ریل بینبریج؛ داستان نویسی به سبک چارلز دیکنز - آکا

آکاایران: ریل بینبریج یکی از محبوب ترین رمان نویسان بریتانیا است. دوبار برنده جایزه معتبر کاستا (ویتبرد) برای بهترین رمان سال بریتانیا شده: رمان های «وقت هرز» (ترجمه فارسی از: آزاده فانی) و «هر کسی به فکر خودش» (ترجمه فارسی از: سلما رضوان جو، نشر شورآفرین) و نامش بارها در فهرست نامزدهای نهایی جایزه بوکر قرار داشته که در آخرین و پنجمین بار برای رمان «استاد جورجی» نامزد این جایزه شده بود.
امتیاز خبر: 18 از 100 تعداد رای دهندگان 15
روزنامه اعتماد - سمیه مهرگان: بریل بینبریج یکی از محبوب ترین رمان نویسان بریتانیا است. دوبار برنده جایزه معتبر کاستا (ویتبرد) برای بهترین رمان سال بریتانیا شده: رمان های «وقت هرز» (ترجمه فارسی از: آزاده فانی) و «هر کسی به فکر خودش» (ترجمه فارسی از: سلما رضوان جو، نشر شورآفرین) و نامش بارها در فهرست نامزدهای نهایی جایزه بوکر قرار داشته که در آخرین و پنجمین بار برای رمان «استاد جورجی» نامزد این جایزه شده بود. کتابی که شانزدهمین رمان او است. وقتی این کتاب محبوب برنده جایزه بوکر نشد، فریاد دادخواهی از نهادها و محافل ادبی برخاست. رمان های اول بینبریج عمدتا بر اساس زندگی یا شرح حال خانواده خود او و در شهر زادگاهش لیورپول اتفاق می افتادند از جمله رمان های «خیاط زنانه»، «به قول کویینی»، و «روز گردش کارخانه بطری سازی.»
 
ریل بینبریج؛ داستان نویسی به سبک چارلز دیکنز
,بریل بینبریج،نویسندگان مشهور،ادبیات,[categoriy]

آکاایران: ریل بینبریج؛ داستان نویسی به سبک چارلز دیکنز

 
 
پس از آن در میانه دهه ٥٠سالگی اش، سیروسلوک خلاقانه متفاوتی را آغاز کرد و به کنکاش ذهنی برخی رویدادهای بزرگ تاریخی که در ذهن همگان جاودانه مانده اند، روی آورد. مثلا «پسران تولد» قصه کاپیتان رابرت فالکون و سفر مرگبارش را به قطب در سال ١٩١٢ شرح می دهد، در حالی که در کتاب «هرکسی به فکر خودش» که در سال ١٩٩٦ نوشته شده بود به بازگویی داستان غرق شدن کشتی تایتانیک، یک ماه بعد از این رویداد و از زبان بازمانده جوان حادثه، مورگان می پردازد. این دو رویداد که هر کدام نماینده پایان دوره ای خاص هستند، دوره ای تاریخی در فرانسه و دوره ادواری در بریتانیا و در عین حال پیشگویان رویدادهای دردناک تری نیز هستند، جنگ جهانی اول و انقلاب بلشویکی و ظهور نازیسم. با این دو رمان، بینبریج از عرض اقیانوس اطلس گذشت و به امریکا رسید.
یک بار گفته بودید که استعداد شما را ناشرتان مرحوم کالین هیکرافت، صاحب و مدیر شرکت جرالد دوکورث کشف کرده و نقش مهمی در نویسنده شدن شما داشته. جریان دیدار شما چه بود؟

به گزارش آکاایران: نخستین رمانم را با نام «تعطیلات با کلاود» که نوشتم آن را برای آنچه آن روزها شرکت نیوآترز نام داشت، فرستادم. این یکی از شعبه های ناشران هاچینسون بود و آنها کار من را قبول کردند. اما این انتشارات فقط کار اول نویسنده ها را می پذیرفت بنابراین وقتی سال بعد رمان دیگری نوشتم «تکه دیگری از جنگل» من را به شرکت بزرگ تری فرستادند که در واقع خود انتشارات هاچینسون بود. فکر می کردم با همین دو رمان همه می فهمند که من نویسنده ام. اما کسی توجهی به من نداشت و من هم از نوشتن دست کشیدم. حدود سه سالی پکر بودم. بعد یک روز که پسرم داشت با یکی از دوستانش بازی می کرد، مادر آن بچه با ما تماس گرفت تا سراغ پسرش را بگیرد. همین طور که با هم حرف می زدیم، گفت که صدای تو را می شناسم. اسم شما چیست.
 
من هم اسم بعد از ازدواجم را که بریل دیویس بود گفتم و او پرسید نام قبلی شما چیست؟ وقتی گفتم بینبریج، گفت که هر دو کتاب من را خوانده است و کتاب های خیلی افتضاحی بوده اند و پرسید که اثر دیگری هم دارم یا نه. این خانم آنا هیکرافت بود، همسر کالین هیکرافت که بعدها در انتشارات دوکورث به مدت شش سال ویراستار کارهای من بود. بدون آنا  فکر نمی کنم اصلا کالین من را جدی می گرفت، چون او ناشری کاملا دانشگاهی بود و علاقه ای به رمان نداشت. اینها برمی گردد به سال ١٩٧١. بعدها خود آنا هم مشغول نوشتن شد و با نام آلیس توماس آلیس رمان می نوشت. آنا و کالین در محل یک کارگاه قدیمی پیانو سازی کار می کردند و حتی من را  هم به کار گرفته بودند تا خودم کتاب هایم را بسته بندی کنم. انتشارات دوکورث آنچنان پول زیادی نداشت، چون کالین اصلا به دنبال پول درآوردن نبود. در نتیجه من هم هیچ پولی درنیاوردم، درواقع اصلا نمی دانستم که می شود از کتاب پولی درآورد.
 
اما هیکرافت ها با خیلی از کله گنده های دنیای ادبیات آشنا بودند و خیلی از این آدم ها در میهمانی های شان حضور داشتند. حضور در انتشارات دوکورث به معنای آشنا شدن با تمام این آدم های جالب بود و البته من هم حافظه خیلی خوبی داشتم، چون قبلا تئاتر کار کرده بودم و این طوری بود که نام و مشخصات همه این آدم ها یادم می ماند. از این جهت بخت با من یار بود چون شرکت دوکورث اصلا بخش روابط عمومی نداشت و حتی مطرح کردن این ایده هم آنها را به خنده می انداخت. تبلیغ و روابط عمومی به عهده خود آدم بود.
 
کالین رمان نویس خوبی هم بود و چون دانشگاهی بود، به شدت درباره وضوح و ظرافت کار سختگیر بود. او نویسنده ها را تعلیم می داد و آنا همیشه می گفت که بچسب به قصه زندگی خودت و تمام چیزهایی که می شناسی و البته در آن دوره من هم فقط به همین ها علاقه داشتم، فقط کافی بود پیرنگی سر هم شود. بعد، حدود شش سال پیش کالین فوت کرد و به طرز دردناکی درگذشت، او باعث رهایی من هم شد، به من امکان داد تا اعتمادبه نفسی به دست بیاورم تا تحقیق کنم و درباره تاریخ یا موضوعاتی که کالین خیلی بیشتر از من با آنها آشنایی داشت، بنویسم. وقتی هنوز زنده بود من هرگز جرات چنین کاری را نداشتم، چون خیلی آگاه و زیرک بود. حواسم بود که باید به سراغ موضوعات تازه ای بروم، چون هرچه درباره زندگی خودم می دانستم تمام شده بود. بنابراین به سراغ نوشتن رمان بر اساس حقایق تاریخی رفتم.
 
,بریل بینبریج،نویسندگان مشهور،ادبیات,[categoriy]
 

چرا زودتر از اینها از دوکورث بیرون نیامدید یا به قول خودتان رها نشدید؟

اصلا به ذهنم نرسیده بود که کالین و آنا را ترک کنم، با من خوب رفتار می کردند و راضی بودم. مثلا وقتی ناشران امریکایی به خاطر درخواست دستمزد بالا از سوی نویسنده های انگلیسی، دست از چاپ کتاب های انگلیسی کشیده بودند، تمام کتاب های من از طریق دوکورث در امریکا چاپ می شد. نامزد جایزه بوکر شدم و برنده جایزه ویتبرد (کاستا) برای بهترین رمان انگلستان شدم. در شب اعلام جوایز بوکر، میزی که من و دوستانم دورش جمع بودیم شاد ترین میز بود، چون اصلا انتظار برنده شدن نداشتیم. قرار بود چند جلد اضافه از کتاب آماده داشته باشیم که در صورت برنده شدن همراه مان باشد، اما کالین حتی زحمت این کار را هم به خودش نداده بود. بنابراین در حالی که دیگران نفس در سینه حبس کرده بودند و منتظر اعلام نتایج بودند، ما داشتیم از مراسم لذت می بردیم. فقط یک لحظه بود که گرفتار هیجان شدم. همان لحظه ای که دوربین ها آماده و منتظر بودند و مجری داشت نام برنده را اعلام می کرد و دوربین ها همه باهم به سمت برنده می چرخیدند. در آن لحظه دوربین نزدیک میز ما روی ما زوم کرده بود و همه ما سرجای مان خشک شده بودیم و بعد همه دوربین ها به سمت شیموس هینی که جایزه را برد، چرخیدند. ماجرا مربوط به دو سال پیش است. باید اعتراف کنم یک گوشه ای مشغول نقشه کشیدن برای این بودم که با پول جایزه چه کار کنم و هرکدام از بچه ها چقدر خواهند گرفت.

شما به محافل ادبی هیکرافت ها اشاره کردید. چطور میهمانی هایی بودند؟ چه کسانی آنجا حضور داشتند؟

خیلی خوب و شاد بود. فیلسوف ها، نویسنده ها، سیاستمدارها، استادان دانشگاه و... خلاصه همه بودند.

بگذارید برگردیم به اول ماجرا. شما در سال ١٩٣٤ به دنیا آمدید و در لیورپول بزرگ شدید. دوره ای پیش از دهه چهل و پنجاه میلادی، پیش از اینکه بیتل ها باعث شهرت این شهر بشوند.

همسر من، آستین دیویس معلم جان لنون در لیورپول بود، در مدرسه هنر. درواقع شبی که از هم جدا شدیم شوهرم در خانه ما میهمانی ای برگزار کرده بود که بیتل ها و جان لنون و استوارت ساتکلیف که مرده (١٩٦٢) و خیلی های دیگری که نام شان یادم نیست در آن حضور داشتند. میهمانی اش سه روز و سه شب ادامه داشت. من با بچه ها به خانه یکی از دوستانم در همان خیابان رفتم و بعد هم دوستانه از هم جدا شدیم. بعد از آن دیگر هرگز بیتل ها را ندیدم.

در کتاب های اول شما فضای اجتماعی ای که تصویر می شود مربوط به طبقات متوسط رو به پایین جامعه است، در حالی که خانواده خود شما خیلی هم متمول بود. این تفاوت ها را چطور تفسیر می کنید؟

این چیزی است که جامعه بریتانیایی درکش نمی کند، منظورم این است که آنچه در آن دوران طبقه متوسط در نظر گرفته می شد، امروزه لزوما به چشم طبقه متوسط دیده نمی شود. برای مثال در «یک ماجراجویی بسیار بزرگ» دختر ماجرا می خواهد حمام کند و سر این موضوع کلی غرغر می کند. یکی، دو تا از منتقدان نوشته بودند که قصه پایه و اساس ضعیفی دارد، درحالی که درک نمی کردند که در آن زمان هیچ سیستم گرمایش مرکزی وجود نداشت و اگر پیش از گرم کردن کل خانه حمام می کردید قطعا ذات الریه می گرفتید. مساله این نیست که مردم آن دوران آدم های کثیفی بودند، بلکه در دنیای متفاوتی زندگی می کردند. در لیورپول خیلی از خانه های طبقه متوسط دستشویی هایی در حیاط داشتند. مثلا عمه های من دستشویی خانه شان در حیاط بود، در حالی که آدم های باسوادی بودند و در کتابخانه محلی عضو بودند.

خانواده خودتان چطور بودند؟

پدرم آدم بسیار باهوشی بود، خواننده و نویسنده خوبی هم بود، اگرچه در سن ده سالگی مدرسه را رها کرده بود. در صنعت حمل ونقل و املاک یکی از پیشتازان موفق بود. بعد با سقوط طلا و رکود اقتصادی همه چیز را از دست داد. تا مدتی مقاومت کرد، اما بالاخره ورشکسته شد. مادرم از طبقه اجتماعی متفاوتی بود، در بلژیک مدرسه عالی رفته بود و پدرش مدیر یک شرکت رنگ سازی بود و در واقع پدربزرگم بیشتر در قالب طبقه متوسط قرار می گرفت تا پدر من که مردی خودساخته از طبقه کارگر بود. اما در آن دوران طبقه کارگر متفاوت بود. آنها آدم های مغروری بودند، کتاب می خواندند، زندگی مرتبی داشتند و مثلا هرگز شیشه سس را همان طوری سر میز نمی آوردند، درحالی که ما این کار را می کردیم. بنابراین خانواده من ترکیب عجیب و غریبی بود. وقتی پدر من ورشکسته شد، پدربزرگ مادری ام برای ما خانه ای به مبلغ ششصد پوند در فورمبی خرید که چند مایلی از ساحل لیورپول پایین تر بود.
 
من شش ماهه بودم و برادرم چند سالی از من بزرگ تر بود و ما در همان خانه بزرگ شدیم. والدین من می خواستند که ما از طریق تحصیلات در دنیا پیشرفت کنیم. من را به مدرسه خصوصی بسیار خوبی می فرستادند که در آن درس آداب معاشرت و پیانو و رقص هم آموزش داده می شد و برادرم هم درس های لاتین را یاد می گرفت. خدا می داند پدرم چطور هزینه آن را می پرداخت، آن هم در آن وضعیت ورشکستگی اش. در آن زمان درست صحبت کردن خیلی اهمیت داشت. اما امروزه در همین شهر کمدن جوان های زیبایی را می بینی که موها و پوست خوبی دارند و به آخرین مدل لباس پوشیده اند، ولی وقتی دهان باز می کنند و حرف می زنند افتضاح است. مادرم وقتی از خانه بیرون می رفت آنقدر موقر بود که او را دوشس صدا می زدند، اما در خانه کفش روفرشی کهنه ای می پوشید، در حالی که پدرم کت و کلاه قدیمی دوران جنگ می پوشید و من و برادرم در خانه لباس کهنه می پوشیدیم، چون باید لباس های خوب مان را نگه می داشتیم.
 
,بریل بینبریج،نویسندگان مشهور،ادبیات,[categoriy]
 

بر اساس کتاب های اولیه شما این طور برداشت می شود که فضای خانوادگی تان اصلا شاد نبوده. درست است؟

وای خدای من، بله. فاجعه بود. مادرم وقتی با پدرم ازدواج کرده بود که او تاجر موفقی بود و می توانستند خانه ای بزرگ و خدمتکاری در خانه داشته باشند. بعد از یک سال همه اینها از دست رفته بود و مادرم احساس می کرد سرش کلاه رفته. پدرم خیلی زیاد عصبانی می شد، البته هرگز دست روی کسی بلند نمی کرد، اما زبان خیلی تندی داشت. شیزوفرنیایی بود، در حالت عادی آدمی معمولی و دوست داشتنی بود، ولی وقتی عصبانی می شد به هیولایی تبدیل می شد. وقتی از مدرسه می آمدم نخستین کاری که باید می کردم این بود که رادیو را روشن کنم تا همسایه ها سروصداها را نشنوند. حمله های عصبانیتش دو سه روزی طول می کشیدند و بعد دو سه ماه در خودش فرو می رفت و طی این مدت من هر شنبه باید از او پول می خواستم تا بتوانم غذا بخرم.
 
غذایش را در کاسه ای پشت در اتاقش می گذاشتیم. مثل یک حیوان. خیلی عجیب و غریب بود. خانه مان کوچک و نیمه ویلایی بود، باغچه بزرگی پشت خانه و یک باغچه کوچک جلوی خانه داشتیم. دو اتاق خواب بزرگ و دو انباری کوچک داشت که به من و برادرم تعلق داشتند. اما برای اینکه پدر و مادرم را از هم جدا نگه داریم برادرم در یک اتاق با پدرم می خوابید و من در اتاق دیگر در کنار مادرم. دلیل دیگرش هم این بود که دو انباری کوچک رطوبت داشتند و در واقع علتش این بود که مردم حرفی نزنند. بعدها کم کم همه چیز بهتر شد و من یک روز وقتی از مدرسه برگشتم دیدم که مادر کنار پدرم نشسته... این نشانه خوبی بود، روز بعد از آن با هم به لیورپول رفتند تا تفریح کنند و مادرم یک تکه جواهر هدیه گرفت.

و تو بچه حساسی بودی، همه اینها را تحمل می کردی؟

همه اینها را تحمل می کردم. برای همین هم به محض اینکه توانستم خانه را ترک کردم. اول، کاری کردم که از مدرسه اخراج شوم. مادرم یک شعر مبتذل را در جیبم پیدا کرده بود و مستقیما به مدیر مدرسه گفت. او نمی خواست من اخراج بشوم، اما احساس می کرد که در خطر قرار دارم و دچار انحراف شده ام و آدم های تحصیلکرده بهتر می دانند که چطور باید با این قضیه روبه رو شوند. اما به جای این حرف ها در مدرسه جلسه ای گذاشتند و نتیجه گرفتند که من عنصر خرابی هستم و باید اخراج شوم. نکته خنده دار اینجا بود که آن شعر را من ننوشته بودم. این شعری بود که ده ها سال بود بین بچه مدرسه ای ها دست به دست می شد و امروز اگر بود شاید برایش مدالی یا بورس تحصیلی ای به من می دادند.

نقش ادبیات در دوران جوانی شما چطور بود؟ وقتی در خانه بودید زیاد مطالعه می کردید؟ اصلا فکرش را می کردید که نویسنده بشوید؟

بله. وقتی هشت ساله بودم می دانستم که می خواهم نویسنده بشوم و وقتی یازده ساله بودم هم کتابی نوشتم که انتشارات دوکورث با نقاشی های اصلی خود من منتشرش کرد. اسمش «لوکری کثیف» بود.

درباره چه بود؟

ترکیبی بود از رمان های «جزیره گنج» و «اولیور توییست.» تقدیم نامه اول کتاب به کسانی بود که گرفتار جنگ مواد بودند، گرچه آن موقع اصلا نمی دانستم چه بود. من به سبک «دیکنزی» داستان را در لندن شروع کرده بودم و آخر داستان به چیزی مثل «جزیره گنج» رسیدم و بیشتر شخصیت ها تا پایان داستان می مردند. اگر چیزی هم بود تحت تاثیر چارلز دیکنز بود. اما درباره کتاب ها، مادرم عضو کتابخانه محلی بود و گاهی کتابی امانت می گرفت. اکثرشان داستان های معمایی بودند و برخی هم ای.جی. کرونین بودند. در اتاق جلویی قفسه کتابخانه ای داشتیم، اما کلید قفسه گم شده بود و مادرم هم فکر می کرد کتاب ها چیزهای اضافه ای هستند.

پس چه کسی شما را به خواندن تشویق کرد؟

والدینم و معلم انگلیسی ام. خیلی چارلز دیکنز می خواندم و مثلا «پسران و عشاق» اثر دی.اچ.لارنس، «استالکی و همکاران» اثر رودیارد کیپلینگ، «راسته کنسروسازی» اثر جان اشتاین بک. از ویرجینیا وولف هم خوشم نمی آمد.

کدام کتاب ها قطعا روی شما تاثیرگذار بودند؟

من «پسران و عشاق» را خیلی دوست داشتم. با پس زمینه زندگی آقای مورل همذات پنداری می کردم، گرچه پدرم هرگز معدنچی نبود. دنتون ولچ (نویسنده و نقاش انگلیسی: ١٩١٥-١٩٤٨) و جان اشتاین بک هم برایم اهمیت داشتند.
 
,بریل بینبریج،نویسندگان مشهور،ادبیات,[categoriy]
 

تا پیش از اخراج شدن از مدرسه دانش آموز خوبی بودید؟

نه، اگرچه ادبیاتم خوب بود. بیرون از مدرسه برای هنرهای دراماتیک سه مدال گرفته بودم. البته مدال ها را واقعا نگرفتم، چون دوران جنگ بود و مدال نمی ساختند و از فلز آنها برای مهمات استفاده می کردند. بعد ها، بعد از اینکه از مدرسه اخراج شدم مادرم نامه ای به آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک نوشت و آنها گفتند که برای اینکه دانشجوی شان شوم باید در اتاق های اجاره ای اقامت کنم، اما آن موقع من خیلی بچه بودم. بنابراین مادرم من را به مدرسه باله فرستاد، اما متاسفانه من در باله هیچ استعدادی نداشتم. در میان ترم وقتی والدینم برای دیدنم می آمدند پدرم به خاطر اینکه مثلا دکمه لباسش کنده شده بود یا هرچه، به شدت عصبانی می شد و من با احساس خیلی بدی تنها می ماندم. بنابراین تصمیم گرفتم که به خانه برگردم تا از مادرم مواظبت کنم.

درنهایت به بازیگری رسیدید، چطور این اتفاق افتاد؟

پدر من در سالن تئاتر لیورپول آشناهایی داشت و من را به عنوان دستیار منشی صحنه وارد کار کرد. یک روز یک نفر از کار بازی کنار کشید و من جایش را گرفتم. نمایش درباره یک بچه کوچک بود که نابغه ریاضی به حساب می آمد، اما پسری که قرار بود نقش را بازی کند زیادی کوچک بود و نمی توانست از پس کار بربیاید. بنابراین من را به آرایشگاه بردند و موهایم را کوتاه کردند. استقبال خوبی از کارم شد و بعد از آن من را برای ایفای نقش استفاده می کردند.

نظرتان درباره زندگی به عنوان بازیگر چه بود؟

عجیب بود، ولی دوستش داشتم.

کی از خانه فرار کردید؟

وقتی ١٥ ساله بودم از خانه فرار کردم و در لیورپول اتاقی کرایه کردم، اما پدرم دنبالم آمد و من را به خانه برد. وقتی ١٧ ساله شدم با قطار شب به لندن رفتم. والدینم نگران رفتنم بودند و ممکن بود جلویم را بگیرند، اما این کار را نکردند و من هم خیلی بی رحمانه به آنها بی توجهی کردم. پدرم هفته ای دو پوند و پنجاه پنس برایم می فرستاد که کافی بود و به علاوه آشناهایی هم داشتم. بعد از مدتی جرالد کراش که مدیر تئاتر لیورپول بود به داندی رپ نقل مکان کرد و من هم با او رفتم. اما آنها خیلی نمایش های خارجی اجرا می کردند که هیچ کس نمی فهمیدشان و بنابراین اخراج شد. او به جوآن وایت، ستاره نمایش و من گفت که بروید و اعتراض کنید و بگویید اگر او برود ما هم از اینجا می رویم. ما هم همین کار را کردیم و آنها هم گفتند شرتان کم. به این ترتیب هر سه نفر ما در کلبه کوچکی زیر پلی در کنار رودخانه تای بدبخت و بیچاره ماندیم.
 
چیزی نمی توانستیم بگوییم چون که با قیافه حق به جانب و به شغل شما نیاز نداریم از آنجا بیرون آمده بودیم. هوا آنقدر سرد بود که با کت و پالتو می خوابیدیم و با نان و کاکائو روزگار می گذراندیم و منتظر اتحادیه بازیگران بودیم که حق ما را بگیرند. اما در تمام این مدت می خندیدیم و شاد بودیم اگرچه من کمی پکر بودم، چون قرار بود نقش اول نمایش بعدی من باشم. در نهایت کمی پول از جایی به دست مان رسید تا به لیورپول برگردیم. چون چمدان نداشتم، با ١٥ کیسه از وسایلم به خانه برگشتم. مادرم خیلی عصبانی بود، چون آبروی خانواده را برده بودم، اما در دوران بعد از جنگ، جو امیدواری برقرار بود که همه فکر می کردند همه چیز ختم به خیر می شود.
 
,بریل بینبریج،نویسندگان مشهور،ادبیات,[categoriy]
 

همان موقع بود که با آستین دیویس ازدواج کردید؟

بله. او را قبلا در تئاتر لیورپول دیده بودم، نقاش صحنه بود و سال ها بود که عاشقش بودم. در سال ١٩٥٤ ازدواج کردیم من تئاتر را رها کردم و بعد بچه دار شدیم. وقتی آستین ما را ترک کرد بچه اولم ١٨ ماهه بود و بچه دومم شش هفته داشت. او the Outsider اثر کالین ویلسون (نویسنده پرکار بریتانیایی) را خوانده بود و می گفت که هنرمند باید آزاد باشد. این اتفاق در سال ١٩٥٩ افتاد. اما از نظر مالی وضعش خوب بود و از این نظر ما را تامین می کرد. وقتی پسرم آرون پنج یا شش ساله بود در مدرسه آزارش دادند. ما فکر می کردیم مدرسه های لندن بهتر باشند برای همین به اینجا آمدیم. درنهایت آستین خانه ای در اینجا برای مان خرید. دورانی بود که خانه های این منطقه خیلی ارزان بودند و شورای شهر هزینه بازسازی خانه را می داد. آستین در زیرزمین زندگی می کرد و ما در طبقه بالا. بعدها او دوباره ازدواج کرد و کم کم ورشکسته شد. بنابراین در ١٩٧١ او به نیوزیلند مهاجرت کرد. من به مقامات دروغ گفتم و ادعا کردم که درآمدم کفاف زندگی ام را می دهد تا شوهر سابقم اجازه پیدا کند که کشور را ترک کند.

بعد از رفتن او بود که نوشتن را شروع کردید؟

من نخستین کتابم را در سال ١٩٦١ نوشته بودم. هیچ کس نمی خواست چاپش کند، می گفتند وقیحانه و عجیب و غریب است.

با این حال وقتی چاپ شد خیلی از کتاب تعریف کردند. درست است؟

بله. داستان کتاب یک رابطه خاص میان دو دختر بود که توجهم را جلب کرده بود. این همان کتابی بود که وقتی آنا هیکرافت پرسید اثر دیگری هم داری برایش فرستادم و او گفت همین. اسمش «هریت گفت» بود، نخستین کتابم بود که توسط دوکورث چاپ شد.

بعد از آن شما «خیاط زنانه» را نوشتید، که داستان خانواده خودتان در لیورپول بود.

درست است. درباره دو تا از عمه هایم به نام مارگارت و نلی است که قصه ای خیالی دارد. بعد از آن «روز گردش کارخانه بطری سازی» بود، چون که تا مدتی در چنین کارخانه ای کار می کردم و داستان هم به جز ماجرای قتل کاملا حقیقت دارد. ما روی بطری ها برچسب می زدیم و ساعتی چهار شلینگ و شش پنس حقوق می گرفتیم. من نیمه وقت کار می کردم. این تنها شغلی بود که غیر از کار بسته بندی کتاب در دوکورث داشتم. بعد از آن کم کم از راه نوشتن درآمدی به دست آوردم که مکمل پولی باشد که آستین برای مان می فرستاد.

منبع :

ریل بینبریج؛ داستان نویسی به سبک چارلز دیکنز گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات