غوک و هفت دیو

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد غوک و هفت دیو ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته شعر ،داستان و ادبیات از سایت مقالات هنر آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: سرویس اندیشه آکا ایران؛ بخش شعر و ادبیات:

غوک و هفت دیو
,[categoriy]

آکاایران: غوک و هفت دیو



 

نویسنده: رنه والی صمد
مترجم: اردشیر نیک پور





 
 یک اسطوره از ماداگاسکار
هوا تازه روشن می شد و دو مسافر بدشواری ستیغ درختان را از دور تمیز می دادند. ایماهاتسانا (1) و تسیماتیامباوانی (2) ساعت های درازی بود که راه می سپردند.
پس از گذشتن از مرداب ها و برنجزارهای بی شمار و دهکده های بسیار که همه با کلبه های پوشالی خود، که زیر درختان انبه ساخته شده بودند، به همدیگر می مانستند وارد جنگل شدند.
از میان درختان غول آسای کهنسال که تنه ی آن ها را خزه فرا گرفته بود راهی برای خود باز کردند. خزه های پاکوتاه و سرخس های گیاهی زمین جنگل را فرا گرفته بودند. از دور صدای آبشاری به گوش می رسید، گفتی می کوشید تنهایی و سکوت جنگل را به هم بزند.
دو رهنورد پس از غیبتی طولانی به خانه های خود باز می گشتند، لیکن اگرچه تا کنون راه زیادی را با چالاکی و شادمانی پیموده بودند، گذر کردن از جنگل را بسیار سخت می یافتند.
پس از مدتی راه رفتن در جنگل، به جای بازی رسیدند و در کنار چشمه ی آبی نشستند. لحظه ای چند به جریان آب و سنگ های گرد و صیقلی شده نگریستند سپس خواستند بخوابند و لختی از رنج راه بیاسایند.
ناگهان جنگل که تا آن دم تیره و خاموش بود غرق روشنایی و آواز گشت. تسیماتیامباوانی که می دید کبوترانی که بال و پری سبز داشتند بی هیچ ترس و بیمی می آیند و در کنار آنان بر زمین می نشینند به همراه خود گفت: «خوب است چند کبوتر را با سنگ بزنی. تو از من چالاک تری و بهتر نشانه می گیری و بی گمان زنت از گوشت کبوتر خوشش می آید و اگر تو چند کبوتر شکار کنی و به خانه ببری از تو بسیار خشنود می شود زیرا بدین ترتیب تنوعی در غذایتان، که همیشه عبارت از برنج و برد (3) است، پیدا خواهد شد.»
ایماهاتسانا بی درنگ اندرز همراهش را به کار بست، زیرا با خود اندیشید که در بازگشت از سفری دور بهتر است ارمغانی به خانه اش ببرد و زنش، ماهافاکی (4) را با این هدیه از خود خشنود سازد.
ایماهاتسانا سنگی چند برگرفت و مرغی را، که بر شاخه ای نشسته بود، نشانه کرد و با حرکتی سه سنگ را به سوی او انداخت.
قضا را در این موقع شاه با تنی چند از جنگاوران خود از آن جا می گذشت و سنگ به پیشانی او خورد. می توانید پیش خود حدس بزنید که شاه تا چه اندازه خشمگین شد زیرا اصولاً مردی شکیبا و باگذشت نبود وانگهی بی حرمتی به مقام شامخ او کیفری سخت داشت. جنگاوران بی درنگ مردی را که سنگ به پیشانی شاه زده بود گرفتند و بی آن که سؤالی از او بکنند با نیزه کشتند و دوباره راه خود را در پیش گرفتند و وارد جنگل شدند.
تسیماتیامباوانی که در پس بوته زاری پنهان شده بود تا از خطر برهد، پس از رفتن آنان کوشید که هر چه زودتر از آن جا بگریزد، زیرا مقصر اصلی او بود و ممکن بود او را نیز بگیرند و به کیفر برسانند. لیکن به قول پیشینیان، اگر چه چاه برای آب برداشتن است لیکن هر کس تنها کوزه ی خود را باید پر کند و یا وقتی آبگیری خشک می شود به همه ی چیزهای کوچکی که در آن خشک می شوند بی رحم می گردد.
ما در این جا درباره ی رفتار تسیماتیامباوانی داوری نمی کنیم بلکه مطلب دیگری داریم که باید بگوییم. خوب بگذاریم او بگریزد و در این باره بحثی نکنیم!
ماهافاکی چون دید شوهرش بازنگشت به دو خواهر همراز و وفادارش، که یکی بزرگ تر و دیگری کوچک تر از او بود، گفت: «بی گمان بدبختی و فلاکتی به شوهر بیچاره ام روی داده است. من امروز صبح با مارمنارانا روبه رو شدم. مار خوابیده بود و من راهم را کج کردم که از خوابش بیدار نکنم، لیکن او سر برداشت و چشم در چشم من دوخت و سپس دوباره آن ها را بست. خواهرها! بیایید برویم و او را پیدا کنیم!»
سه خواهر با جرئت و شهامت بسیار روی به راه نهادند و وارد جنگل شدند و تا جای باز که شوهر ماهافاکی در آن جا کشته شده بود رفتند.
ناگفته پیدا است که کالبد بی جان ایماهاتسانا را در آن جا افتاده دیدند، لیکن او تنها نبود. هفت دیو جنگل بر سر کالبد او جمع شده بودند و می خواستند آن را بدرند. آنان با هم بحث و دعوا داشتند زیرا هر یک می خواست بهترین قسمت کالبد را بخورد.
کانکانالامبو (5)، کرم خاکی ای که سر گراز داشت، در آن جا بود.
بیبیلاواکاناکانا (6)، ماری که پنجه های مرغابی داشت در آن جا بود.
اومبی فوئه (7)، گاوی که پوزه ی کایمان داشت در آن جا بود.
فانوفانیهی (8)، سنگ پشتی که بال های خفاش داشت در آن جا بود.
تاناهالا (9)، عنکبوتی که پوست آفتاب پرست داشت در آن جا بود.
«آن که نامی ندارد» و به هیچ جانوری مانند نیست و تنه ی بزرگ و چهار گوشش روی صد پای کوچک کشیده می شود در آن جا بود.
و بالاخره فونی فونی (10)، که هراس انگیزترین دیوان است و تنها یک پا به زیر تنه و یک چشم خونین بر دوش دارد در آن جا بود.
این هفت دیو چنان گرم مباحثه و مجادله بودند ک سه خواهر را ندیدند و ماهافاکی فرصت آن یافت که از بزرگ ترین درخت جنگل یعنی هازوبه (11)، جد بزرگ، که از هزاران سال باز در آن جا می زیست، کمک و یاری بخواهد.
- ای هازوبه! اگر تو پدر ما هستی، اگر تو مادر ما هستی، خم شو و ما را در میان شاخه ها و برگ هایت پنهان کن!
درخت کهنسال که از دیوان و غولان جنگل بیزار بود خم شد، لیکن صدای به هم خوردن شاخه های او به گوش دیوان رسید. آنان سر برگردانیدند و سه خواهر را در میان شاخ و برگ های درخت دیدند.
ماهافاکی دوباره التماس کنان گفت: «ای هازوبه! اگر تو پدر ما هستی، اگر تو مادر ما هستی زود قد راست کن و ما را بالاتر ببر!»
و درخت شاخه های خود را از روی زمین بلند کرد و بالا برد.
غولان دوباره به بحث و مجادله پرداختند. فونی فونی هراس انگیز گفت: «ای بیبیلاواکاناکانا! برو و تبری پیدا کن و بیاور تا این درخت را بیندازیم!»
مار – مرغابی گفت: «نه، من نمی توانم راه بروم چون دندان هایم درد می کنند!»
همه از رفتن خودداری کردند، اومبی فوئه پایش درد می کرد، فانوفانیهی سینه اش درد می کرد، تاناهالا از کهیر در رنج و عذاب بود، بی نام پاهایش ترک خورده بودند. فونی فونی گفت: «می دانید که من به تنگ نفس گرفتارم چطور می خواهید بروم و تبر را بیاورم؟»
اما حقیقت این بود که هیچ یک از آنان درد و مرضی نداشت بلکه برای این نمی خواست از آن جا دور شود که می ترسید دیگران در غیبت او بهترین قسمت کالبد را بخورند و چیزی برای او باقی نگذارند.
سرانجام تصمیم گرفتند که همه با هم بروند و به محض این که از آن جا رفتند و در جنگل ناپدید شدند ماهافاکی به التماس از درخت خواست: «تنه ات را خم کن تا شاخه هایت به زمین نزدیک شوند و ما پایین آییم و بگریزیم!»
درخت خم شد و سه خواهر پای به فرار نهادند. اما سنگ بزرگی راه را بر آنان بست.
خواهر بزرگ گفت: «ای، واتوب (12) (تخته سنگ) اگر تو پدر ما هستی، اگر مادر ما هستی، آغوش بگشای و ما را در دل خود جای بده، غولان جنگل سر در پی ما نهاده اند.»
و سنگ بزرگ که دل پری از غولان جنگلی داشت باز شد و سه خواهر را در میان خود جای داد. در این دم هفت دیو به آن جا رسیدند، لیکن سنگ بسته شده بود و آنان نمی توانستند به سه خواهر دست بیابند.
غولان دوباره به گفت و گو برخاستند. آنان تبر را پیدا نکرده بودند. فونی فونی پیشنهاد کرد که بروند و آنگادی (13) (بیل) بزرگی پیدا کنند و با آن سنگ را بشکنند، لیکن این بار نیز هیچ یک از آنان حاضر نشد به تنهایی برای آوردن بیل بروند. همه بهانه کردند که بیماریم. فونی فونی گفت: «خوب با هم برویم!»
چون دیوان از آن جا رفتند خواهر بزرگ به سنگ گفت: «بازشو! بازشو!» سه خواهر از آن سنگ بیرون پریدند و به سوی برنجزار دویدند سائوباکاک، (14) غوک غول آسا، در آن جا به خواب رفته بود.
خواهر بزرگ التماس کرد: «ای سائوباکاک! اگر تو پدر ما هستی، اگر مادر ما هستی، ما را پناه بده زیرا که اکنون دیوان می رسند و ما را می گیرند و می خورند.»
و غوک غول آسا که با دیوان جنگلی اختلافی داشت با خشنودی بسیار حاضر شد که آنان را گول بزند. غول باد کرد و باد کرد تا توانست سه خواهر را در دل خود جا بدهد.
دهانش را گشود و آنان را بلعید. در این دم هفت غول به نزد او رسیدند. آنان نتوانسته بودند بیل را پیدا کنند زیرا کسی حاضر نشده بود آن را به امانت به آنان بدهد. آنان از دور غوک را دیدند که سه خواهر را بلعید. پس غوک را به باد ناسزا گرفتند و گفتند: «ماهافاکی و خواهر بزرگ و خواهر کوچک او مال ما هستند. زود آنان را به ما بده وگرنه تو را می کشیم!»
غوک گفت: «من حاضرم فرمان شما را اطاعت کنم اما اگر به من نگاه کنید نمی توانم بیرونشان بیندازم. شما پشت سر یکدیگر صف بکشید. هر وقت خبرتان کردم برگردید و سه خواهر را که در برابرتان خواهند بود بگیرید!»
آن گاه غوک دوباره باد کرد و آذرخش را که از یارانش بود به یاری خواست.آذرخش بر سر غولان فرود آمد و آنان را یکی پس از دیگری کشت.
سه خواهر بدین گونه نجات یافتند.
از آن پس سائوباکاک در نظر ساکالاوها فادی (15) یعنی مقدس شد. مردان پیش از آن که گاوان را برای نرم کردن خاک به برنجزاران ببرند، دور کشتزارها می گردند و برای آگاه کردن سائوباکاک چنین می خوانند:
«ای سائوباکاک این برنجزار را ترک کن،
زیرا گاوان برای لگدکوب کردن آن می آیند،
چند روزی از این جا برو،
چند روز بعد باز توانی گشت،
ای سائوباکاک این برنجزار را ترک کن!»

به گزارش آکاایران: پی نوشت ها:

1. Imahatsana.
2. Tsimatiambavany.
3. Brède. از غذاهای ماداگاسکاری است که با گیاهان می پزند.
4. Mahafaky.
5. Kankanalambo.
6. Bibilavakanakana.
7. Ombyvoay.
8. Fanofanihy.
9. Tanahala.
10. Vonyvony.
11. Hazobé.
12. Vatobe.
13. Angady.
14. Saobakake.
15. Fady.

منبع مقاله :
والی صمد، رنه؛ (1382)، داستان های ماداگاسکاری، ترجمه ی اردشیر نیک پور، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم.

 




منبع :

غوک و هفت دیو گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات