رضا بدلی / داستان - آکا

آکایران :اثر برگزیده جشن داستان انقلاب در بخش داستان کوتاه نوجوان

بخش ادبیات تبیان

چندی پیش هفتمین جشن داستان انقلاب که جایزه آن به نام نویسنده فقید متعهد کشورمان امیرحسین فردی نامگذاری شده است، برگزیدگان خود را معرفی کرد. جایزه‌ای که امسال شاهد حضور بیشتر جوان‌ها و نسلی بود که رویش‌های فرهنگی جریان ادبیات متعهد محسوب می‌شوند.
در ادامه  داستان کوتاه «رضا بدلی»به قلم رفیع افتخار که در بخش داستان کوتاه نوجوان برگزیده این جایزه شده است را مرور می کنیم.
*
بنا به گزارش آکاایران : آقام، یه خرده هم اون اولاش به آبجیام گیر داد و شاهدخت شاهدختی کرد منتهای مراتبش زودی پشیمون شد و تخته گاز پیچید اینور، طرف من. چی می دونم... شاید با خودش فکر کرده شاهدخت جماعت آخر عاقبت خوش نداره، سلطنت ندارن و خلاصه از این جور فکرای جینگولی!

ننه هم که طفلی، دربست مطیع و مقلدش بود، همراه با آبجیا، اونام باهاش دم گرفتن و تا به خودم اومدم شترق، داغ ولیعهدی رو کوبوندن به پیشونی من و جای رضا رسم السنج شدیم ولیعهد رضا رسم السنج!

آقام همچی پاپیچم نمی شد که مثلا تشرم بزنه یا بخواد به زور فرو کنه تو کله ام. ولی از اون طرف، وقتی محبتش گل می کرد دیگه ول کنم نبود، یه کله صدام می زد: «ولیعهدرضا، ولیعهدرضا!»

شباهت؟ نه، به خدا! نه به حضرت عباس، چه شباهتی! زمین تا آسمون با هم فرق داشتیم، شکلن و جسمن متضاد بودیم. من، نی قلیون و بی گوشت و دنبه اون توپر، همچی، اَ، پروپیمون... منتهای مراتب مزه اش که افتاد زیر دندونم و خوش خوشک به مزاجم ساخت قضیه اش یه خرده پیچیده شد. روزی شصت ساعت می رفتم جلو آیینه، شق و رق وای می ستادم و زل می زدم به صورتم. موهام هم به طرفی شونه می کردم که اون می کرد. یه خرده که می گذشت یهو می دیدم صورتم کش میاد و دهنم هی داره وا می ره و کج وکوله می شه. بعدش نوبت میزون شدن هیکلم می شد. یه تیکه پوست می انداختم. بالاتنه، پایین تنه، پاها، دستا، لباسا، خلاصه همه چیز، سرتاسری، سرتاسر وجود. انگار یکی از پشت سر میومد و هلم می داد تو یه حوض خیلی گود. شلپی می افتادم تو اون حوضه و وقتی درمیومدم می دیدم یه شکل و یه اندازه ایم. اونوقتش به خودم می گفتم: «رضا! بلا! خودتی؟ نکنه ولیعهدی و خودت خبر نداری!»

یه خرده بعد، آقام یه جفت کفش ورنی براق و خوشگل هم برام خرید که با کت و شلوار سرمه ای و پیراهن سفید تترون تنم می کردم و قیافه می اومدم. تو کوچه بچه ها بهم می گفتند: «بیا بازی!» با خودم می گفتم: اِ، من ولیعهدم، بیام قاتی شما بشم؟ می گفتند: «بیا درس!» شونه بالا می انداختم و از زیرش در می رفتم. تو خونه ننه بهم می گفت برو نونوایی دو تا نون بخر ناسلامتی مرد خونه ای بهانه می آوردم و می گفتم: اِ، کجای دنیا ولیعهد می ره نون می خره که من دومیش باشم؟ خلاصه، به پشت گرمی بابا واسه خودم بروبیایی داشتم.

بعدش، فیگور بازیارو شروع کردم. عکساشو از اینور و اونور پیدا می کردم، دورتادور می چسبوندم به دیوارا و با آبجیام، سه تایی، روبانای رنگی دورشون می بستیم و پونزکوب می کردیم. خونه رو کرده بودم عکاسخونه، کرده بودم ولیعهدخونه. آقام هم هیچی بهم نمی گفت، برعکس، تشویقم می کرد.

شبا که می خواستم بخوابم می رفتم تو نخش و خوابشو می دیدم. حرفای بامزه و خنده دار می زدیم، لطیفه و جوک واسه هم تعریف می کردیم، با هم بازی می کردیم و کیک خامه ای های چاق و خیلی گنده می خوردیم. بعد اون نوبت تفریح می شد. دو نفری می نشستیم عقب ماشین خوشگلش و یه چند ساعتی تو شهر چرخ می زدیم. نمی دونی! چه کیفی داشت! یک بهم کیف می داد!

یه بار یادمه از دهنم در رفت و گفتم: «آقام می گه منم ولیعهدم. صدام می زنه ولیعهد رضا. دلش می خواد منم یکی مثل تو باشم!» راننده وقتی شنید زد زیر خنده، اما یهو دیدم صورت ولیعهد مچاله شد، مشکوک نیگام کرد و پرسید: «یعنی بیای تو کاخ ما زندگی کنی؟»

چشامُ محکم بستم و یواش گفتم: «من که از خدامه!» و تو دلم گفتم: «آقامه با ننه و کبری و کوکب، اونا رو هم با خودم میارم، به آقات بگو!»

چشامُ که باز کردم ولیعهد گفت: «به بابا می گم. اگه قبول کرد بیا. خونه ما خیلی جاداره.»

اما از اون شب به بعد نمی دونم چی شد که نه شیرینی و نون خامه ای بهم داد و نه به راننده گفت ببره تو شهر بچرخونه. من، هی می خواستم بپرسم اجازه ام رو از آقاش گرفت می ترسیدم دلخور بشه و دیگه نیاد به خوابم.

یه روز خبرش پیچید ولیعهد و نخست وزیر همراه جمعی از مقامات می خوان بیان و از شهر ما دیدن کنن! اولش، همه فکر کردن ساختگی و دل خوشکنکه. می گفتن شیش تا خیابون خشک و خاکی و چند تا دکون بقالی خشت و خالی که مایه آبروریزیه و دیدن نداره! ولی آقام که از خوشحالی رو پاش بند نمی شد و هر روز یه دهشاهی می ذاشت تو جیب من، نظر دیگه ای داشت و به همه می گفت شانس در خونه ما رو زده، پسر شاه پاشه بذاره تو این شهر پرت و دورافتاده انگار خود شاه گذاشته، شهر از ریخت و قیافه زار درمیاد، جون می گیره و خیلی آباد می شه و از این حرفا.

ما هم حسابی تو نخ خبر اومدنش بودیم که یه روز آقا مدیر جمعمون کرد و یه حرفایی زد که تن من یکی رو خیلی لرزوند. آقا مدیر رفت بالای سکو، نیششو تا بناگوش باز کرد و گفت: «فردا نه پس فردا که سه شنبه باشه، هر کی لباس نو داره از تو گنجه خونه ش دربیاره بپوشه. نونوار کنه و آماده استقبال باشه چون اومدن ولیعهد قطعیه. صورتتونه هم با آب و صابون بشورین و به ننه هاتون بگین دستمالای تمیز بذارن تو جیب شلوارتون برا مواقع ضروری. دقت کنین، دقت کنین چون دیگه تکرار نمی کنم، نباید روز سه شنبه آشغال دماغ کسی چسبیده باشه بالای لبش که جلوی ولیعهد و دیگر مقامات مایه آبروریزی می شه...» خلاصه کلی نصیحت و ارشادمون کرد و آخرش هم یه چیزی گفت که بیشتر تکونم داد. گفت خوب گوشاتونه باز کنین ولیعهد این مملکت که روزی قراره شاه این مملکت بشه ممکنه بخواد سری هم به مدرسه شما بزنه...

دیگه حرفاشو نمی شنیدم، یه جوری شده بودم، حالم سر جاش نبود. رفته بودم تو عالم خیال، تو هپروت!

زنگو که زدن و مرخصمون کردن تیز برگشتم خونه و اومدم جلو آیینه.

با یه دسته گل جلوی صف بودم. همچی که ولیعهد می خواست از ماشین پیاده بشه شیلنگ تخته می رفتم طرفش. دسته گل رو تحویلش می دادم و بهش خیرمقدم می گفتم: منم، ولیعهد رضا رسم السنج! همون که باهاش نون خامه ای و شیرینی جات خوشمزه میل می کنین و با ماشین خودتون می برین گردش...

با یه نگاه به من قیافه ام یادش می اومد، دست می انداخت دور گردنم و باهام گرم و گیرا احوالپرسی می کرد و جلو جمعیت تحویلم می گرفت. از خوشحالی می خواستم پر دربیارم و تو هوا قیقاج برم. مثل دو دوست قدیمی و صمیمی دست می انداختم دور شونه اش و دعوتش می کردم خونه. دوسه ساعتی که می نشستیم کنار هم و گل می گفتیم و گل می شنفتیم، بلند می شدیم یه دست گل کوچیک هم با هم می زدیم. آقام که می دید با ولیعهد ایاغم روحش تازه می شد و یواشکی می رفت تو اتاق و مثل همیشه آواز جواد یساری می خوند.

جلو آیینه بودم. از ماشین پیاده می شد. ترسون و لرزون نزدیکش می شدم. نمی ذاشت حرفام تموم بشه می زد زیرش، دبه در می آورد و همه چی رو حاشا می کرد. می توپید بهم و می گفت تو دیگه کی هستی، از کجا در اومدی؟ برو رد کارت، هیچ وقت ندیدمت و اصلن نمی شناسمت. جلو جمع کنف و سرافکنده ام می کرد و دست خالی برمی گشتم خونه.

سه شنبه، هنوز هوا تاریک بود که زن و مرد و پیر و جوون شنگول و منگول، ریختن تو خیابونا. صف بسته بودن چی، از این سر شهر تا اون سر شهر. ما رو هم که همه لباس نو پوشیده بودیم ریختن تو یه اتوبوس و حرکتمون دادن طرف خارج شهر. تو دلمون عروسی بود تو صورتمون خنده. اتوبوس رو گذاشته بودیم روی سرمون و شلوغ کاری می کردیم، دست می زدیم، سرود می خوندیم، رو صندلیا بلند می شدیم و به سر وکله هم می پریدیم.

بردنمون خارج شهر. گفتن پیاده شین و صف ببندین. یکی، یه شاخه گل داوودی هم با دو تا پرچم کوچیک سه رنگ کاغذی دادن دستمون که براش تکون بدیم و چون هوا گرم بود ما هم شروع کردیم با پرچما باد زدن خودمون.

اولش سیخ و خشک وایسده بودیم. هی به هم می گفتیم الانه که برسه الانه که برسه و پا به پا می شدیم. شد10، شد 11و خبری از اومدنش نشد. آفتاب پهن شده بود و عرق شره کرده بود رو صورتمون. ما هم راستش، بچه های آرومی نبودیم، از دیوار راست بالا می رفتیم، بد جوری حوصله مون سر رفته بود. وقتی گشنمون شد و شکممون شروع کرد به قاروقور، کم کم شل وول شدیم و صف به هم خورد. نون و پنیری که صبح زود ننه ها زور چپون کرده بودند تو جیبمون از تو جیب درآوردیم و شروع کردیم به لمبودن. مدیر دید و داد کشید این چه وضعیه؟ برگردین تو صف، تغذیه ها رو هم قایم کنین و برگردونین تو جیباتون. اونقده سرمون داد کشید که نیم خورده برگردوندیم. حالا تشنه مون بود، آبی نبود بخوریم. له له می زدیم واسه یه چیکه آب! تو بربیابون کجا آب پیدا می شد؟

شد 12، شد 1، آفتاب هم صاف فرق سرمون بود. بچه ها دیگه طاقت نیاوردن، یکی یکی نشستن رو زمین و دستاشونه گذاشتن رو سرشون. تو اون وسط من تنها سرپا موندم که خب، دلیلش معلومه. مدیر برگشت و توپید، اما دیگه کسی گوش نداد. یعنی، حال گوش دادن نداشت. بی حال، گشنه و تشنه، فکر می کردن سرکاریه و سرشون کلاه رفته.

حال و روز منم خیلی بی ریخت بود. زنده زنده داشتم تو کتم می سوختم. منتهای مراتبش بروز نمی دادم و حفظ ظاهر می کردم، می خواستم نشون بدم که با بقیه فرق دارم.

تو این هیروویری، یهو صدای گوشخراشی بلند شد و همه سرها چرخید طرف آسمون. حالا ساعت چنده؟ 2 ظهر. صدا هی نزدیک و نزدیک تر شد. پره های پروانه هلی کوپتری غر، غر، غر، هوا رو جر می داد و می اومد طرف ما. نگاه ها هم همه چرخیده بود بالا. هلی کوپتر اومد و اومد، ارتفاع کم کرد همچی که رسید به ما اوج گرفت و از بالا سرمون رد شد.

صدای مدیر تو باد پیچید: «ولیعهد تو همین هلی کوپتره! تو همین هلی کوپتر. اونم نخست وزیره که کنارش نشسته. خوب نیگا کنین، ولیعهد داره نیگاتون می کنه، داره براتون دست تکون می ده.» موهاش افشون بود و باد افتاده بود تو کتش.

همه خشکمون زد. باورمون نمی شد ولیعهد اون بالا باشه. صدای آقا مدیر دوباره اومد، این دفعه ضعیف تر. می خواست یخمون بشکنه. یهو همه چی به هم ریخت و بچه ها از زمین کنده شدند. جوری گذاشته بودن دنبال هلی کوپتر انگار که بخوان بگیرنش و با دستاشون بیارنش پایین. خیلی دیوونه شده بودن. دست ها رو برده بودن بالا و تکون می دادن، بالا پایین می پریدن و جاوید شاه می گفتن. اما، هلی کوپتره اونا رو نمی دید، صدای قیل و قالشونه نمی شنید. مثل نقطه سیاهی تو دل آسمون بود، می رفت و دورتر و دورتر می شد.

منو می گی! دیگه دست و پام حس نداشت و نمی تونستم تکون بخوردم. شاخه گل پژمرده و بی بو و خاصیت و پرچما، بی هوا از دستام لیز خوردن و تپی افتادن تو خاک. صدای افتادنشونه با گوشام شنیدم. خم نشدم برشون دارم. حوصله هیچی نداشتم. یه جوری به گلا و پرچما نیگا می کردم انگار تقصیر اوناست که ولیعهد بد عهدی کرده. فکرشو نمی کردم بعد از اون همه رفاقت تو زرد از آب دربیاد و بی معرفتی کنه. بد حالمو گرفته بود. نامرد، نصف روز، مثل چوب باقلا ما رو کاشت تو خل و خاک، نگفت خرت به چند من. گازشو گرفت و رفت. شهر رو واسش آب و جارو کرده بودیم، خیابونا رو براش آذین بسته بودیم یه دقه نیومد پایین، اقل کمش دل من یکی رو شاد کنه.

تو این فکر و خیالا بودم که یهو دیدم بچه ها برگشتن طرفم. نگاهشون یه جور دیگه بود، دوستانه نبود. پر از خشم و کینه بود.

ای داد و بیداد! به من چه! گناه من چیه؟

هاج و واج نیگاشون می کردم. خدایا حالا من باید چی کار کنم. از صبح هم که هیچی نخورده بودم، دهنم خیلی بد مزه بود و تلخی به ته حلقم چنگ می کشید. تا به خودم بیام خیز برداشتن طرفم. فرار کردم. می دویدند مثل چی! من بدو اونا بدو من بدو اونا بدو. تعدادشون زیاد بود. بهم رسیدند، حلقه زدن دورم و خفتم کردن. دستامه بردم بالا و گذاشتم تو صورتم و گفتم غلط کردم. مگه گوششون بدهکار بود؟ می خواستن دق دلیشون رو خالی کنن. منم که همونجا دم دستشون بودم!

نشستم زمین، بلندم کردن. آقا مدیر فکر کرد دعوا شده اومد سوامون کنه زورش نمی رسید. نزدنم، شروع کردن به درآوردن لباسام. کت و شلوار، کفش و پیراهن سفید تترون. همه رو از تنم درآوردن و پرت کردن تو خاک، خاکای کنار جاده و لگدشون کردن. با پاهاشون می رفتن رو لباسام. حرصشون که وانشست ولم کردن. با شورت و زیرپیرهن عین سگ کتک خورده چارچنگولی نشسته بودم روی زمین. نگاهم گشته بود به کت ولیعهدی!

منبع :

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات