مرگ در کاسه سر(2) - آکا

آکایران :قسمت اول ، قسمت دوم(پایانی)

چند روزی که مهمان آن خانه بودیم بچه‌ها دنبال تجسسات ما را گرفتند. درخت به درخت آن صداها را گوش کردند. پایه‌های نپار را، ستون‌های آلاچیق را، شاخه‌های شکسته، لانة چوبی سگ و کندوهای عسل را یکی‌یکی با دقت وارسی کرده بودند. از همه‌جای باغ صدای آن جانوران موذی پنهان در الیاف نباتی می‌آمد. شاخه‌ها را بریده بودند، تنة درخت‌ها را سوراخ کرده بودند، چوب‌های خشک را بریده و تکه‌تکه کرده و اتش زده بودند، چیزی درون آن نبود. چیزی مثل بافت چوب در چوب، مثل خواب در سر،‌ یگانه با خانه و باغ اما ناپیدا در آن بود. بچه‌ها خبر آوردند که در خانه‌های دیگر و باغ های دیگر به دنبال صدا رفته‌اند و آن را به گونه‌ای متفاوت شنیده‌اند: جایی زمزمه‌دار، نجوایی، جای دیگر قاطع و سهمگین، تنوع فراز و فرود صداها خود مایة سرگرمی کودکان شده بود، انگار باغ‌های این ناحیه از درون زمین در لایه‌های پنهان خاک با هم در ارتباطی زنده و کوبنده بود. چیزی عظیم و سراسری از اعماق زمین در همه اشیاة، در آفاق چوبین روستا با نبضی بیمارگونه تپش داشت. دیگر بچه‌ها داشتند خیالپردازی می‌کردند و من فکر می‌کردم جماعت را به دلهره‌‌ئی مسری، به مالیخولیایی پردامنه مبتلا کرده‌ام. روزهای آخر که می‌خواستیم آن باغ حزن‌انگیز پرهمهمه را در روستا ترک کنیم من صدایی از در و دیوار نمی‌شنیدم، درواقع گوش نمی‌دادم تا بشنوم. به منظور کار عبثی بود، باور کرده بودم این صدای باد است که مرا به خیالات پریشان، به آن افسانة انهدام پنهانی کشانده است.

بنا به گزارش آکاایران : روز خداحافظی وقتی این را به بیوة غمگین گفتم. گفت: مرا تسلّی می‌دهید؟

گفتم: نه، واقعاً این چند روز اخر چیزی نمی‌شنیدم.

گفت: شاید دیگر به آن عادت کرده‌اید. شاید چیزی وجود داشته باشد.

گفتم: سعی نکنید مرا دوباره خیالاتی کنید.

گوشم را به در آهنی چسباندم. طنین آن صداها، گویی با انعکاس سرد در صفحة فلز با ضربی بلند و کشدار به گوش می‌آمد. خون‌سردی خودم را حفظ کردم. در راه مواظب درخت‌ها بودم.

***

,جواد مجابی مرگ حشره طوفان وحشت,شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب

اواسط زمستان بود که معمار چند روزی به اداره نیامد. خبردار شدم که برایش اتفاقی افتاده، گفتند مریض شده حالش بد است.

یک روز بعدازظهر رفتم خانه‌اش. زنش آمد در را باز کرد، گفت: آقا، پس شما چه رفیقی هستید، سراغ ما را نمی‌گیرید؟

گفتم: حال معمار چه‌طور است؟

گفت: مگر نشنیدید چه مصیبتی برای ما اتفاق افتاده؟

نگاه کردم چشمش سرخ، مویش پریشان، لباسش سیاه بود. یکه خوردم. پرسیدم: برای معمار اتفاقی افتاده؟

گفت: می‌خواستید چه بشود؟ بیچاره شوهرم!

وارد اتاق شدیم. تعارف کرد، نشستیم، چای آورد، ایستاد گوشة اتاق. در باز شد. معمار وارد شد، ژولیده و لاغر در لباس عزا.

نشست. پریشان بود. انگار دارد به چیزی، ورای گفت‌وگوهای مجلس، گوش می دهد. به صدایی از دور.

گفتم: مرا ترساندید. فکر کردم برای معمار اتفاقی افتاده.

معمار گفت: همان صداها، دیگر ول نمی‌کنند، همه‌جا می‌آیند. همان صداها که شنیده بودی حالا از همه‌جا می‌آید.

وانمود کردم که دارم گوش می دهم. بعد برای این‌که سر صحبت را عوض کنم،‌ گفتم: خدا بد ندهد! لباس سیاه؟...

داشت تعریف می‌کرد که پسر جوانی وارد شد. معرفی کردند، پسر همان بیوة روستایی بود که موقع اقامت ما در باغ، به شهر رفته بود.

ماجرا را پسر بیان کرد:

ـ آذوقه‌مان تمام شده بود، من گفتم بروم شهر چیزهایی بخرم،‌خیلی چیزها لازم داشتیم. مادرم گفت: «مرا تنها می‌گذاری؟» گفتم: «خب، تو هم بیا برویم شهر که این‌جا تنها نباشی.» گفت: «نه. قوت شهر آمدن ندارم.» گفتم: «پس یک دو روزی برو خانة خاله زعفران.» قبول کرد. من رفتم شهر، کارهایم را انجام دادم. موقع برگشتن، در شهر شنیدم که طرف‌های ما توفان وحشتناکی آمده و خسارت زیادی زده. با عجله برگشتم. وقتی به ده رسیدم باور کنید آن را نشناختم. خانة ویران شده، درخت ها شکسته، دیوارها همه خوابیده... تمام باغ‌ها شده‌ بود یک باغ. باغ برهوت. پر از جنازه و آدم‌های مصیبت‌زده روی خاک و خشت‌ها.

دوان خود را به خانه رساندم، خانه‌ای نمانده بود. درخت‌ها را توفان ریشه‌کن کرده بود. خانه را از تکه حلبی‌های زرد که روی شیروانی بود شناختم. الوارها، درخت ها، مثل کوهی گوشة باغ روی هم ریخته بود. به‌زحمت از زیر ریشه‌های گل‌الود و شاخه‌های شکستة درختان نعش مادر را پیدا کردم. او را از موهای حنابسته‌اش شناختم. چرا که دیگر این مومیایی وحشت‌ مادر من نبود. چهره، دست‌ها و پاها و تنش پوشیده از حشراتی بود که تنی زرد و بال‌هایی سبز داشتند. درواقع جسد مادر با این حشرات خالکوبی شده بود. بدنی با پوششی از حشرات برهم انباشته. حشرات جسد را جویده و در گوشت فرو رفته بودند. چنان با تن مردة مادر با رگ و پی و استخوانش درهم شده بودند که انگاری آن لاشه را از حشرات ساخته‌اند. از مادر من تنها مشتی موی حنایی برایم در این جهان مانده بود. آن لاشه یک‌پارچه زرد و سبز بود. بدن، در کش و قوس مرگ، یا شاید زیر نیش هزاران حشرة جان‌شکار، حرکتی از رقص دیوانه‌وار را تداعی می کرد؛ حرکتی که در دم مرگ و نیش حشرات قتال سنگ شده بود. در زیر موهایش، در جمجمة شکافته‌اش، انبوهی حشره به‌جای مغز، هنوز زنده بود. فکر کردم توی ده این وضع اسباب بدنامی است، شبانه چالش کردم. بعد واقعه را از خاله زعفران شنیدم:

حشرات جسد را جویده و در گوشت فرو رفته بودند. چنان با تن مردة مادر با رگ و پی و استخوانش درهم شده بودند که انگاری آن لاشه را از حشرات ساخته‌اند. از مادر من تنها مشتی موی حنایی برایم در این جهان مانده بود.

پس از ناهار بود که گردباد شروع شد. چنین گردبادی را کسی به عمرش نه دیده و نه شنیده بود. دیده بودند گردباد از دم امام‌زاده شروع شده، همه‌چیز را کند و با خود به هوا برد: درخت‌ها،‌شیروانی‌ها، آجر و چوب و خشت و بچه‌ها و جانوران را. درست مثل قیف بود که پایینش عین مته زمین را می‌کند و با چرخشی هولناک به‌دور خود می‌چرخاند و به آسمان می‌فرستاد و در آسمان، تا در دایرة گردباد بود،‌ روی هوا در فضای خون و وحشت و تاریکی، پیچان و معلق می‌چرخید تا اجزایش از هم بپاشد و به هر طرف پراکنده شود. هوا پر از تکه های بدن آدمی‌زاد، لباس‌ها، اشیاة منزل‌ها، چوب‌ها، شاخه‌ها و ریشه‌ها بود. گردباد، گوسفند و گاو و چارپایان دیگر را مثل کاهی می‌ربود و هزار تکه و خون‌چکان بر سر خانه‌ و باغ‌هایی که هنوز به آن‌ها نرسیده بود می‌انداخت. مردم را از پنجره‌ها و درها، در خواب و بیداری، در کار و در فرار می‌ربود، چرخ‌زنان اندام‌های‌شان را می‌درید و به ملکوت اعلا پرتاب می‌کرد. دیده بودند، از دم امام‌زاده،‌ بیرون ده، زمین شکافته شده بود و گردبادی از هزاران هزار حشرة زرد‌رنگ با بال‌های سبز برخاسته بود. گردبادی از حشرات قتال رنگ و چیره و بنیان‌برانداز. در هر قدم در مقدم گردباد زرد و سبز، از درون باغ‌ها و خانه‌ها، ابر حشرات به پیشواز آن برخاسته بود. انگار از هر باغ، درختانی از حشره، کلبه ای از حشره، سبزه‌هایی از حشره، هوایی از حشره به کشل باغی از این جانوران جان‌شکار برخاسته بود تا بر شتاب بنیان‌کن گردباد بیافزاید و همه‌چیز را در کام مرگ چرخنده و نابود‌کننده بکشاند. گردبادی جاندار و خوف‌انگیز که به نبرد هرچه پابرجا و طبیعی و ماندگار بود،‌ خصمانه یورش آورده بود.

خاله زعفران و دو سه تا از زن‌ها در آخورة قنات رخت می‌شسته‌اند که گردباد شروع می‌شود آن‌ها که می‌توانستند بگریزند، به آخوره هجوم برده بودند که بیست پله می‌خورد و به نهر گرم زیرزمینی می‌رسد. در تمام مدتی که آن‌ها زیر زمین پنهان بوده‌اند‌، زوزه و نعرة جانوران، ضجه و مویة زخمیان، طنین تندروار پرواز حشرات در دایرة گردباد، صدای درخت ها و خانه ها که در هوا می‌چرخید و به هم می خورد و تکه‌تکه می‌شد، آن‌ها را زهره‌ترک می‌کرد.

اگر آن‌همه کشته و زخمی و خانه‌های ویران در کار نبود، پنهان‌شدگان آخوره نمی‌توانستند باور کنند که جانور گردباد با چنین قساوتی رگ‌های حیات دهکده را جویده و پاره کرده باشد.

تا چندین روز تل آدم‌ها و حیواناتی را که پوشیده از حشرات زرد و سبز بود چال می‌کردیم، در واقع مردگان حشره را دفن می‌کردیم. کسی از زخمی‌ها تعریف می‌کرد که گردباد را چند لحظه به چشم دیده و مدهوش شده: کوهی از حشره که با سرعتی خیره کننده می‌چرخیده، یک‌دم زرد می‌شده، کوهی زرد به شکل هرم معلق، ‌دم دیگر سبز می‌شده،‌کوهی سبز به حدّتِ متّه. گردبادی از حشرات با پوششی از خون و نعره و پرواز که جانداران،‌ آدمیان، چارپایان را با هزاران نیش جونده‌اش آرد می‌کرد. جانوران و آدمیان که از سطح زمین با جاذبه‌ای هولناک ربوده می‌شدند اعضا و جوارحشان به یک حرکت از هم گسیخته می‌شد، نعره‌هایی جگرخراش از جان برمی‌کشیدند و به دوردست‌ها پرتاب می‌شدند. و در پرواز مرگ‌بار حشرات فضا انباشته از ضجّه‌ آدمیان، ‌نعره چارپایان صدای ریختن و شکستن و پاره شدن چوب و سنگ و آهن و درخت بود که تا فرسنگ‌ها طنین موحش داشت. گردباد در زمانی بسیار کوتاه،‌شاید چند دقیقه، ده را دور زد، روبید،‌ درهم شکست، تکه‌تکه کرد و با یورشی خیره‌کننده از سر لاشة ده پرّان گذشت تا به جلگة آن‌سوی ده رسید. بعد، این فرفرة بزرگ که آمیخته با خون و استخوان و سنگ و فریاد بود روح ده را در چنگال‌هایش از هم می‌درید، به‌یک‌بار،‌ خیش شیارکننده را از خاک روستا برداشت،‌به هوا صعود کرد و صفیرکشان ناپدید شد. و از هوا تا چند روز اندام‌های انسانی، ریشة درخت، شیروانی‌های درهم‌پیچیده و جانوران مثله‌شده فرو می‌ریخت. جانور گردباد که به هوا پرید،‌ کرکس‌‌ها و کلاغ‌ها و گرگ‌ها به ده هجوم آوردند و آن‌چه از دستکار توفان زرد و سبز به‌جای مانده بود در ضربان حریص لاشخوران محو شد.

مردم از آن ده که هیچ یادگاری از گذشته‌اش با آن نمانده بود کوچ کردند،‌ ده اکنون گودالی است سراسری که در آن مرگ آرمیده است.

وقتی تعریف جوانک، که بسی بیش‌تر از آن بود که نقل کردم، تمام شد،‌ یک‌دم حس کردم که آن صدای مرموز و سنگین را که کوبشی یک‌نواخت داشت بر گرد سرم،‌ گرداگرد خانه‌ می‌شنوم. چیزی نزدیک و حقیقی؛‌ همان‌طور که پیش‌تر شنیده بودم.

به معمار نگاه کردم. معمار گفت: می‌شنوی آن جانور زرد را،‌ آن گردباد سبز را، آن کوه معلق را که روزی روی شهر خواهد افتاد و همه‌چیز را نابود خواهد کرد؟ این را کسی که ده ویران،‌آن گودال خوف را ندیده باشد نمی‌تواند باور کند. در ته آن گودال، جسدهایی که آدم ـ حشره بودند، از شیرة تنشان زمین را قوت می‌دهند و زمان را برای برخاستن گردباد جانور دیگری تدارک می‌کنند. تو شنیده‌ای اما من این را یقین دارم، چون برفراز آن گودال ایستاده‌ام و صدای جنبش سنگین و سراسری جانور را در اعماق آن دیده‌ام.

جواد مجابی

 

,جواد مجابی مرگ حشره طوفان وحشت,شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب

مرگ در کاسة سر

دوان خود را به خانه رساندم، خانه‌ای نمانده بود. درخت‌ها را توفان ریشه‌کن کرده بود. خانه را از تکه حلبی‌های زرد که روی شیروانی بود شناختم. الوارها، درخت ها، مثل کوهی گوشة باغ روی هم ریخته بود. به‌زحمت از زیر ریشه‌های گل‌الود و شاخه‌های شکستة درختان نعش ...
,جواد مجابی مرگ حشره طوفان وحشت,شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب

دو کلمه با مدعی

کلام پیر نمی شود و معنایش هر دم جوانی و زیبایی از سر می گیرد بیشتر در شعر حالا در نثر هم به خاطر تو. درست عکس ما که با داس اجل جسم کود و خاطره خاکستر می شود. چه جرئتی داری که به بازار عرضه کردی ...
,جواد مجابی مرگ حشره طوفان وحشت,شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب

درهوای با وزنی!

مسئله‌ی من این است که چقدر می‌شود به پذیرش ادواری یک شاعر توسط ذائقه‌ی مخاطب مطمئن بود و آیا اصلاً این سلیقه می‌تواند محک مناسبی برای ارزش‌داوری باشد؟ از طرفی شاعرانی هم داریم که شعر بی‌وزن می‌سرایند اما خوانده می‌شوند! ...

منبع :

اخبار اکاایران

تبلیغات