آکاایران: شادروان محمدحسن معیری متخلص به «رهی» در دهم اردیبهشت ماه ۱۲۸۸ هجری شمسی در تهران و در خاندانی بزرگ و اهل ادب و هنر چشم به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران به پایان برد، آنگاه وارد خدمت دولتی شد و در مشاغلی چند خدمت کرد. از سال ۱۳۲۲ شمسی به ریاست کل انتشارات و تبلیغات وزارت پیشه و هنر (بعداً وزارت صنایع) منصوب گردید. پس از بازنشستگی در کتابخانهٔ سلطنتی اشتغال داشت. وی همچنین در انجمن موسیقی ایران عضویت داشت. رهی علاوه بر شاعری، در ساختن تصنیف نیز مهارت کامل داشت. وی در سالهای آخر عمر در برنامهٔ گلهای رنگارنگ رادیو در انتخاب شعر با داوود پیرنیا همکاری داشت و پس از او نیز تا پایان زندگی آن برنامه را سرپرستی می کرد. با هم چند عاشقانه ناب از استاد می خوانیم. روحشان قرین آرامش…

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم

                                    در میان لاله و گل آشیانی داشتم

گرد آن شمع طرب می سوختم پروانه وار

                                    پای آن سرو روان اشک روانی داشتم

آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود

                                    عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم

چون سرشک از شوق بودم خاکبوس درگهی

                                    چون غبار از شکر سر بر آستانی داشتم

در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود

                                    در زمین با ماه و پروین آسمانی داشتم

درد بی عشقی ز جانم برده طاقت ورنه من

                                    داشتم آرام تا آرام جانی داشتم

بلبل طبعم رهی باشد ز تنهایی خموش

                                    نغمه ها بودی مرا تا همزبانی داشتم

======================

یار دیرین

به سوی ما گذار مردم دنیا نمی افتد

                                 کسی غیر از غم دیرین به یاد ما نمی افتد

منم مرغی که جز در خلوت شبها نمی نالد

                                 منم اشکی که جز بر خرمن دلها نمی افتد

ز بس چون غنچه از پاس حیا سر در گریبانم

                                 نگاه من به چشم آن سهی بالا نمی افتد

به پای گلبنی جان داده ام اما نمی دانم

                                 که می افتد به خاکم سایهٔ گل یا نمی افتد

رود هر ذرهٔ خاکم به دنبال پریرویی

                                 غبار من به صحرای طلب از پا نمی افتد

مراد آسان به دست آید ولی نوشین لبی جز او

                                 پسند خاطر مشکل پسند ما نمی افتد

تو هم با سروبالایی سری داری و سودایی

                                 کمند آرزو برجان من تنها نمی افتد

نصیب ساغر می شد لب جانانه بوسیدن

                                 رهی دامان این دولت به دست ما نمی افتد

 ========================
آتش گل

چو من ز سوز غمت جان کس نمی سوزد

                                که عشق خرمن اهل هوس نمی سوزد

در آتشم من و این مشت استخوان بر جاست

                                عجب که سینه ز سوز نفس نمی سوزد

ز داغ و درد جدایی کجا خبر داری؟

                                تو را که دل به فغان جرس نمی سوزد

ز بس که داغ تو دارم چو لاله بر دل تنگ

                                دلم به حال دل هیچکس نمی سوزد

به جز من و تو که در پای دوست سوخته ایم

                                رهی ز آتش گل؛ خار و خس نمی سوزد

===========================

ساغر خورشید

زلف و رخسار تو ره بر دل بیتاب زنند 

                                     رهزنان قافله را در شب مهتاب زنند

شکوه ای نیست ز طوفان حوادث ما را 

                                     دل به دریازدگان خنده به سیلاب زنند

جرعه نوشان تو ای شاهد علوی چون صبح

                                      باده از ساغر خورشید جهانتاب زنند

خاکساران ترا خانه بود بر سر اشک

                                     خس و خاشاک سراپرده به گرداب زنند

گفتم : از بهر چه پویی ره میخانه رهی 

                                      گفت : آنجاست که بر آتش غم آب زنند

================================

لاله دیدم روی زیبای توام آمد به یاد

لاله دیدم روی زیبای توام آمد به یاد

                                شعله دیدم سرکشی های توام آمد به یاد

سوسن و گل آسمانی مجلسی آراستند

                               روی و موی مجلس آرای توام آمد به یاد

بود لرزان شعله شمعی در آغوش نسیم

                               لرزش زلف سمن سای توام آمد به یاد

در چمن پروانه ای آمد ولی ننشسته رفت

                               با حریفان قهر بیجای توام آمد به یاد

از بربر صیدافکن آهوی سرمستی رمید

                               اجتناب رغبت افزای توام آمد به یاد

پای سروی جویباری زاری از حد برده بود

                               های های گریه در پای توام آمد به یاد

شهر پرهنگامه از دیوانه ای دیدم رهی

                               از تو و دیوانگی های توام آمد به یاد