان قحط سالی شد اندر دمشق که یاران فراموش کردند عشق
چنان آسمان بر زمین شد بخیل که لب تر نکردند زرع و نخیل
بخوشید سرچشمه های قدیم نماند آب، جز آب چشم یتیم
نبودی بجز آه بیوه زنی اگر برشدی دودی از روزنی
چو درویش بی برگ دیدم درخت قوی بازوان سست و درمانده سخت
نه در کوه سبزی نه در باغ شخ ملخ بوستان خورده مردم ملخ
در آن حال پیش آمدم دوستی از او مانده بر استخوان پوستی
وگرچه به مکنت قوی حال بود خداوند جاه و زر و مال بود
بدو گفتم: ای یار پاکیزه خوی چه درماندگی پیشت آمد؟ بگوی
بغرید بر من که عقلت کجاست؟ چو دانی و پرسی سالت خطاست
نبینی که سختی به غایت رسید مشقت به حد نهایت رسید؟
نه باران همی آید از آسمان نه بر می رود دود فریاد خوان
بدو گفتم: آخر تو را باک نیست کشد زهر جایی که تریاک نیست
گر از نیستی دیگری شد هلاک تو را هست، بط را ز طوفان چه باک؟
نگه کرد رنجیده در من فقیه نگه کردن عالم اندر سفیه
که مرد ارچه بر ساحل است، ای رفیق نیاساید و دوستانش غریق
من از بی مرادی نیم روی زرد غم بی نوایان رخم زرد کرد
نخواهد که بیند خردمند، ریش نه بر عضو مردم، نه بر عضو خویش
یکی اول از تندرستان منم که ریشی ببینم بلرزد تنم
منغص بود عیش آن تندرست که باشد به پهلوی رنجور سست
چو بینم که درویش مسکین نخورد به کام اندرم لقمه زهرست و درد
یکی را به زندان بری دوستان کجا ماندش عیش در بوستان؟